YOK EDİLEN BATI TÜRKLÜĞÜ

Candaş Tolga IŞIK yazıyor..GÜMÜŞSUYU MÜFTÜSÜ

2010-09-26T06:00:00.000-07:00

Önce haberi geldi…

“ÖSYM’nin yeni Başkanı Prof. Dr. Ali Demir oldu.”

*

Sonra fotoğrafı…

Gelenle gidenin fotoğrafını yan yana koy aradaki farkı gör:

Badem bıyık, sağ elde alyans!

*

Ardından ‘özgeçmiş’i…

“Ali Demir Konyalı, İTÜ mezunu, makine mühendisi, yüksek lisans yapmış, doktora, vesaire…”

Peki, nerde bu adamın mezun olduğu lise?

Yok.

Eski Başkan’ın özgeçmişine baktım:

“Prof.Dr. Ünal Yarımağan Galatasaray Lisesi mezunu…” yazıyor

Bunda niye yok?

*

İnternete baktım: Yok!

ÖSYM’yi aradım: “Biz bilmiyoruz, YÖK’e sorun…”

YÖK’ü aradım: “Ali Bey’e sorup size dönelim…”

*

İTÜ’den bir arkadaşıma rica ettim, iki dakika sonra geri aradı:

“Ali Demir’in özgeçmişi sistemde engellenmiş, girilemiyor!”

*

İyice merak sardı mı beni?

Ali Demir’i aradım: Telefonu kapalı

*

Bu arada perşembe oldu hala dönen yok!

YÖK Başkanı’nın Basın Danışmanı’nı aradım:

“Malum dün Ali Hoca yoğundu ben öğrenip size döneyim…” dedi.

*

Cuma oldu hala dönen yok!

Tekrar ÖSYM’yi aradım.

Başkan’ın sekreteri açtı…

Ali Demir’i rica ettim.

“Kim arıyor” dedi.

- Gazeteciyim, adım Candaş Tolga Işık.

- Bir saniye bekleyin…

- Başkanımın yanında bir milletvekilimiz var. Sizinle görüşemeyecek Candaş Bey…

- Üç gündür arıyorum. Başkanınızın hangi liseden mezun olduğunu

öğrenemiyorum da?

- Elbette, biz öğrenip hemen size dönelim…

*

Bugün pazar…

5 gün oldu, hala öğrenip dönecekler.

*

Milyonlarca insana hayatlarının en kritik sorusunu

soran kurumun başındaki adamın ortalama zekada bir insanın 3 saniyede

cevap verebileceği “Hangi liseden mezun oldunuz?” sorusuna

5 gündür cevap veremiyor olması ne acayip değil mi?

*

He bu arada cevaben dönmenize gerek kalmadı

Ali Demir’in İTÜ’deki lakabını öğrendim de…

Kaynak: Candaş Tolga Işık

Yatağan (*)

2010-09-21T01:03:00.000-07:00

(*) Kaynak: Müftüoğlu, Ahmet Hikmet. Çağlayanlar, Ötüken Yayınevi, İstanbul, 1976, s.103-117.

Kpss'de Gerçek Hırsızlar Yakalandı mı ? (*)

2010-09-21T00:11:00.000-07:00

KPSS skandalının üstü örtülmeye çalışılıyor. Perde arkasındaki gerçek hırsızlar gizlenmeye ve kimler oldukları karartılmaya başlandı bile.

Diyeceksiniz ki: “Çeşitli illerde yapılan operasyonlarda 72 kişi gözaltına alındı. Bu gözaltına alınanlar teknolojiyi kullanarak çeşitli yöntemlerle kopya çektirmişler ve bunlardan yüklü meblağlarda kazançlar elde etmişler. İşte hırsızlar yakalandı.” Burada doğrular var. Ancak gözden kaçan veya kaçırılmaya çalışılan bir başka husus var ortada. O da adı geçen kopya şebekesi, on beş aydır teknik takiple izleniyormuş zaten. Bu kopya şebekesinin Türk Eğitim-Sen’in ortaya çıkardığı skandalla uzaktan yakından ilgisi yok. Türk Eğitim-Sen’in çomak soktuğu şebeke başka bir şebeke. Adı zikredilen ve on beş aydır takip edilen şebekenin yöntemleriyle bizim elimize ulaşan kopyalar arasında dağlar kadar fark var. Bu yakalananlar sınav esnasında soruları çözen ve teknolojik araçları kullanarak servis yapan küçük bir grup. Elbette bunların da yakalanması memnuniyet vericidir.

Buradaki asıl sorun, ÖSYM sınav komisyonunun hazırladığı soruların sınavdan günler, haftalar hatta aylar önce birilerine gönderilmesidir. Bu hırsızlık çok daha organize, çok daha tereyağından kıl çeker gibi yapılan ve kuşkumuz o dur ki; altı, yedi yıl belki daha fazla geriye götürülebilecek bir skandalı işaret ediyor.

Bu skandalın müsebbipleri devlet içinde konuşlanmış bir “Topluluk”tur. Bu topluluk devlet imkânlarını da kullanarak çok kaliteli hırsızlıklara imza atmıştır. Adalet sistemine sızmak, emniyet teşkilatına sızmak, askerî okullara sızmak, akademik hayata sızmak için yapılan bu organizasyon topyekûn ülkeyi ele geçirme operasyonunun bir parçasıdır. Hatırlayınız, Polis Koleji sınavları iptal edilmişti. Hırsızlık tespit edildiği halde, hırsızların tespit edildiğini duydunuz mu? Bu Polis Koleji sınavı hırsızlığında adı tüm ülke çapında bilinen bir dershane de olaya karışmış, ancak bunlar hakkında hiçbir işlem tesis edilmemiş, hırsızlığın üstü örtülmüştü. Bu dershane halen öğretim hayatının bir parçası olarak devam etmektedir. Bu dershanenin devlet içinde konuşlanmış bu “Topluluk”la olan inorganik bağları da cümle âlem tarafından bilinmesine ve dillendirilmesine rağmen kesinlikle bu “Topluluğa” dokunulmamakta, dokunulamamaktadır.

Neden mi dokunulamıyor? Çünkü devlet içinde konuşlanmış “Topluluk” o kadar güçlü ki… Bu “Topluluğun” televizyonları var, gazeteleri var, internet medyası var, okulları var, dershaneleri var, operasyon yapan kolluk güçleri var, soruşturma yapan “özel savcıları” var. Kim kimi yakalayacak da ortaya çıkaracak Allah aşkına! ÖSYM’deki skandal ortaya çıktığında, dikkatinizi çekti mi bilmiyorum, bu “Topluluğun” televizyonlarında, gazetelerinde, internet haber sitelerinde bir tek cümle, bir tek satır yer almadı. Olaydan bir hafta sonra “Topluluğun” gazetelerinden birinde küçük bir haber: “Türk Eğitim-Sen Genel Başkanı İsmail Koncuk da KPSS hırsızlığının şüphelileri arasında, bilgisayarına el konuldu.” Bu yalan haberin ömrü bir gün kadardı. Savcılık yalanlaması gelince bu haberle ilgili hemen yayını kesiverdiler. Birkaç gün sonra bu sefer şu haber çıktı bu malum topluluğun gazetelerinde: “İsmail Koncuk’un kızı KPSS’den düşük puan aldı, onun için bu sınavı iptal ettirmeye çalışıyor.” Hırsızlıktan hiç söz etmeyen bu topluluk medyası, İsmail Koncuk’u hedef tahtasına yerleştirdi. KPSS mağdurlarının tepkilerini ona yönlendirmeye çalıştı. Bu ahlaksız çabalar da bize gösteriyor ki, suçüstü yakalanmanın telaşı içindeler.

Cürm-ü meşhut olma hali bu mübarek topluluğu hırçınlaştırmış, iftira atarak, haberleri ya gizleyerek ya da çarpıtarak kamuoyunu yönlendirme yoluna sevk etmiştir. Halen ÖSYM’nin içindeki köstebek ya da köstebekler bulunamamış iş sürüncemeye bırakılmıştır. Belki de bir zaman sonra bu “Topluluk” içlerinden bir kurban vererek daha derinlere ulaşılmasını engelleme yoluna gidecektir. Bu sürüncemeye bırakma, soğutma sürecinin amacı, “Topluluğun” derin yapısı ile verilecek kurban arasındaki her türlü bağı silmek ve devlet içinde konuşlanmış “Topluluğa” bizleri ulaştıracak maddi delilleri ortadan kaldırmaktır.

Mesele sadece bir sınav meselesi değildir. Mesele, devletin ele geçirilmesi ve bu topluluğun emrine girmesidir. Devletin tüm kurumlarının bu organize “Topluluk” tarafından teker teker işgal edilmesi uzun bir geçmişe sahiptir. 12 Eylül 1980 darbesiyle birlikte başlayan bu işgal bir “Sızıntı” halinde tam otuz yıl sürmüştür. Otuz yıl boyunca çaktırmadan önce siyasetin ardından devletin tüm yapılarına sızan bu mülayim “Topluluk” Türk Devletini teslim alma noktasına gelebilmiştir.

Bu skandalı “Sınavda kopya skandalı” olarak geçiştirmek suyun altındaki buz dağını görememek anlamı taşımaktadır. Türk Devleti bir beka sorunuyla karşı karşıyadır. Bu “Topluluğun” nihai amacı; “Ulus-Devlet”i dönüştürme, 1. Cumhuriyeti lağvetme, “Demokratik Açılım” adı altında etnik temelli 2. Cumhuriyeti kurmaktır. Bu yolda önlerinde kimi ya da kimleri engel görüyorlarsa operasyon düzenleyerek yok etmekten çekinmemektedirler. Yaşananları bundan daha açık anlatmak mümkün değildir. Çünkü “Bertaraf olma” riski var. Ben “Leb” dedim, siz “Leblebi”yi anlayın artık.

(*) Kaynak: Ünsal ERKAN / Kamudanhaber.com
Haber Kaynağı: www.kamudanhaber.com

İNCİLER...

2010-09-06T01:01:00.000-07:00

(blog yazarının notu: Aşağıda okuyacağınız satırlar şaka değil, gerçektir. "Demokrasi getiriyoruz" diyenlerin "gurur"la uyguladıkları uygulamarından yalnızca biridir.)

AKP, Başbakan Erdoğan’ın Mersin mitinginde bir ilk gerçekleştirdi. Hangi teşkilatın alana kaç kişi getirdiğini tespit etmek için vatandaşları tek tek kodladı. Miting alanına gelen vatandaşlar İl Başkanlığı’nın dağıttığı barkodlu kartları, cihaza okuttuktan sonra içeri alındı. Böylece kim ne kadar adam getirdi, kim çalışmadı tespit edildi.

(...)

AKP Mersin İl Başkanı Mekin Merter Salt barkodlu mitingin öyküsünü VATAN’a anlattı:

‘Orwel’in romanındaki gibi’

“George Orwell’in 1984 adlı romanını bilirsiniz. İnsanların artık yaptıklarının ne olduğu biliniyor ve takip ediliyor. Bunu bilecek insanlar. Yalan söylemeye gerek yok. Dünya biraz Orwell’in romanındaki gibi “Büyük Abi’ye” doğru gidiyor. Bu kötüye kullanılmazsa güzel bir şey. Mesela bir suç işleniyor suçlu kaçarken bir çok mağazanın güvenlik kamerasına takılıyor. Teknoloji iyi bir şey. Gözlemek çok kötü bir şey değil. Ama iyiye kullanılsın. Yeter ki kişi özgürlük ve hürriyetleri yok edilmesin..."

Kaynak: KanalD Haber

MESAJ KİME? yada ANLAŞILAN ORTADOĞU'DA POST-MODERN III. DÜNYA SAVAŞI TÜM HIZIYLA SÜRÜYOR...

2010-09-01T00:12:00.000-07:00

Rus General Hatay'da ölü bulundu

Hatay'da kıyıya vuran cesedin GRU’nun iki numarası General Yuri Ivanov olduğu ortaya çıktı.

Hatay’ın Çevlik köyünde kıyıya vuran cesedin, Rus askeri istihbarat teşkilatı GRU’nun iki numarası General Yuri Ivanov olduğu ortaya çıktı. Suriye’deki Rus üssünü ziyaret için bu ülkeye giden generalin Çeçen militanlar tarafından infaz edildiği iddia ediliyor.

Bir dönem tüm dünyaya korku salan Sovyet İstihbarat Teşkilatı KGB, Sovyetler’in dağılmasının ardından dış istihbarat FSB ve askeri istihbarat teşkilatı GRU ile varlığını sürdürdü. Dünyanın dört bir yanında Rusya muhalifleri, Çeçen militanlar ve rejim karşıtlarına düzenlenecek suikastlar, kontra-istihbarat eylem planları hep GRU tarafından yapıldı.

Özellikle 2000 yılından sonra Türkiye, Azerbaycan, Avusturya ve Katar’da öldürülen Çeçen liderler GRU komandoları tarafından infaz edildi. Bu infazlar için emri veren ise GRU’nun Çeçenistan operasyonlarının başındaki teşkilatın iki numaralı ismi General Yuri Ivanov’du.

BOYNUNDAKİ HAÇTAN TANIDILAR

52 yaşındaki Ivanov, Ağustos ayının başında Rusya’nın Suriye’nin Tartus kentinde 2011 yılında hizmete girecek olan askeri üssünde incelemelerde bulunmak üzere yanında korumalarıyla birlikte bu ülkeye gitti. Ardından Suriye istihbaratı yetkilieriyle görüşmek üzere Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ın da ailesiyle birlikte tatil yaptığı Lazkiye kentine gitti. Ancak burada ortadan kayboldu. 10 gün boyunca kayıp olarak aranan Rus generalin cesedi, 16 Ağustos’ta Hatay’ın Çevlik Köyü’nde kıyıya vurdu ve Türk köylüler tarafından bulundu. Ceset o kadar deforme olmuştu ki kimlik tespiti yapmak imkansızdı. Kimliğin belirlenmesini sağlayacak tek detay boynundaki haçlı kolyeydi. Dışişleri tarafından boynunda haç olduğu belirtilen bir şahsın cesedinin kıyıya vurduğu bilgisi komşu ülkelere bildirildi. Ruslar, bu cesedin kayıp generale ait olabileceği kuşkusuyla Hatay’a geldiklerinde kimlik tespiti gerçekleşti.

YÜZME VE DALIŞTA UZMANDI

Rus basınına göre Volga Nehri kıyısında doğan ve yüzme ve dalış konusunda uzman olan generalin boğulmuş olma ihtimali çok düşük. Komsomolska Pravda gazetesinin iddiasına göre Rus General infaz emrini verdiği Çeçenler tarafından kaçırılıp öldürülmüş olabilir. İsrail istihbaratına yakınlığıyla bilinen Debka sitesine göre de Rus generalin korumalarının bilgisi olmadan tek başına denize girip boğulma ihtimali çok düşük. Yüzerken boğulmuş olsa bile korumalarının bu durumu fark edip cesedini mutlaka denizden çıkarmış olması gerekirdi. Korumaların deniz kenarında baygın halde bulunduğuna yönelik iddialar da Çeçen suikastı iddiasını güçlendiriyor.

Kommersant gazetesinin haberine göre Rus halkının sadece yüzde 22’si Rus generalin bir kaza sonucu öldüğüne inanıyor.

ESRARENGİZ ÖLÜM

Suriye’deki Lazkiye Plajı Ağustos’ta tatilcilerin uğrak yeri olduğu için bir boğulma vakasının gözlerden uzak gerçekleşmesinin pek mümkün olmadığı iddia ediliyor.

Kaynak: Mynet

YÖK BAŞKANININ SÖZLERİNDEKİ ÇELİŞKİLERİ BULMACA...

2010-08-31T01:21:00.001-07:00

(blog yazarının notu: Ailesi, yakınları, akrabalarıyla birlikte, oyle yada boyle 10 milyon kişiyi ilgilendiren bir sınav KPSS... O öğretmenler belki de sizin çocuğunuzu okutacak... Veya başka bir meslek mensubu bir işinizi görecek... Ya da tum ulkeyi ilgilendiren bir sınav mı demeliydik? Sizce referandum öncesi sonuçlanacak mı bu skandal? Uyumayın!...)

Türkiye'nin Yüksek Öğrenim Kurumunu Yöneten Sayın Yusuf Ziya ÖZCAN, Kpss sınavları ve atamalarla ilgili bakın iki günde neler söyledi..

* KPSS Sorularının sızdırılmasında 3227 kişi tespit edildi.

* Sınav tamamen iptal edilebilir.

* Elimizde Delil Yok.

* Sınav soruları elden ele gezmiş.

* Öğretmen atamaları yapılacak

*. Öğretmen atamalarını erteledik.

İşte YÖK'ü yöneten kişinin iki gün içerisinde basına verdiği demeçler..

El insaf Sayın ÖZCAN, eğer ki YÖK bu ciddiyetle yönetiliyorsa bu kpss sorularının sızdırılması gayet normaldir.

(...)

Kaynak:

DEMOKRASİ VE TEOKRASİ (*)

2010-08-04T00:01:00.000-07:00

Ne zaman gerici birtakım hareketler baş gösterse, bizzat hareket mensuplarının ya da savunucularının, haktan, hukuktan, demokrasiden söz açtıklarına şahit olursunuz. Zaten gericilerin, Atatürk ve devrim düşmanlarının, cüretle ortaya çıkmaları da, yurdumuzda çok partili demokratik rejim başlamasıyla aynı tarihi taşır.

Pusuda yatan birtakım gerici unsurlar, memleketi daha ileri bir yönetim biçimine kavuşturmak gayesiyle girişilen demokrasi devrimini, kendi karanlık ve milli menfaatlere aykırı inançlarını piyasaya sürmek için en uygun fırsat kabul ederek, yurdun dört bucağında çeşitli kisveler altında harekete geçmeye başlamışlardır.

Köyden, kentten büyük şehirlerimize kadar yayılan ve çok defa Anayasa dışı amaçlar taşıyan, bazen gizli, bazen açıktan açığa çalışmakta sakınca görmeyen devrim düşmanları, demokrasilerde herkesin istediği düşünceyi savunabileceği noktasından hareket etmektedirler.

Demokrasi devrimi ki, Atatürk devrimlerinin bir devamı saymak gerekir; herhalde kendini hazırlayan, kendi hayatiyetinin sebebini teşkil eden Atatürk devrimlerine karşı davranışları, kolay kolay affedemez.

Dünya hangi köşesinde, hangi demokratik rejim içinde, bizzat demokrasiyi ortadan kaldırmaya yöneltilmiş hareketlere kıpırdanma imkanı tanınmıştır?

(...)

Demokratik rejimin tanıdığı imkanlarla gelişmek eğilimi gösteren, gerici ve muhafazakar tutumun ilk hedefi, teokratik bir düzenin yeniden kurulmasıdır. Teokratik bir düzenle demokratik bir düzenin bir arada yürümesine de imkan olmadığına göre amaç apaçık ortadadır.

Halkın kendi seçtiği temsilcileri tarafından idare şekli olan demokrasilerde, temsilcilere düşen en büyük görev, hem rejimi her çeşit tehlikeden korumak hem de temsil ettikleri kütleyi daha ileri, teminatlı ve rahat yaşayış şartlarına kavuşturmaktır.

Yurdumuzda, büyük bir pervasızlık içinde, üniversitelere kadar sokulmak cüretini gösteren gerici ve muhafazakar davranışlar, milletvekillerinin bu iki asli görevinden ikisine de karşı değil midir ki, Büyük Millet Meclisinde bu konu yeniden öncelikle ele alınmıyor?

Naim Tirali, Vatan, 17 Aralık 1959.

(*) TİRALİ, Naim. Şapkasını Yiyen Bakan -Gazete Yazıları-, Yön Yayıncılık, İstanbul, 2000, s.254-255.

Bir Subayın Bu Lafları Ediyorsa...

2010-07-15T01:01:00.000-07:00

Türk Ordusu'nun onurunu koruduğunu iddia edenler bugün Türk Ordusu'nun getirildiği noktanın ana sorumlusudur. AKP üstlendiği misyonun gereğini yapmıştır. Tarihi misyonunun gereğini yapmayanlar için ucuz bir bahaneden öte bir anlam teşkil etmemektedir AKP. Aşağıda Türk Ordusu'nun en elit birimlerinden bir subayın - Levent Bektaş'ın - Poyrazköy davasında ettiği sözleri bulabilirsiniz. Türk ordusunun en değerli subaylarının getirildiği noktayı; Türk Ordusu'nun onurunu koruduğunu zannedenlere hediye ediyoruz. Levent Bektaş'ın sözlerini, bu sözlerden çok derin yaralandığını söyleyen davanın tutuksuz sanıklarından Albay Türkşen'den dinleyelim:

“Ancak Levent Bektaş öyle bir laf söyledi ki, bana göre o laftan sonra hükümet üniversite hocaları cumhurbaşkanı, başbakan, herkes işini bırakıp bu sözü tartışmalıydı. Bektaş ‘Benim askerlikle sorunum yok. Ben dünyaya yeniden gelsem, yine asker olurdum, yine SAT olurdum. Ama bu ülkenin ordusunda değil’ demişti. Bektaş’a bu sözü ettirenleri asla affetmeyeceğim."

En üst eğitimlerden ve doktrinasyonlardan geçirdiği bir subayının bu lafları sarfettiği nokta; bir orduyu yönetenlerin şapkayı önüne koyup:

"Ben bu makamı hakediyor muyum?"

sorusunu sorması gerektiği noktadır.

Kaynak: Açık İstihbarat

ŞEHİTLER

2010-06-20T01:33:00.000-07:00

ŞEHİTLER

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
Sakarya'da, İnönü'nde, Afyon'dakiler
Dumlupınar'dakiler de elbet
ve de Aydın'da, Antep'te vurulup düşenler,
siz toprak altında ulu köklerimizsiniz
yatarsınız al kanlar içinde.

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
siz toprak altında derin uykudayken
düşmanı çağırdılar,
satıldık, uyanın!

Biz toprak üstünde derin uykulardayız,
kalkıp uyandırın bizi!
uyandırın bizi!

Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri,
mezardan çıkmanın vaktidir!

1959 – Nazım Hikmet

CASUS BELLİ Mİ DEĞİL Mİ?!

2010-05-31T02:14:00.000-07:00

TÜRKİYE'YE

SAVAŞ

AÇTIKLARININ

FARKINDA

MISINIZ?!

One Minute One Minute (!)

2010-05-31T02:13:00.000-07:00

“Arapların Avrupa siyasetine nüfuz edemeyip bu sözde istiklal kelimesine inandıkları ve bu uğurda Arap memleketlerini Avrupa emperyalizmine esir kıldıkları çok şayanı teessüftür. Arapların arasında mevcut olan karışıklığı ve hoşnutsuzluğu kimse bizim kadar bilemez. Biz vakıa bir kaç sene Araplardan uzak kaldık. Fakat şimdi kendimize kâfi derecede güvenip ve kudretimizi bildiğimiz için İslamiyet’in mukaddes yerlerini Musevilerin ve Hıristiyanların nüfuzunun altına girmesine mani olacağız. Binaenaleyh şunu söylemek istiyoruz ki buraların Avrupa emperyalizminin oyun sahası olmasına müsaade etmeyeceğiz. Biz şimdiye kadar dinsiz ve İslamiyet’e lakayt olmakla itham edildik. Fakat bu ithamlara rağmen Peygamberin son arzusunu yani, mukaddes toprakların daima İslam hâkimiyetinde kalmasını temin için hemen bu gün kanımızı dökmeye hazırız.

Cedlerimizin, Selahaddin`in idaresi altında, uğrunda Hıristiyanlarla mücadele ettikleri topraklarda yabancı hâkimiyet ve nüfuzunun tahtında bulunmasına müsaade etmeyeceğimizi beyan edecek kadar bu gün, Allah`ın inayeti ile kuvvetliyiz. Avrupa bu mukaddes yerlere temellük etmek için yapacağı ilk adımda bütün İslam âleminin ayaklanıp icraata geçeceğinden şüphemiz yoktur.”

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

Arapça yayın : “Bombay Cronicle 27.07.1937 münteşir”

Türkçe yayın: Hâkimiyet-i Milliye Gazetesi

Gandi Kemal ve Doğan Medya

2010-05-17T15:24:00.000-07:00

Gandi Kemal ve Doğan Medya

29 Mart Yerel Seçimlerinin ardından siyasi analizciler, parti başkanları, yorumcular, gazeteciler, rakamları türlü türlü grafiklere sokarak, kendine göre yontarak farklı farklı sonuçlara vardı. Ancak tüm medyanın mutabık olduğu bir galip vardı: Kemal Kılıçdaroğlu.

AKP ile uzlaşmaz çelişkiler içine girerek bir anda en hızlı AKP karşıtlarından biri haline geliveren ve adeta "antifaşist" cephenin sözcülüğünü üstlenen Doğan Medya'nın biricik favorisiydi Kılıçdaroğlu.

Kılıçdaroğlu dürüstlüğün temsilcisiydi, CHP'nin yeni yüzü, İstanbul'un yeni umuduydu. Melih Gökçek'e karşı yürüttüğü yolsuzluk mücadelesinin, Dengir Mir Fırat'la giriştiği düellonun ardından, CHP'nin aslarından biri olmuştu ve Doğan Medya'nın da AKP'ye karşı sığınacağı en uygun alternatifti.

Seçimlerden önce yere göğe sığdıramadılar. CHP bir yanda, Doğan Medya bir yanda Kılıçdaroğlu rüzgarıyla devam etti seçim propagandaları.

Seçimler biter bitmez de, daha ilk geceden Türkiye'ye yeni bir kahraman kazandırıldı: Gandi Kemal.

Yürütülen propagandaya göre, CHP oylarını çok yükseltememişti ama yükselttiği yerlerde de bunun yegane sebebi Kılıçdaroğlu ve Kılıçdaroğlu'yla gelen açılımlardı.

Hürriyet'in 30 Mart manşeti "Gandi Kemal Mucizesi"ydi ve günlerdir sayfalarca yazı yazılıyor Gandi Kemal için. Fiziksel görünüşlerinin benzerliğinden ve Kılıçdaroğlu'nun sakin mizacından yola çıkarak bu benzetmeyi yapanlar aynı zamanda onu ulusal bir lider, bir direnişçi haline de getiriverdiler trajikomik şekilde.

Gandi Kemal sevinedursun aslında bu onun kavgası değil. Onun için başlatılmış bir girişim değil, hele hele onun başarısı hiç değil. Hükümetler devirip, hükümetler kuran Doğan Medya, AKP karşısında gücünü yitirmiş de olsa hâlâ etkin ve bir yanıyla yeni bir Amerikancı planının uygulatıcısı.

Evet, Doğan grubunun desteğiyle CHP içinde yeni bir darbe tezgahlanıyor: Kürt Darbesi.

Bu öyle bir darbe ki, sadece Kılıçdaroğlu'nun seçimlerde yakaladığı ivmeyle açıklanacak ve ona bağlanacak türden değil.

Daha seçimlerden çok önce başladı CHP'yi de bu Kürtçülük rüzgarına kaptırma sevdası.

Baykal, Tayyip'in Güneydoğu çıkarmasının hemen ardından, boynunda puşisiyle "etnik kimlik şerefimizdir" siyasetine başlamıştı ve bugün "Kürt sorunu" merkezine çekilmiş durumda.

İstanbul İl Başkanlığı merkezinde başlayan Kürtçülük

Kimler eliyle yapılıyor peki bu diye soracak olursak galiba burada bu kez Baykal mağdur. Ya da kendi kazdığı kuyuya kendi düşüyor diyebiliriz. Çünkü Kürtçülük açılımının mimarı Baykal'ın bizzat kendisi tarafından parlatılan isimlerden biri olan İstanbul İl Başkanı Gürsel Tekin.

Çarşaf açılımının da mimarı olan Gürsel Tekin, Karslı bir Kürt ve Kürtçülüğüyle "solculuğu" iç içe geçmiş isimlerden.

Seçim döneminde de Kılıçdaroğlu'nun yanında en çok sivrilen kişi. Aslında Kılıçdaroğlu'nun arkasındaki gizli el de denebilir. Ve en çok görünen, en çok konuşan isim. Hatta seçim gecesi Baykal evinde oturmuş TVden seçim sonuçlarını izliyorken, basına açıklamalarını yapan isim. Yani bu seçimleri konuşurken CHP'yi değil de, CHP İstanbul İl Örgütü'nü ve Gürsel Tekin'i konuşmak gerekiyor.

Gürsel Tekin ve Kılıçdaroğlu'nu överek Baykal'ı indirme propagandası iki koldan yürütülüyor. Bir yanda Doğan Medya, diğer yanda da Zaman gazetesi aracılığı ile Fethullahçılar tarafından.

"Baykal gitsin ve Kılıçdaroğlu ile Gürsel Tekin gelsin. Bakın o zaman CHP oylarını nasıl artıracak."

"İyi de bundan size ne" demek geliyor insanın içinden çünkü "ne Atatürkçüsünüz ne de CHP'li."

Ancak ABD bir kez düğmeye bastı ve tüm piyonlarına farklı koldan aynı propagandayı yaptırıyor.

Azılı CHP düşmanları açılımların CHP'sini destekliyor!

Örneğin, CHP'nin Güneydoğu'da neredeyse hiç denecek kadar az oy alması tüm medyaya dert oldu. Özellikle Zaman gazetesi de meseleye eğilerek CHP'nin buradaki zaaflarını gidermesini telkin etmeye başladı. Güneydoğu'da PKK'nın dışında siyasi bir hareketin artık varolmadığını kendi oy oranlarından da anlayamayan bu zevat CHP'ye akıl üzerine akıl vermeye başladılar.

Eski ülkücü yeni Fethullahçı Mümtaz'er Türköne, "Seçim bir tecrübeyse İstanbul'da uygulanan yöntemler işe yaradı. CHP geleceğini İstanbul üzerine inşa etmeli, Laiklik gerginliği yaratmadan, tersine çarşaf ve Kuran kursu açılımları ile etki menzilini karşı kutba yöneltti. Varoşlara girdi, seçkinlerin partisi hüviyetinden sıyrıldı" diyerek gazı veriyor.

Aynı gazeteden Hüseyin Gülerce de özetle "CHP halka yüzünü dönsün, inançlara saygılı laik olsun, çarşaf açılımına devam etsin, demokratik reformlarla Doğu ve Güneydoğu'da canlansın" buyuruyor.

Özellikle seçim sonrası en çok yapılan vurgu CHP'nin varoşlardaki oylarını artırdığına yönelik bir iddiaydı. Rakamlar elbette ortada. CHP'nin kıyı şeridi ve elit semtler haricinde oyunu artırdığı herhangi bir yer olmamasına rağmen "varoşlarda güçlenen CHP" yalanının tek bir amacı var. Çarşaf ve Kürt açılımlarını işe yaramış gibi göstermek. Zaten özellikle Zaman yazarları da buna vurgu yapıyor. Kürtçülük ve Şeriatçılık nereden gelirse gelsin ama gelsin!

CHP'nin imam adayı Osman Nuri Bedir %7'yi geçememiş olsa da, çarşaf açılımının başladığı Sultangazi'de AKP % 51 oy almış olsa da, medyaya göre açılımlar işe yaramıştır. CHP iktidar olmak istiyorsa açılımlara devam etmelidir.

Zaman gazetesi'nin daha 1 Nisan'da yaptığı haber şu: "CHP lideri Deniz Baykal çarşaf açılımını İstanbul'un Eyüp ilçesinde başlattı. Buradaki oy oranı yüzde 6,5 arttı. Başörtüsü ve camilerde kandil simidi dağıtan Pendik adayı Mustafa Salih Usta partisine yüzde 2 oranında oy kazandırdı. Seçim afişinde hadisi şerif kullanan Hüsamettin Ataman ise Denizli'de yüzde üçlük bir artış sağladı." Fethullahçıların yayın organı Zaman, CHP'nin açılımlarını övme işine kendini öyle kaptırmış ki ne AKP'nin bu belediyeleri kazandığını söylüyor ne de bu oyların Genç Parti'nin oyları olduğunu.

CHP'yi yeni açılımlara ve Kürtçülüğe teşvik etmeye çalışanlardan biri de Sabah gazetesinden Muharrem Sarıkaya: "Güneydoğudaki bir çok ilde % 1-2 oranında oy alan CHP, bu illerdeki insanların akrabalarının yoğun olarak yaşadığı İstanbul'da Kartal, Maltepe; Ankara'da Mamak, Yeni mahallede ciddi oy patlaması yaptı. Benzer durum Mersin, Antalya, ve İzmir'de Güneydoğu kökenli seçmenin yaşadığı yerlerde de görüldü. Bu da gösteriyor ki CHP Güneydoğu'ya yönelik yeni bir açılıma girerse karşılığını alacak, DTP'ye giden oylarının bir kısmını evine döndürecek."

Evet, iddiaya göre CHP Kürt mahallelerinden bile oy almaya başlamıştır ve böyle devam ederse Güneydoğu'daki tüm belediyeleri alması işten bile değildir!

İşin en komik tarafı da bu. CHP ile hiçbir alakası olmayan çevrelerin CHP'ye akıl vermeye, onu iktidar olmak için yönlendirmeye çalışması.

Taraf gazetesi bile bu ekibe katılmış durumda. Onların lügatinde de yeni yönelimin adı "CHP'nin normalleşmesi." Leyla İpekçi, Kılıçdaroğlu-Tekin ikilisine övgüler yağdırırken İzmirlilerin "sekter" tavrını eleştiriyor: "Gürsel Tekin ve ekibine çok iş düşüyor. CHP'nin yeni kadroları İzmirlilerin bu içe kapanmacı, homojen, ötekine var olma hakkı tanımayan, gizli faşizan profilini hayatta karşılığı olacak biçimde demokratikleştirmeyi başarırlar."

Varoşlardan yükselen etnikçilik

Kurdukları denklem basittir: CHP kötü, Kılıçdaroğlu ve Tekin iyi. Ancak bu kötülüğün ve iyiliğin kıstasları hiç de bizim tartıştığımız eksende yürümüyor.

Yıllardır Atatürkçüler olarak CHP'yi eleştiriyoruz. Ama sadece iktidar olamadığı için değil, Altı Ok'u reddettiği ve ideolojik olarak oradan oraya yalpaladığı, kimliksiz, duruşsuz bir parti olduğu için.

Türkiye'nin sahil şeridine kilitlendiği, kırsaldan, varoştan halktan tamamen koptuğu için eleştiriyoruz.

Milliyetçiliği bıraktığı, devletçiliği, halkçılığı elinin tersiyle reddedip liberal bir parti olduğu, özelleştirmelere, IMF'ye karşı koyamadığı için eleştiriyoruz. Elbette Baykal'ı da bunun için eleştiriyoruz.

Ancak şimdi Baykal gitsin, Kılıçdaroğlu ve Tekin gelsin diyenlerin derdi bu değil. Tam tersine artık daha da batağa çekilmiş bir CHP yaratmaya çalışıyorlar.

Bunu yaparken de CHP'nin çevre ve varoşlardan oy aldığını artık halka yöneldiğini bunun da birebir Gürsel Tekin'in başarısı olduğunu yutturmaya çalışıyorlar.

Taraf'tan Rasim Ozan Kütahyalı: "Yurttaşla birebir temas halinde, ilçe ilçe kasaba kasaba kasaba, mahalle mahalle gezerek emekten ve yoksuldan yana bir siyaset"ten bahsediyor.

Gürsel Tekin'in "ağır abi" tavırlarıyla, halkın içindenmiş görüntüsü yaratmaya çalışması, bürokrat tipli siyasetçi anlayışının dışında "tüccar" tavrı birilerine hoş görünüyor olabilir ancak bu halkla temasın değil halk dalkavukluğunun yeni bir biçimi. AKP o zaman en halkçı parti! Öyle ya AKP'li vekiller çok daha halktan görünüyor. Tayyip değil mi vatandaşın sofrasına oturup zaman zaman onun ekmeğini bölüşen.

Hatta bu ikilinin çok daha "sol" bir görüntü çizdiği iddiaları da Doğan'ın solcu gazetesi Radikal'den geliyor. Müthiş ikili, hem halkçı, hem de solcu.

Basının dediğine göre CHP ile halk arasında, varoşlar arasında bir köprü kurulmuş da bizim haberimiz yok!

Tekin ve Kılıçdaroğlu'nu kahraman yapan etnik kökenleri

Gürsel Tekin'i CHP'nin Tayyip Erdoğan'ı yapanlar, Kılıçdaroğlu için Türkiye'nin Karaoğlan'ı diyenler CHP dışından CHP içine doğru coşkulu bir "dönüşüm" havası başlattılar.

Bu öyle bir dönüşüm ki belki CHP'yi iktidara taşıyacak, CHP'den yeni bir AKP yaratabilecek bir dönüşüm. Biz bunu destekleyemiyoruz çünkü bu bizim anladığımız anlamda bir dönüşüm değil.

Yeni ekip CHP'yi Altı Oktan daha da uzaklaştıracak, onu daha da liberalleştirip Kürtçüleştirecek bir dönüşüme sokuyor.

Parlayan isimler:

Gürsel Tekin, Karslı bir Kürt.

Kemal Kılıçdaroğlu, Tuncelili bir Kürt.

Murat Karayalçın, Kürtçülüğün bayraktarı!

Etnik kökenleri bizi hiç de ilgilendirmiyor ancak bu isimlerin parlama nedeni maalesef etnik kökenleri ve Kürtçülüğe yaktıkları yeşil ışık.

TV ekranlarından konuşan Kılıçdaroğlu "Kürt açılımı yapacak mısınız?" sorusuna "Kürtler konuşsunlar ne açılım istiyorlarsa söylesinler yapalım" diye cevap veriyor. Diyarbakır'a gidip açılım yapmaktan bile bahsediyor.

Obama'nın gelişinin ardından da hemen Baykal'la görüşerek Kurultay talebinde bulunarak "liderlik talebim yok, arkanızdayım ama yeni yönetim kurulsun" diyor.

Ve CHP, 11 Nisan'da parti meclisi toplantısında Kurultay'a gitme kararı alıyor.

Yeni yönetim kurulacak. Konuşulan Kılıçdaroğlu'nun MYK'ya alınması, Karayalçın'ın CHP içinde aktif göreve getirilmesi hatta başdanışman olması.

Ancak Doğan Medya'nın da Fethullahçıların da hedefi çok daha büyük.

Reha Muhtar "Tayyip Bey yanlısı yandaş basın bile Kılıçdaroğlu gelsin, ortalık renklensin diye davul çalıyor, CHP'den hala ses seda yok. CHP bu seçimde kaybetti ama Kılıçdaroğlu gelirse iş değişir" diyerek süreci hızlandırmaya çalışıyor.

İlk Kurultay için hedeflenen Baykal'ın düşürülüp, Kılıçdaroğlu'nun genel başkanlığa, Gürsel Tekin'in de yardımcılığa getirilip, Karayalçın'ın başdanışman yapılması ve parti içinde yeni bir ayıklamayla Kürtlerin aktif hale getirilmesidir.

Bu seçimlerde bazı yerlerde PKK'ya yakın isimlerin CHP'den aday yapıldığı düşünülürse değişim çok yakında ve bunun adı tam bir Kürt darbesi.

Öyle ki özellikle Taraf gazetesi başta olmak üzere yeni ikiliyi tutanların en önemli tezi de bunların Baykal gibi Ergenekon'un avukatlığını yapmıyor oluşu. "Gürsel Tekin, Kürt'tür ve Kürt meselesine de duyarlıdır" diyen Sabah yazarı Mahmut Övür, Taraf'a verdiği röportajda "Şimdi çok açıktan söyleyemiyorlar ama Tekin çetelere karşıdır, Baykal'ın tepkisini çekmek istemiyor ama Ergenekon'a onun gibi bakmıyor" demeye getiriyor.

Yani yeni ekip aynı zamanda AKP'nin tezgahının da destekleyicisi ve belki de PKK'yla mücadele etmiş paşaların yargılanmasını isteyecek kadar da Ordu düşmanı. Bunu zaman gösterecek.

Baykal "etnik kimlik" havuzunda boğulacak

Kısacası "vah Baykal" demekten kendimizi alamıyoruz. Kendi açtığı Kürtçülük çukurunun içine kendi düştü.

Baykal seçimlerin ardından "AKP, DTP ile benzeşerek, DTP ile kaynaşarak, devletin hizmet ve yatırım olanaklarını kullanarak DTP'yi etkisizleştirmeye çalıştı ama insanlar bu aldatmacayı itti" diyerek AKP'yi eleştiriyordu. Ancak bu Kürtçülük yarışının içinde CHP de vardı. Parti programını bile "etnik kimlik şerefimizdir" söylemi üzerinden değiştiren Baykal "etnik kimlik" havuzunda boğulmak üzere. Baykal'a acıyacak değiliz ancak görünen o ki bu havuzda asıl boğulmak istenen Türk milleti.

"Baykal gitsin, Baykal gitsin" diye çırpınan Atatürkçüleri artık çok daha tehlikeli bir dönem bekliyor. "Baykal nasıl olsa koltuğunu kimseye terk etmez" diye de düşünmesinler Amerika düğmeye bastığı an Baykal o koltuğu bu Kürtçü ekibe devretmek zorundadır.

CHP bu işten başarıyla çıkabilir mi peki?

Elbette çıkabilir. Çünkü bundan sonra bir yedek olarak tutulacaktır.

İktidar olamaz mı? Elbette olabilir, elbette varoşlardan da oy alabilir.

AKP nasıl alabildiyse, nasıl bir dilenci ekonomisi sistemi kurduysa, nasıl popülist bir söylem geliştirdiyse CHP'de yapabilir.

Ancak bunun adı ne halkçılık ne de Atatürkçülük olur. Gürsel Tekin çizmeleri giyip varoşlara gider gitmesine-söylendiğine göre 38 bin 600 km yol katetmişler Kılıçdaroğlu'yla - ancak "yeni halkçı" CHP, ne özelleştirmelere karşı çıkar, ne IMF'ye ne de Amerika'ya. Varoşlardaki çaresiz vatandaş da bu kez CHP'ye oy vermiş olur belki ama kaderi baki kalır.

Kürtçülüğün önünü açacak tüm söylemlerle DTP'ye yeni bir düşman kardeş gelmiş olur o kadar. Bugün AKP nasıl DTP ile rekabet ederek bir yandan Kürtçe kanalla, Barzani, Talabani dalkavukluğuyla Kürtçülüğü geliştiriyorsa bunun destekçilerinden biri de CHP olur.

Atatürk'ün kemiklerini sızlatan çizgi yani.

Ömrü Kürt isyanlarıyla mücadele etmekle geçmiş, laikliği kabul ettirebilmek için her türlü tehlikeyi göze almış, kadını esaretten kurtarmış Atatürk'ün kurmuş olduğu parti Kürtçülüğün ve çarşafın esareti altında.

Doğan Medya'nın, Fethullahçıların "açılım! açılım! açılım!" çığlıkları etrafında Kürtçüler tarafından kuşatılmış olarak!

Gerçekten vah Baykal diyoruz, yazık olacak.

http://www.turksolu.org/sehit/secmechp1.htm adresinden alıntıdır

Komşularla Sıfır Sorun (!)

2010-04-21T01:21:00.000-07:00

Komşusuz 23 Nisan

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamalarına bu yıl komşu ülke çocukları davet edilmedi.

TRT yönetiminin hazırladığı davetli ülke listesinde Yunanistan, Ermenistan, İran ve Suriye bulunmazken; İsrail’in olmaması da dikkat çekti. TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin, Genel Kurul stresini çocuklarla atarken, bağımsızlığının 200. yılını kutlayan Meksika Başkan’a bir şişe tekila hediye etti.

TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı nedeniyle dünya çocuklarını Meclis’te kabul etti. 41 ülkeden çocukların yer aldığı kabulde bazı komşu ülkeler ile İsrail yoktu.

TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin, bu ülkelerin neden gelmediği sorumuza, “Davetli olsalardı gelirlerdi. Biz her yıl farklı ülkeleri davet ediyoruz. Ancak KKTC, Azerbaycan, Irak listemizde her zaman var. Bunlar dışındaki ülkeleri değiştirerek çağırıyoruz” dedi. Davetli listesinde İsrail’in bulunmamasının ‘başka bir anlamı’ olmadığını belirten Şahin, TRT olarak İsrail ile ilişkilerinin son derece iyi olduğunu vurguladı. Finlandiya’nın volkanik patlama nedeniyle katılamadığı kutlamalarda Filistin de davetliydi. Şahin, "820 öğrenci 200 civarında grup lideri, 33 gazeteci, 30 tercüman ile 1100 civarında konuğumuz var" dedi.

Başkan Şahin, çocukları kabulünde kendi dillerinde ‘hoşgeldiniz’ dedi. Çocuklar, ülkelerine özgü hediyeler sunarken, Meksika, ünlü tekilasından bir şişeyi başkana hediye etti. Başkan Şahin, Kazaklar’ın kaftanını, Hindistan’ın Pagadi’sini; Ukrayna’nın çiçekli şapkasını giyerek moral buldu.

Kabulün ardından gazetecilerin sorularını yanıtlayan Şahin, “Moral buldum. Çocuklardan aldığım enerjiyle oturumları daha rahat yönetebilirim” dedi. Milletvekillerinin Anayasa değişiklik teklifi mesaisinin uzunluğundan şikayet ettiklerinin anımsatılması üzerine ise çalışma saatlerine genel kurulun karar verdiğini, başkan olarak bu karara uymak zorunda olduğunu belirtti (Hürriyet).

11 Ay Önce 11 Ay Sonra (!)

2010-04-20T08:33:00.000-07:00

Tüzmen görevi ‘mesajlı’ devretti

2010-03-26T00:23:00.000-07:00

Başlık-Foto: Milliyet

(...) AKP yapısında hiç beklenmeyen bir çatlak meydana geldi. AKP’nin en sağlıklı gözüken sportmen Genel Başkan Yardımcısı Kürşat Tüzmen, “sağlık” bahane ederek görevinden ayrıldı. Oysa görevi Adana Milletvekili Ömer Çelik’e devrederken ona çektiği el ense gayet sağlıklıydı. Yaptığı konuşmada da rahatsızlığının –söyleminin aksine- fiziki değil siyasi olduğunu belli etti.

Tüzmen, Güneydoğu’daki Kürtçü gösterilerden rahatsız olduğunu açık açık söyledi. Ömer Çelik’e giderayak öyle bir hediye verdi ki, AKP’ye bu dönemde verilecek en anlamlı mesajdı. 16 Türk devletini simgeleyen bayrak takımı! Tüzmen’in verdiği bu bayrak mesajı yerini bulursa, AKP’de yeni çözülmeler beklenmelidir.

İçerik Kaynak: gazeteci.tv

5 Parçacılar !

2010-03-15T00:02:00.000-07:00

II. KÖRFEZ SAVAŞININ PETRO-POLİTİK ANLAMI VE TÜRKİYE’YE ETKİSİ

(…)

Ya Irak ve İran’daki yönetimlerin değiştirilmesi ile ya da Fuller ve Lesser (2000) ve Stratfor (2002)’de ip uçları olduğu gibi Irak ve İran’ın kuzeyinin bölünmesi ile gerçekleşebilir.

ABD tarafından Kürt devletinin olmazsa olmaz koşul olarak ileri sürülmesi, Kürt kartının güneybatı İran’da masaya konma amacını gün gibi ortaya koymaktadır. İran petrol ve doğal gaz sahaları körfezin batı kıyısında ve Irak sınırında yer alır. Saddam’ın 1980 yılında İran’ın petrol sahaları üzerinden atılabilmesi olanaklı kılacağı içindir. Bu saldırı ABD şirketlerince desteklenmiştir. Çünkü İran devrimi ile şirketler ellerinden çıkan İran petrollerine Saddam’ın el koyması ABD şirketlerinin çıkarı doğrultusunda bir gelişme idi. Oysa, günümüzde ABD kontrolündeki “Kürt Devletinin” bu bölgeye sözde etnik nedenler ile uzanması, ABD’nin yeni açık stratejisidir. Zira bu bölgede “Kürdistan ve Luristan” gibi Kürtler, Lurlar ve Bahtiyariler’den oluşan etnik gruplar, kuzeybatı İran, Kuzeydoğu Irak petrol ekseni üzerinde yaşayan halklardır. Bu halkların İran ve Irak’tan ayrılma gibi tarihsel kökenli talepleri vardır. Bu talepler, yeni Wilson prensiplerine göre “demokratik ve bağımsız” devletler olarak petrol şirketlerine bağlanması senaryosu olduğu aşikardır.

Bu senaryoda kuzeydoğu Irak ve batı İran’daki petrol bölgelerinin Kürtler yönetiminde oluşturulacak bir devlet ile yatakların güneyine Körfeze doğru uzanan devamında ise Şii olmasına karşılık etnik olarak İran’lı olmayan ve merkezi yönetimden tarih boyunca bağımsızlık talepleri olan Lurlar ve Bahtiyarilerin oluşturacağı bir devlet projesi yer almaktadır. Yeni Wilson’culuğun Irak’ı ve İran’ın petrol bölgelerini kontrol altına alma hedefini Kürdistan ve Luristan devletlerinin kurulması ile gerçekleştirileceği bu savaşın amaçlarından biridir.

Kendilerini terörist örgütler listesine alan ABD yönetiminin “tavrını anlayamayan” KADEK yöneticileri ABD’ye Barzani-Talabani bırakın devlet, parti bile oluşturamayacağı, ancak aşiret olduklarını söyleyerek Kürt Kartını ancak kendileri ile oynayabileceklerine ikna etmeye çalışmaktadırlar. KADEK sözcüleri Türk ordusunun kuzey Irak’a girmesine Barzani-Talabani ikilisi gibi tavır almamakta tam tersi Türk ordusunun bölgede zaten var olduğunu, yeni kuvvetler girerse KADEK’lilere saldırmadıkça Türk ordusu ile savaşmayacaklarını ifade ederek Barzani-Talabani ikilisinden çok farklı bir söylem ileri sürmektedirler. Eğer Türk ordusu kuzey Irak’ta KADEK’lilere saldırırsa KADEK’liler Türkiye’ye geçerek Türkiye’de mücadele edecekleri tehdidini yapmaktadırlar. Bunun anlamı “Türkiye Kürt’leri arasında” ABD destekli Barzani-Talabani ikilisinin sözünün geçmesinden çekinen KADEK sözcüleri bu etkiden çok rahatsız olduğunu ifade ederek Türkiye’de kendilerinin etkili olduğunu ABD’ye göstermek istemektedirler. Meclisteki teskere oylamasında belli bir kesimin oyu Türk ordusunun kuzey Irak’a girmesine hayır oyudur, yoksa ABD’nin Türkiye’de konuşlanmasına karşı değildir.

Türkiye’nin kuzey Irak’a girmesine karşı çıkan ABD, Barzani-Talabani’yi öne çıkartarak Türkiye’nin kuzey Irak’a girmesini engellemeye çalışmaktadır. Bu senaryonun başka bir aşaması ise Türk ordusunun kuzey Irak yerine kuzey İran’a diğer bir ifade ile güney Azerbaycan’a girerek kuzey Azerbaycan ile birleştirilmesi projesine Türkiye hazırlanmaktadır (Fuller ve Lesser, 2000). Musaddık’ın millileştirdiği İran petrollerinin güney İran ve kuzey İran olarak güneyde Kürdistan-Luristan, kuzeyde büyük Azerbaycan projesi çok uzak bir senaryo değildir. Bu senaryonun İran’ın başında Demokles’in kılıcı gibi sallanması İran’ın demokratikleştirilerek bütünlüğünü koruyarak petrol şirketlerinin istediği kalıcı imtiyazı vermesine zorlamaktadır.

(…)

II. Körfez Savaşı küresel para sermayenin küresel petrol sanayi ve Amerikan savaş sanayinin dünyayı yeniden biçimlendirebilmesi stratejisinin başlangıcıdır. Bu başka ifade ile teorik olarak tartışılan yeni dünya düzeninin hayata geçirilmeye başlanılmasıdır (s. 155-157).

YENİ WİLSON’CULUK

(…) Kriz sürecinde ABD’nin kullanacağı açık görülen yeni Wilsonculuk yani Kürt kartı, savaşı İran, Türkiye, Suriye ve Kafkasya’ya yayacak tehlikeli bir çıkmaza girecek gibidir. Gerçekte ABD’nin Orta Doğu, İran ve Hazar çevresi petrol bölgelerinin yeniden düzenlenmesi amacına hizmet edebilecek bir araç olarak 1980’lerde ileri sürülen yeni Wilsonculuk “5 parçacılık” diye isimlendirilen Irak, Türkiye, İran, Suriye, Ermenistan Kürtlerinin birleştirilmesi stratejisi tüm Kürt hareketlerinin nihai hedefi olarak saklı tutulmaktadır. Kürt hareketlerinin “demokratik haklar” gibi asgari hedeflerinin arkasında, azami hedefleri “5 parçacılık” yatar. Bu özellikle petrol rezervlerine sahip ülkelerde destabilizasyon amacıyla Kürt kartının kullanılması için ileri sürülmüş bir stratejidir.

Bu durumda savaşın Irak’tan sonra İran’a taşınması aşikar görülmektedir. Bu süreç, Almanya-Rusya ittifakı ile Amerika’yı direkt karşı karşıya getirir.

(…) ABD açısından, imparatorluğunu kurabilmesi için bu düzenlemeyi askeri, politik veya ekonomik araçları kullanarak yapması zorunludur veya süper güç olmaya elveda demelidir. Avrupa ve Amerika’yı karşı karşıya getiren Orta Doğu-Hazar çanağı çevresi dışında diğer petrol çanağı Nijerya bölgesidir. (…) Bu rezervleri kontrol, Hazar çanağını kontrol kadar olmasa bile öne çıkan yeni bir savaş alanı olacaktır (s. 173-174).

Kaynak: Üşümezsoy, Şener-Şen, Şamil. Yeni Dünya Petrol Düzeni ve Körfez Savaşları, İnkılap Kitapevi, İstanbul, 2003.

(Not: Okurken, kitabın yayınlandığı 2003 yılını dikkate alın.)

"İki Alt Başlık Arasındaki Tezatı Bulmaca..."

2010-03-11T10:53:00.000-08:00

(Not: Karakterler sonradan koyultulmuştur.)

T.C. Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığı 2010/66 nolu iddianameden bir paragraf :

" Dosyanın içeriğinin incelenmesinde; "3. Ordu Komutanı Org. Saldıray Berk ile ilgili değerlendirme, doç x" isimli dosyada aynen; "Erzincan ve civarındaki alevi köyleri özel olarak ilgilenmekte, bu köylerin ihtiyaçlarının giderilmesi için Ordunun imkanlarını kullanmaktadır. Yaptığı yardımlar nedeniyle alevi köyleri ve^ dedeler tarafından sevilmekte, dedeler tarafından kendisine takdir beratları verilmektedir" şeklinde bilgilerin bulunduğu, "

(Bu da AA 'nın 11 Mart 2010 tarihli haberi...)

OKÇULAR KÖYÜ -AA- Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, depremden etkilenen Okçular Köyü'nde incelemelerde bulundu. Erdoğan, "Ramazan Bayramı'na kadar konut sorununu çözeceğimize inanıyorum" dedi.

Erdoğan, depremden etkilenen Okçular Köyü'nde vatandaşlara hitap etti.

Hayatlarını kaybedenlere Allah'tan rahmet, yaralan anlara geçmiş olsun dileğinde bulunan Başbakan Erdoğan, şöyle konuştu:

"41 vatandaşı kaybetmenin üzüntüsü, hüznü içindeyiz. Bizler, ölenle ölünmeyeceğini bilenlerdeniz. Fakat, bundan sonrasını nasıl planlayacağız, bundan sonra nasıl adım atacağız, hükümet olarak bu konuda çalışmalar yaptık. Depremin meydana gelmesinin ardından Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek, ilgili bakan ve milletvekilleri ve belediye başka nlarını deprem bölgesine gönderdik. Kolordu Komutanlığımız bütün imkanlarıyla seferber oldu. İlk andan itibaren sahra çadırıyla mobil mutfağıyla desteklerini verdiler. Kızılay ve Deniz Feneri de ellerinden gelen desteği verdiler. Hepsine teşekkür ediyorum. Ramazan Bayramı'na kadar hem konut hem de ahır olmak üzere yeni bir yapılandırmaya gideceğiz.

Yeni konutların zemin etütleri yapıldıktan sonra inşa edilecek, ilgili kurumlar çalışmalarını sürdürmeye devam edecek. Ramazan Bayramı'na kadar konut sorununu çözeceğimize inanıyorum. Ele ele vereceğiz, omuz omuza vereceğiz. Acılar paylaştıkça azalır, sevgiler paylaştıkça büyük bundan hareketle gerekenleri yapacağız."

Çadırları ziyaret ederek, çocukları seven ve kadınlarla konuşan Erdoğan, "En kısa zamanda konut, okul ve ahır sorunlarını çözeceğiz" dedi.

Başbakan Erdoğan, taziye çadırını da ziyaret ederek, ölenlerin yakınlarına başsağlığı diledi.

Yoğun güvenlik önlemleri alınan köyde, jandarma ve başbakanlı k korumaları güvenliği sağladı.

Başbakan Erdoğan'ın çadırları ziyaretine 8. Kolordu Komutanı Korgeneral Mustafa Korkut Özaslan eşlik etti.

Çadırlardaki kadınların teşekkür ederek, "Depremin ilk anından itibaren yardımımıza koştular, destek oldular" demeleri üzerine Erdoğan, "Yaptığınız yardım ve kurtarma hizmetlerinden dolayı size teşekkür ediyorum" dedi ve 8. Kolordu Komutanı Korgeneral Mustafa Korkut Özaslan'ı sarılarak öptü.

Hangi Dünya Düzeni?

2010-03-01T00:21:00.000-08:00

Okura ilksöz

Ekranda kuklalar! Her biri ellerine verilmiş senaryoları başarıyla oynuyorlar.. Bazısı bilerek bazısı habersiz yüzyılın oyununu sahneliyorlar…
Atlantik ötesinde kurgulanan bir oyunun kötü beceriksiz oyuncuları bunlar… Ağızlarındaki sözcükler birbirinin aynı.. Kullandıkları kelime haznesi çok dar… Üstlerinde eğreti bir bilmişlik.. ‘Değişim, Açılım, Demokrasi, Özgürlük, Hak Hukuk’ filan diyorlar… Sanki hep verili bir metni okuyorlar.. Gazeteci ve akademisyenler arasından daha çok çıkıyorlar…
Aslında onlar ikiye ayrılıyorlar.. Birkaç kuşak kentli olanlar batıyı kabe bilerek yoğrulmuşlar, kolejlerden çıkıp Avrupa ya da Amerika’nın yolunu tutmuşlar. Attila Agabeyin (İlhan) deyişiyle, saatlerini hep batıya ayarlamışlar. Hem Atatürkçü , hem hürmason olabilmişler.(!). Batıdaki ‘guvernörlerine’ bağlıyken, Mustafa Kemal adını anabilmişler.. Halkı hep küçümsemişler.. Hem ‘Biz adam olmayız!’ demişler, hem solculuktan bahsetmişler (!) Azınlık kültürüne kendilerini daha yakın hissetmişler.. Hepsi, Türk değil, başka bir şey olmayı yeğlemişler..
İki okulu boyatıp, falanca vakfa bağış yapıp, birkaç köyde çocuk okutunca kendilerini daha ‘Atatürkçü’ hissetmişler..
Şarkılarını Kürtçe, Ermenice söyleyince ‘medenileşivermişler’!
Hergün ekranlarda ‘Türk Ulusu hiç olmadı ki!..’ , ‘Türkler etnik bir topluluk!’ ‘Türk sözü yasalardan çıkarılmalı!’ , demekteler..

Büyük Ortadoğu Projesinin öngördüğü Kürdistan hayali için Batının paralı askerleri onlar.. Kandil’de itibarla ağırlanırlar. Washington’un memurlarıdırlar. Ermenistan sınırının açılması için kraldan çok kralcıdırlar, Vakıflı köyünde Soros projeleri kapsamında Türk ve Ermeni öğrencileri kaynaştırmaya çalışırlar. 2004’de de ‘Kıbrıslı’ yaratabilmek için Türk ve Rumları ‘kaynaştırdılar! Fener Rum Patrikhanesine davet edilmek için birbirleriyle yarışırlar.

Batıyla yatıp batıyla kalktıklarından inanılmaz sorular formüle ederler.. ‘Kemalist misin Avrupalı mı?’ gibi mantık dışı soruların sahibidirler.. Gazete köşelerinden ya da televizyon programlarından acınası ve ağlanası teorilerini ifşa ederler.

Biri ‘Batının bu denli olumsuz bir imaja sahip olduğu bir ülkede, nasıl batı yanlısı politikalar izlenecek?’ diye iç çeker, bir başkası, ‘Avrupa ve ABD Kürt sorununu çözmemizi istiyor, çözeceğiz!’ diye çığlık atar, ani çarkedişiyle dikkat çeken ötekisi ‘Türkiye bölgenin Amerikası! ’ diye yazar çizer, kükrer..
Atatürk’e hakaret ve Türklüğü aşağılama konusunda diğer grupla yariş ederler....

İkinci grup kırsal kesimden gelen, tarikat ve cemaatlerin taa içinde yeralan, hilafetçi, şeriatcı söylemlerle ortada dolaşan, her türlü parasal ilişkileri beceriyle başaran, Amerika’yı kabe kabul edenlerdir. Amerika onlar için komşu kapısıdır..
Önce El Ezher’de sonra Londra ya da Utah’da eğitim görmüşlerdir.. Batı tarafından ‘öncü’ seçilmişlerdir... .

Onlar Amerikan Düşünce kuruluşlarının görevlileridir. Büyük Ortadoğu Projesini canhiraş savunurlar.. Saltanata ve hilafete büyük bir iştahla sahip çıkarlar. Aynı sırtlan iştahıyla Gazi Mustafa Kemal’e saldırırlar.. İki grup da Türk milleti ve Mustafa Kemal nefretinde birleşirler.. İki grup da batı’ya biat ederler..

İşte bu iki ihanet çetesi, basın yayının her köşesinden zehirlerini akıtırlar, tartışma programlarının vazgeçilmez konuklarıdırlar. Her gazetenin köşelerinden diş gösteren onlar.. Gerçek gazetecilerin çoğu, bu ülkenin, bu milletin tarafında olanlar, işlerinden çıkarıldılar.. Bir kısmı içeri tıkıldılar ..

Şimdi hepimiz televizyonlardan gazetelerden bu vatan ve bu millete düşman olanları izliyoruz.. Onlar batının ‘öncü güçleri’ , ‘Türkiye’nin paralanma projesini halka benimsetmekle görevliler… ‘Felakete alıştırma’ görevini üstlenmişler…

6 Eylül tarihli Zaman gazetesinde Mümtazer Türköne ‘Demokratik açılımın selameti kitleleri ikna etmekten geçiyor..’ diyor. Sonra ekliyor: ‘Kitlelerin yumuşatılması lazım!’

Türkiye’yi yönetenler sık sık ‘hazmettire hazmettire’ değişimin dayatılacağını beyan ediyor..

‘Yumuşatma’ ve ‘hazmettirme’ işleminde en büyük araç televizyonlar..
Yukarda sözettiğimiz iki grubun denetiminde Türk halkını şekillendirmek için çabalıyorlar.

Daha önce Yugoslavya’da da başarıyla denendiği üzere halkı günlük siyasetten uzaklaştırma ve sanal bir dünyaya hapsetme taktiği televizyon dizileriyle uygulanıyor. Halkın büyük çoğunluğu, özdeş karakterler bulabilecekleri dizilerde kendilerini kaybediyor.

Diziler bir nevi toplum mühendisliği yapmaya başlıyor.. Mafya dizileri, Türkiye’deki siyasi gelişmeleri anında yorumluyor ve tamamen çarpık bir manzarayı cahil beyinlere mıhlıyor..

Çocuk ve Gençlik dizilerinde Türk gençliğine satanizmden, kuantum şarlatanlığına, büyü sihir ve falcılığa kadar her türlü zehir enjekte ediliyor..

Hemen hemen tüm eğlence, yarışma ve dedikodu programları Türk halkına aşağılık kompleksi aşılıyor.. Bu programların hemen hepsinde halkın zekasına hakaret ediliyor!

Eğitim düzeyi yüksek olanlar için farklı uyku hapları ekranlara geliyor. Hemen hepsi Amerikan formatlı haber, müzik, yarışma, eğlence programlarıyla halk, ‘çaktırmadan’ ‘yumuşatılıyor’ ve ‘hazmettiriliyor’! .

Gençlerin sevgilisi , ünlü bir televizyon şahsiyeti, programını Obama’nın başkan oluşunu alkışlayarak açıyor..
Ünlü ve çok sevilen sanatçılarımız Kürtçe ve Ermenice şarkılar öğrenip ortalığa fırlıyor.

Tarihsel gerçekleri çarpıtan yazar, çizer, filmci şüreka, batının takdirine mazhar oluyor hergün daha büyük yalanlar söylüyorlar. Söyledikleri yalanlar batı’da ödüllendiriliyor!

Bütün bunlara rağmen Türk halkı ‘yumuşatılamıyor’ ve sahnelenen oyunu ‘hazmetmiyor’!
İşte sıkıntı budur! O nedenle hedefe gençlik, hatta çocuklar oturtulmuştur. Artık ilkokullarda söylenen andlar bile yasak olmuştur..
Anaokullarında başlatılan şekillendirme operasyonu, üniversitede devam etmekte, son darbeyi Erasmus eğitimi vurmaktadır. Öncü bir güç böyle yetişmekte , kendi ülkesine değil, ‘batıya bağımlı birey’ler, hayatın her alanında boy göstermektedirler..
Yapılan planlara göre ‘AB uyum yasaları’ kezzabı Türkiyeyi ‘yumuşatacak’, halk ‘açılımları hazmedecek’ ve en geç 2015 de Türkiye ‘halledilmiş’ olacaktı! Hesap buydu!

Bu değişim ve açılım operasyonu medya aracılığıyla halka yayılacaktı.. televizyonlarda ‘Türkçe bakışlı’ kimse bırakılmayacaktı…

Şu anda Türkiye’deki tüm kanalların başında Amerikalı Avrupalı ‘uzmanlar’ var.
Diğer ülkelerde olduğu gibi Türkiye’de de medya bombardımanını yönetiyorlar.
10 yıl içinde millet yarışmacı ve izleyici haline getirildi.. … Zehirli bir toplum projesi halkın direnme gücünü sınıyor..

Batının ‘halledilme’ sürecinde gördüğü Türkiye, tıpkı Yugoslavya gibi, uzun zamandır basın yayın araçlarıyla bombalanıyor. Bilgi kirliliği ile zehirleniyor. Tüm kutsal değerleri ayaklar altına alınıyor. Ve içimizdeki yeni dünya memurları sinsice bu süreci izleyip sırıtıyor.

Ama tüm bu bombardımana rağmen halk pes etmiyor.. Sağduyuyu elden bırakmıyor.. Edilgen bir direnç gösteriyor.. Yakında bu sinsi saldırıya karşı savaş açacak!.

Uzun zaömandır sabrımız deneniyor.. Hergün, binlerce yılın şanını taşıyan bu milletin, parçalara ayrılma planlarıyla yüzyüze geliyoruz.. . Hergün ‘demokrasi hak hukuk özgürlükler’ adı altında ‘AÇILIN; SAÇILIN; DEĞİŞİN!’ diyenleri dinliyoruz.. Sık sık terörü öven birileri, Apo afişleriyle beyaz camda karşımıza geçiyor, sık sık yurdun bir köşesinde şehit düşen kahramanların kalkan cenazelerini izliyoruz.
Eş zamanlı olarak sürekli fakirleşiyoruz…

Tüm bunların toplum ruhundaki tezahürü çöküntü, bıkkınlık, bunalımdır…’Ne olacaksa olsun artık!’ duygusunun yaygınlaşmasıdır.. Genel geçer bilgi böyle.. Gelgelelim Türkiye bu bilgiyi doğrulamıyor. Ne zaman büyük zorluklarla karşılaşsa diriliyor, birleşiyor.. İşte korktukları budur…

Yukarıda özetlediğimiz tarzdaki bombardıman daha basit formlarda 100 yıl önce de vardı. Mütareke aydınları, ecnebiye kalplerinden ve ceplerinden bağlı olanlar, kendini batılı, milletini hayvan diye niteleyenler bu topraklarda hep varoldular. Ama toplumun geri kalanı, ezici çoğunluğu, tarihte de örneği olduğu üzere, üzerindeki baskı arttıkça güçlenmiş, direnci artmış ve sonunda baskıcıların suratına şiddetli bir şamar atmıştır...

Bu diyalektiği anlamayan 7 düvelin Batısı, Kurtuluş savaşını o nedenle ‘Türk mucizesi’ olarak nitelemişlerdir. Bu millet, en ince ayrıntısına kadar planlanmış, 200 yıla yayılarak uygulanmış Batı saldırısını göğüslemekle kalmamış, tüm mazlum milletlere kurtuluş rüzgarı yaymıştır…
Batı Türk milletinden boşuna nefret etmiyor.. Tarihin çeşitli dönemlerinde tüm planlarını defalarca alt üst eden başka bir millet yok… Ve bundan böyle de sürprizler devam edecek…

Halkını binbir etnik gruba bölmeye çalışsalar da, Allah’la aldatmak için uğraşsalar, sahte dinleri dayatsalar da, beyaz camdan uyku hapları, zehirli iğneler fırlatsalar da, ‘aydın’ kisveli deccalları besleseler de, Türk milleti ‘mucize’ bir millettir..Çok yakında bir mucizeyi daha, hainlerin suratına geçirecektir!

Okura ikinci söz

Mayıs 2008’de TRT ile ilişiğim kesildikten sonra yaklaşık 7-8 ay Sınırlar Arasında’ya bir kanal aradım... Aklınıza gelebilecek hemen her televizyon şahsiyetine bir şekilde haber yolladım. Bazılarıyla konuştum.. Tahmin edebileceğiniz gibi hiçbirinden olumlu sonuç çıkmadı. Kimisi ‘Kriz var’ dedi, kimisi ‘Bir bakalım’ dedi ve yokoldu. Bazıları ‘aşırı uç’ olduğumu söylemiş, üstelik bunu söyleyenler mangalda kül bırakmayanların önde gidenlerinden..

Beni davet eden birkaç ulusal kanal ise, Sınırlar Arasında gibi yurt dışında çekilecek pahalı bir programa ayıracak bütçeden yoksundular.. Bu bütçeyi bulabilmek için bize iltifatlarını esirgemeyen ulusal işadamlarımıza da başvurduk.. Önce büyük ilgi gösterdiler, sonra sanırım birileri gözlerini korkuttu, vazgeçtiler… Canları sağolsun..

Bu arada izleyicilerimin desteği beni hiç yalnız bırakmadı.. Mektuplar mesajlar, telefonlar hiç susmadı… Programa katkı için cüzi maaşını yollamaya kalkanlar bile oldu.. Sonunda Ocak 2009da kendi maddi olanaklarımla, Sınırlar Arasında gibi bir program değil ama Dünya Düzeni adlı masa başı bir programı Avrasya tv’de yapmaya karar verdim.

İzleyicilerimin bir kısmı sadece uyduda ve digitürkde yeralan ART’yi izleyebiliyor, bazıları da neden ulusal çapta karasal yayın yapan büyük bir kanalda çalışmadığımı soruyordu… Anlaşılan büyük bir çoğunluk Türkiye’de birçok kurum gibi televizyonların da işgal altında olduğunu bilmiyordu..

Bugün büyük kanalların hemen hepsinin başında yabancı özellikle Amerikalı ‘uzman’lar görev yapmakta. Türk olanlar da, öyle seçiliyorlar ki, kraldan çok kralcı, Amerikalılardan çok Amerikalılar, hatta onlara rahmet okuturlar.. Yani büyük kanallar, büyük gazeteler, Türkiye’nin tarafında olan gazetecilere televizyonculara kapalıdır…
O nedenle bana yarı kızgın ‘Siz de saklanır gibisiniz..!’ ‘Neden büyük bir kanalda işinizi yapmak için falan falana başvurmuyorsunuz!’ ‘Ortaya çıksanıza, 7 program sonrası tatile girdiniz’ diyenlere her yolu denediğimi söylemek isterim. Ayrıca maddi zorlukların bizi durdurduğunu bir kez daha hatırlatırım.. Ve tüm bunlara rağmen bir yolunu bulup ekranlardan kavuşacağımızı müjdelerim..

2009 yılı yabancı güçlerin ve içerdeki işbirlikçilerinin, gemi azıya aldığı ve bunu açıkca ilan ettiği yıldır.. 2009 tarihe bu şekilde geçecektir.. Şubat ile Haziran 2009 arasında, Avrasya televizyonu ekranlarından sizlerle buluştuğum Dünya Düzeni adlı programın bölümlerinin bu tarihsel döneme tanıklık eden programlar olduğunu düşünüyorum. O nedenle bu programların genişletilmiş metinlerini sizlerle paylaşmak istedim. Beni yalnız bırakmadığınız, desteğinizi esirgemediğiniz ve her yaptığım işi geniş kitlelere yaymak konusundaki katkılarınız için, hepinize teşekkür ederim.

Eylül 2009
Orhaniye

kaynak:

MAHKEME KOLİDORLARINDA KOPAN VE TÜRKİYEYİ SARSAN HUKUK FIRTINASININ NEDENİ ...

2010-02-17T13:21:00.000-08:00

MAHKEME KOLİDORLARINDA KOPAN VE TÜRKİYEYİ SARSAN HUKUK FIRTINASININ NEDENİ ...

3. Ordu Komutanı

Saldıray Berk 1948 yılında Erzurum'da doğdu. Berk, 1968 yılında Kara Harp Okulundan, 1969 yılında Topçu ve Füze Okulundan mezun oldu.

1976 yılına kadar Kara Kuvvetlerine bağlı çeşitli topçu birliklerinde ileri gözetleyici subaylığı ile takım ve bölük komutanlığı yapan Korgeneral Berk, 1978 yılında Kara Harp Akademisinden mezun oldu; ardından kurmay subay olarak; 39'uncu Piyade Tümen Lojistik Şube Müdürlüğü ile Harekat Eğitim Şube Müdürlüğü, Kara Harp Okulu Öğretim üyeliği, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Personel Daire Plan Subaylığı, Moskova Kara Ataşeliği, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Personel Daire Yönetim Şube Müdürlüğü ve 9'uncu Piyade Tümen Topçu Alay Komutanlığı görevlerini yürüttü.

Berk, 1995 yılında tuğgeneralliğe terfi ederek, tuğgeneral rütbesi ile 2'nci Ordu Komutanlığı Harekat Kurmay Yarbaşkanlığı, Bakü Silahlı Kuvvetler Ataşeliği ve 1'inci Piyade Tugay Komutanlığı görevlerinde bulundu. 1999 yılında tümgeneralliğe terfi eden Berk, tümgeneral rütbesi ile Kara Kuvvetleri Komutanlığı Denetleme ve Değerlendirme Başkan Yardımcılığı, Genelkurmay Personel Daire Başkanlığı ve 23'üncü Jandarma Sınır Tümen Komutanlığı görevlerini yürüttü. 2003 yılında korgeneralliğe terfi eden Berk, korgeneral rütbesi ile Genelkurmay Personel Başkanlığı ve 4'üncü Kolordu Komutanlığı görevlerinde bulundu. 30 Ağustos 2007 tarihinden geçerli olarak orgeneralliğe terfi eden Saldıray Berk, 3'üncü Ordu Komutanlığı'na atandı.

Betül Reyhan Berk ile evli olan Korgeneral Saldıray Berk'in iki çocuğu bulunuyor.

Berk, Rusça biliyor.

Ve benim bildiğim kadarıyla ilaveler ...Babasını erken kaybetti.Annesi Saldıray Berk ile yaşı kendisine yakın abisi yada kardeşi olan Yıldıray Berk'le beraber tek başına büyütürken büyük fedakarlık gösterdi.Harp okulunda birlikte okurlarken diğer öğrencileride aynı şevkatle sahiplenen anneleri onların okudukları dönem arkadaşları tarafından minnetle anılmaktadır.Fazlası ile vatansever son derece titiz , imrenilen parlak zekalı ve ahlaklı olarak bilinirlerdi.Onları yakınan tanıma fırsatı bulmuş bir dönem arkadaşlarının ifadesi ile"ÜSTÜN AHLAKLI ,FEDAKAR BİR TÜRK ANNESİNİ YETİŞTİRDİĞİ VATANSEVER ÖRNEK TÜRK ASKERİDİR"

İŞTE HUKUKİ CENAHTA KOPAN KAVGANIN SEBEBİ...BU TÜRK ASKERİNİ ERGENEKON TORBASININ İÇİNE ATMAK...VEYA ATAMAMAK...

HAPSE ATILANLAR , İNTAHAR EDENLER , ŞEREFİNE OLMADIK İFTİRALAR ATILAN V.S.

GENEL ENERJİ YE LONDRA SORGUSU VE CUKUROVA MEDYA GRUBUNUN YAYIN POLİTİKASI

2010-02-17T09:18:00.000-08:00

BİR HABER .....

Genel Enerji'ye 1,16 milyon sterlin para cezası
16 Subat 2010 17:20
"İngiliz Finansal Hizmetler İdaresi (FSA), piyasa istismarı yaptıkları gerekçesiyle Genel Enerji'nin üç üst düzey yöneticisine toplam 1,16 milyon sterlin ...

Genel Enerji Üst Yöneticisi (CEO) Mehmet Sepil'in, Londra borsasında işlem gören Heritage Oil Plc (Heritage) hisseleri ile ilgili alım satım işlemlerinde ''içerden bilgi aldığı ve piyasa istismarı yaptığı gerekçesiyle'' 967,005 sterlinlik para cezasına çarptırıldığı bildirildi. Bu rakamın, ''piyasa istismarı'' konusunda FSA'nın bir kişiye verdiği en yüksek para cezası olduğuna da dikkat çekildi. Açıklamada, aynı gerekçeyle şirketin diğer iki yöneticisi Murat Özgül ve Levent Akça'ya da sırasıyla 105,240 ila 94,062 sterlinlik para cezası verildiği belirtildi.

FSA'in İcra Kurulunun yöneticisi Margaret Cole'un ifadelerine de yer verilen açıklamada, Cole'un ''Bu cezalar, yapılan soruşturmanın ardından verilmiş ve şirket ile kişilere içerden bilgi almanın kabul edilemez olduğu mesajı açık bir şekilde iletilmiştir'' dediği kaydedildi.

Genel Enerji Üst Yöneticisi (CEO) Mehmet Sepil, Londra borsasında işlem gören Heritage Oil Plc. (Heritage) hisseleri ile ilgili alım satım işlemlerinin ilgili ülkedeki hukuki kısıtlamalardan haberdar olunmadan yapıldığını belirtti."

Daha önce Asil Nadir in de servetinin elinden alınmasına neden olan 1991 deki Polly Peck soruşturmasına ne kadar da benziyor ...

Benzer tarihlerde PAKİSTAN KARACİ de kurulan BCCI bankası da AFGANİSTANDAN UYUŞTURUCU KARŞILIĞI SİLAH TİCARETİN den fena halde büyüyüp dünyanın ilk sıralarına tırmanmış ama konjoktör eğişip Ruslar Afganistan dan çıkıp yeni durum oluşunca işler değimiş ve aynı şekilde ayıklanmıştı...Bu gün kü Taliban- El Kaide - durumlarını hatta Lübnan daki yönetici elit Hahiri ailesini (TÜRKTELEKOM u alan ogertelekomun sahibi ), Katar, BAE , Kuweyt ve Suudi Arabistan yönetici elitleri ile ilişkisini ve bunlarla Türkiye deki iktidar partisi ve bazı cemaatlerin nasıl bir ilişki içinde olduklarını araştırmak bizi birazaydınlatabilir...Konu ile ilgili http://www.youtube.com/watch?v=hlhttYTOICY , adresindeki kısa film izlenebilir http://www.thirdworldtraveler.com/Bush_Gang/Bushes_bin_Laden.html kısa yazı okunabilir..http://www.haber10.com/makale/9573/ türkçe bu haberde fikir verebilir.

MALESEF DÜNYADA İŞLER BÖYLE DÖNÜYOR .

SHOW TV , SKY TV , AKŞAM GAZETESİ v.s. kanalları ve gazeteleri ile medyada yer alan Cukurova grubunun yayın politikasınaki gel gitler dikkatimiz çekmişti.Pek çok örnek bulunabilecek "EDİTORYAL TERCİHLER" de ki farklılaşmaların izahının KUZEY IRAK petrollerini işleyen Genel Enerjinin akıbeti ile ilgisine bakmakta fayda var...

Kaldı ki GenelEnerjinin Kuze Irak taki operasyonlarının ortağı firmanın dünyanın en sorunlu çoğrafyalarınında ki faaliyetleri ile göze batıyor...İlgilenip incelemk isteyenlere ...http://www.heritageoilplc.com/

Komünist Dimitrov'dan Faşizme Dair...

2010-02-16T01:01:00.000-08:00

(…) Faşizm, kapitalist burjuvazinin sınıf egemenliğinin bir sistemi ve onun emperyalizm ve sosyal devrimler çağındaki diktatörlüğüdür. (…) Faktörlerin proletarya, köylü kitleleri, ezilen milliyetler ve sömürge halkları üzerindeki güçlü devrimci etkileri karşısında, burjuvazi artık daha uzun bir zaman parlamenter demokrasinin eski biçim ve yöntemleriyle halk kitlelerini kendi sınıf egemenliği altında tutamamakta ve kapitalizmi sağlamlaştırma ve rasyonelleştirme görevlerinin üstesinden gelememektedir. Bu açıdan, burjuvazi için çıkış yolu kitlelerin faşizm tarafından boyunduruk altına alınmasıdır. Faşizm, burjuvazinin sınıf egemenliğinin son aşamasıdır. Bütün burjuva ülkeleri, birbiri ardına, er geç darbe veya “barışçı” yollarla faşizme geçmektedir. (…) Faşizm tehlikesi, sürekli ve büyüyen bir tehlikedir (s. 23).

Burjuvazi, ancak faşist diktatörlüğün yardımıyla hakimiyetini geçici olarak sürdürmeyi, kitlelerin direncini kırmayı ve kitlelerin zararına kapitalist istikrar ve rasyonelliği azami ölçüde sağlamayı ümit edebilir.

Saldırıya geçen faşizm için sendikaların ele geçirilmesi, sendikal sınıf hareketinin yok edilmesi, hayati bir meseledir.

Faşizmin esas çabaları, ulaştırma işçilerinin, maden işçilerinin, diğer en önemli sanayi kollarında çalışan işçilerin hareketini, ve doğrudan devlet aygıtına hizmet eden memurların hareketini ele geçirmeye yöneliktir.

İdeolojik açıdan faşizm, esas olarak milliyetçilik ve şovenizm fikirlerine sarılmaktadır. Bunun için, yerli işçileri, diğer ülkelerden gelen işçilere karşı çıkarmaya, özellikle işsizleri aldatmaya ve kitlelerin dikkatini iç siyasi meselelerden dış siyasi meselelere çekmeye çalışmaktadır.

Faşizmin sendika hareketine karşı politikası şu sloganla ifade edilebilir: “Böl ve Yönet!”. Faşizm, proletaryayı çeşitli kategorilere bölmeye, hepsini birbirine, işsizi çalışana, yerli işçiyi yabancı işçiye düşürmeye ve sendikal sınıf hareketinin yıkıntıları üzerinde faşist örgütlerini kurmak için, bu bölünmüşlüğü sendikalara yaymaya çalışır (s. 25-29).

Emperyalist çevreler, bunalımın bütün yükünü emekçilerin omzuna yüklemeye çalışmaktadırlar. İşte bu yüzden faşizme ihtiyaçları vardır. Onlar, pazarlar meselesini, zayıf halkları köleleştirerek, sömürgeler üzerindeki baskıyı artırarak ve dünyayı savaş yoluyla yeniden paylaşarak çözmeye çalışmaktadır. İşte bu yüzden faşizme ihtiyaçları vardır.

(…) İktidardaki faşizm, finans kapitalin en gerici, en şoven ve en emperyalist unsurlarının açık terörcü diktatörlüğüdür.

Faşizmin en gerici türü, Alman tipi faşizmdir. (…) Sosyalizm ile hiçbir ortak yanı olmadığı halde, kendisine nasyonal-sosyalist adını verecek kadar yüzsüzdür. (…) O, siyasi haydutluğun yönetim sistemidir. (…) Uluslararası, karşı devrimin hücum kıtası, emperyalist savaşın baş kışkırtıcısı (…) Faşizm, finans kapitalin iktidarının ta kendisidir.

Faşizmin gelişmesi ve faşist diktatörlük, ülkelerin tarihi, sosyal ve ekonomik şartlarına, milli özelliklerine ve uluslar arası durumlarına göre, çeşitli ülkelerde çeşitli biçimlere bürünür. Bazı ülkelerde, öncelikle faşizmin geniş bir kitle temeline sahip olmadığı ve faşist burjuva kamp içindeki çeşitli gruplar arasındaki mücadelenin nispeten daha keskin olduğu ülkelerde, faşizm parlamentoyu hemen feshetme kararı almaz, diğer burjuva partilere ve bu arada sosyal-demokrasiye de belirli bir meşruluk tanır. İktidardaki burjuvazinin devrimin yakın bir zamanda patlamasından korktuğu diğer ülkelerde faşizm, ya bir darbe yaparak veya bütün rakip partilere ve gruplara uyguladığı terör ve kanlı baskısını gittikçe artırarak, sınırsız tekelci hakimiyetini kurar. (…) Faşizmin iktidara gelmesi, (…) burjuva demokrasisinin, başka bir devlet biçimi ile, yani burjuvazinin açık terörcü diktatörlüğü ile değiştirilmesidir.

Faşizmin kitleler üzerindeki etkisinin kaynağı nerededir? Faşizm, en acil ihtiyaçlarını ve taleplerini demagoji yoluyla istismar ettiği için kitleleri kazanmayı başarmaktadır. Faşizm, kitleler içinde derin kökleri olan önyargıları körüklemekle kalmamakta, aynı zamanda kitlelerin en iyi duygularını, adalet duygularını ve hatta bunların yanı sıra devrimci geleneklerini istismar etmektedir.

Faşizm, emperyalistlerin aşırı çıkarlarını temsil eder, ancak kitlelerin karşısına hor görülen bir milletin savunucusu maskesiyle çıkar, (…) yaralanmış milli duyguları kullanır.

Faşizm, kitlelerin en azgın bir şekilde sömürülmesi hedefini güder, ama ustaca bir kapitalizm karşıtı demagojiyle kitlelere yaklaşır. Emekçilerin soyguncu burjuvaziyle, bankalara, tröstlere ve para babalarına karşı duyduğu derin nefretten faydalanır ve uygun anlarda siyasi bakımdan olgunlaşmamış kitleler için en çekici sloganlar atar.

Faşizm, halkı en rüşvetçi ve en satılık unsurların merhametine terk eder. Ancak halkın karşısına “dürüst ve satın alınmaz bir hükümet” talebiyle çıkar.

Faşizm burjuvazinin en gerici çevrelerinin çıkarları doğrultusunda, hayal kırıklığına uğrayan, eski burjuva partilere sırt çeviren kitleleri kendi ağına düşürür. (…) Kötülüğü ve ikiyüzlülüğüyle burjuva gericiliğinin, bütün diğer türlerini gölgede bırakan faşizm, demagojisini her ülkenin milli özelliklerine hatta aynı ülkedeki çeşitli toplumsal tabakaların özelliklerine uydurur.

Faşizm, proletaryanın devrimci hareketine, kaynayan halk kitlelerine saldıran bir parti olarak iktidara gelir. Ama iktidara gelişini, “bütün milletin” adına ve milletin “kurtuluşu” için burjuvaziye karşı “devrimci” bir hareket olarak gösterir.

(…) Faşizm hangi maskeye bürünürse bürünsün, hangi biçimde ortaya çıkarsa çıksın, iktidara hangi yoldan gelirse gelsin: Sermayenin emekçi kitlelerine en gaddarca saldırısıdır. En sınırsız şovenizm ve yağma savaşıdır. Kudurmuş bir gericilik ve karşıdevrimdir. İşçi sınıfının ve bütün emekçilerin en azgın düşmanıdır!

Faşizm, işçilere “adil bir ücret” vaat etti ancak gerçekte onlara daha düşük, yoksul bir hayat düzeyi getirdi. Faşizm, işsizlere iş vaat etti ancak gerçekte onlara daha da büyük açlık sıkıntısı, kölece çalışma, zorunlu çalışma getirdi. Faşizm, gerçekte işçilere ve işsizleri kapitalist toplumun bütün haklardan yoksun paryaları haline dönüştürür. Onların sendikalarını ortadan kaldırır. Grev hakkını gasp eder ve işçi basınını yasaklar. (…) Sosyal sigorta fonlarını yağmalar. İşletmeleri ve fabrikaları, kapitalistlerin sınırsız keyfi hakimiyetinin hüküm sürdüğü kışlalar haline getirir. (…) Emekçi gençliğe, parlak bir geleceğe uzanan geniş bir yol açacağını vaat etti. Gerçekte gençliği kitle halinde fabrikalardan çıkardı. (…) Banka sermayesinin vurgunculuğuna son vereceğini vaat etti. Gerçekte ise, onları yarınları için daha bir ümitsizliğe ve güvensizliğe yöneltti. Faşizm, onları en sadık taraftarlarından kurulu yeni bir bürokrasinin boyunduruğuna soktu. Faşizm, tröstlerin dayanılmaz diktatörlüğünü kurmakta, rüşveti ve çöküşü şimdiye kadar görülmemiş ölçüde yaymaktadır (s. 58-63).

Faşizm, gençliğin militan, açık ve kesin eğilimini kavradı ve geniş bir kesimini kendi savaş müfrezelerine çekti (s. 72).

Faşizm kendisini, fabrikatör ve işçinin, milyoner ve işsizin, toprak aristokratı ve küçük köylünün, büyük kapitalist ve zanaatkarların, halkın bütün sınıf ve tabakalarının tek temsilcisi ilan etmiştir. Bütün bu tabakaların çıkarlarını, milletin çıkarlarını savunuyormuş gibi görünmektedir. Ama faşizm büyük burjuvazinin diktatörlüğü olduğundan ve daha da önemlisi, mali kodamanlar takımı ile halkın ezilen çoğunluğu arasındaki sınıf çelişmeleri faşist diktatörlük altında en açık biçimde ortaya çıktığından faşizm, sosyal kitle temeliyle kaçınılmaz olarak çatışmak zorundadır (s. 96).

(…) Bir velinimet kisvesine bürünen faşizm, açlıktan ölen ailelerin önüne birkaç kırıntı atar. Böylece faşizmin özellikle emekçi kadınlara getirdiği görülmemiş köleliğin yarattığı sefaleti hafifletmeye çalışır. İşçi kadınları fabrikalardan sürer. (…) Kadınlara mutlu bir ev ve aile hayatı vaat etmesine rağmen, kadınları herhangi bir kapitalist rejimden çok daha fazla fuhuşa sürükler (s. 111).

Faşistler, geçmişte yüce ve yiğit olan her şeyin mirasçısı ve takipçisi kisvesine bürünmek için, halkların bütün tarihinin altından girip üstünden çıkmakta ve halkın milli duygularını inciten ve alçaltan her şeyi, faşizmin düşmanlarına karşı bir silah olarak kullanmaktadır (s. 121).

Bilindiği gibi emperyalist savaşların temel nedeni, kapitalizmin kendi içinde, onun ilhak çabalarında yatmaktadır. Ancak bugünkü somut uluslar arası durumda faşizm, emperyalizmin en saldırgan ve en ateşli savaş taraftarı güçlerinin bu zırhlı yumruğu, yaklaşan savaşın kundakçısıdır. (…) Kendi ülkesindeki halk kitlelerine karşı sürdürdüğü savaşla iktidara gelmeyi başaran faşizm, bütün dünya ülkeleri için doğrudan doğruya savaş tehlikesi haline gelmektedir (s. 181).

(…) Faşistler, denenmiş provokasyon yöntemleriyle hareket ediyor. Almanya’da Reichstag’ı (İmparatorluk Sarayı) ateşe verdiler ve bunu komünistlerin yaptığını haykırdılar (s. 200).

Faşizm, o ülke halkının irade ve çıkarlarına karşı olmasına rağmen iktidara geldikten sonra içte büyüyen zorluklardan çıkış yolunu, başka ülkelere ve halklara karşı saldırıda, bir dünya savaşı çıkartarak dünyanın yeniden paylaşımında aramaktadır. Barışın sürmesi, faşizmin mutlaka mahvolması demektir (s. 209).

Kaynak:

Dimitrov, G. Savaşa ve Faşizme Karşı Birleşik Cephe, Kaynak Yayınları, İstanbul, 1995.

SURİYELİ TÜRKLER

2010-02-09T14:15:00.000-08:00

Osmanlı döneminde hac yolunu korumak üzere Suriye’ye yerleştirilen Türkler, bugün ana dillerini unutmak üzere. Şam, Humus, Lazkiye ve Halep’te kenar mahallelere yerleşen Türkmenler hem ekonomik hem de kültürel bakımdan zayıflar. Bilek gücüyle çalışıyor ve önemli mevkilere gelemiyorlar. En büyük üzüntüleri Türkiye’nin onları unutması. “Türkiye neden kültür merkezleri açmıyor?” diyen de var, “Bizden vize istemeyin.” diyen de…

(Türkmen Mahallesi Hülluk'ta üç kuşak bir arada yaşayan Küçük ailesi)

Adı Türkiye. Suriye’de yaşayan 1,5 milyon Türkmen’den biri. Ülkenin kuzeyindeki Humus’un merkez köylerinden Kızhıl’da yaşıyor. Ona “Türkiye” adını veren babası oğluna da “Türkî” demiş. Şimdi 70’li yaşlarını süren ve tek kelime Türkçe bilmeyen bu kadın, Kızhıl’ın geniş avlularından birinde akşam serinliğiyle büyüyen halkaya dâhil oluyor. Komşular, akrabalar, arkadaşlar, üç-beş kelime Türkçe konuşanlar ya da Türkiye Türkçesi neye benziyor bilmek isteyenler; İstanbul’dan gelmiş konuklara dikkat kesiliyor. Sohbet yarı Arapça yarı Türkçe, devrik cümlelerle kırık dökük ilerliyor. Arada kapı açılıyor, “biraz Türkçe bilen” biri daha kendini sınamak üzere meclise katılıyor. Hiç konuşamayanlar, gülüşmeler eşliğinde bir odaya kapatılıyor. Evin oğlu Abdülaziz, yüzünde muzip bir gülümseme, elinde anahtarla çıkageliyor: “Türkçe öğrenene kadar odada kalacak.” Bu köy evinde toplanan kalabalık, hayat biçimleri, ilgileri, merakları, sorunları ve ‘iki adım’ uzaklıktaki Türkiye’ye ilişkin görüşleriyle yüzlerce yıldır Suriye’de yaşayan Türklerin bir numunesi aslında… Ancak, şehirden şehire hatta köyden köye, Türkiye sınırından uzaklığa, Hatay, Adana, Antep’teki akrabaları ziyaret sıklığına, Araplarla içli dışlı olmaya ve eğitime bağlı ufak değişiklikler yok değil.

(Sem Ali köyünden Nufa, yörede Türklerin giyindiği başlığıyla)

Bugün Suriye’de yaşayan Türkmenlere ilişkin net bir rakam yok. Onlara kalırsa nüfusları dört milyonu buluyor; ancak Türkiye kaynakları taş çatlasa 1,5 milyon Türkmen’den söz ediyor. En doğru bilgi Suriye’nin elinde; çünkü nüfus cüzdanlarında Arap vatandaşı görünenlerin gerçek kimlikleri kayıt altında. Suriye Türkmenlerinin en büyük sorunu ana dillerini unutuyor olmaları. Özellikle Hama ve Humus’un iç kısımlarında esenliği Araplar gibi yaşamakta bulanlar, çocuklarına Türkçe öğretmekten ısrarla uzak duruyor. Türkmen olmak iyi bir gelecek vaat etmiyor onlara. Şimdilik, kimliklerini reddetmiyorlar; ancak yakın bir gelecekte kim olduklarını unutacaklar. Humuslu “Türkiye” ninenin tek kelime Türkçe bilmemesi belki de buna en güzel örnek.

Humus’ta ilk durağımız 550 yıllık olduğu söylenen Kızhıl Köyü. Şehir merkezine on dakika uzaklıktaki köyde Türkçe unutulmuş; ama hatırlı bir dost gibi. Gündelik hayatta Arapça’yı tercih eden Humus Türkmenlerinin ortak görüşü şu: “Türkçe’nin bize hiçbir faydası yok.” Okulda, sokakta, resmî dairelerde bir geçerliliği olmayan ana dilleri, yıllar içinde gözden düşmüş. Fakat Türkçe sorulara cevap verebilmek için sarf ettikleri çaba görülmeye değer. Gençlerin dağarcıklarındaki kelime sayısı üçü-beşi geçmiyor, yine ne varsa yaşlılarda var. Türkiye’den gelen misafirlerini “Nasılsın, keyflisin inşallah” diye karşılıyor ve kimi vakit “Senin dilin pek ağır, bizimki hafif” diye yakınarak kimi zaman da “Şimdi sen ağnıyon mu beni?” diye şüpheye düşerek sohbete devam ediyorlar.

(Şehir merkezinde aile apartmanında yaşayan Türkmenler köydekilere kıyasla daha az Türkçe biliyor)

Osmanlı çekildi, biz kaldık burada

Köyün tarihi ve uzun yıllar önceye dayanan göç serüvenleriyle ilgili pek az şey biliyorlar. Abdülkerim dede, dillerinin ve giyimlerinin Türkiye’ye ne kadar benzediğiyle ilgileniyor daha çok. Türk kanallarında haber okuyan spikerleri çok hızlı konuşmakla itham etse de teselliyi çabuk buluyor: “Siz, çok yabancı kelime karıştırmışsınız canım. Bizim dilimiz daha temiz. Hakiki Türkçe’yi biz konuşuyoruz aslında.” Giyim meselesine gelince; Türkmen erkekler tıpkı Araplar gibi beyaz uzun elbiseleri, kadınlar ise siyah ince kumaştan dikilmiş ‘abaye’leri tercih ediyor.

Kızhıl Köyü adını, orada medfun Osmanlı emiri Sinan Kızhıl’dan almış. Kabrin yakınlarında Yavuz Sultan Selim zamanından kalma Osmanlı altınları bulan öğretmen Muhammed Genco, Suriye topraklarına nasıl yerleştiklerini, devrik cümlelerle anlatıyor: “Biz Türküz, dedem aynı sizin gibi söylerdi. Osmanlı getirdi bizi Türkiye’den buraya, koydu ceyş (ordu). Ecnebiler içeri girmesin diye. Dedelerimiz kovaladı onları. Sonra biz burada kaldık işte, Arapların arasında.” Bu göç hikâyesine, küçük bir ekleme yapmak gerekiyor. Osmanlı döneminde hac yolunun emniyete alınması için yerleştirilen Anadolu Türkleri, bölgelerinde isyan eden, devlete problem olan güçlü ailelerden seçilmişti. Yeni yurtlarında bir kabile asabiyeti gösteremedikleri için uyum içinde yaşamışlar ve kendilerine verilen görevi hakkıyla yerine getirmişlerdi.

(Türkiye sınırına 3 km. uzaklıktaki Karaköprü köyünde yaşlılar hâlâ Osmanlıca okuyor)

Köyde çocuklara sıklıkla verilen “Osman” isminin arkasında Osmanlı sevgisi var; ancak, gençlerin kafası biraz karışık. Tarih kitaplarında Osmanlı’yı ‘sömürgeci’ diye tanıtan bölümler, aralarında Türkmenlerin de bulunduğu bir nesli Osmanlı düşmanı olarak yetiştirmiş. Suriye’nin hatayı düzeltmeye yönelik girişimi ise henüz çok yeni. Eylül ayı sonunda Şam’da yapılan “Osmanlı Belgelerinde Bilâd-ı Şam” isimli uluslararası kongrede Suriye, Osmanlı tarihini, Türkiye’ye danışıp yazacakları haberini verdi.

Bu karar sevindirici; ama Kızhıl Köyü’nde öğretmenlik yapan Türkmen Neda Bekir’in gerçeği anlaması biraz zaman alacak: “Biz, Osmanlının Arapları Türkçe konuşmaya zorladığını ve Arapçayı yasakladığını okuduk. Arapların mazlum olduğunu düşünüyorum. Kitaplar böyle yazıyor ve bana göre başka bir gerçek yok.” Anne Arap, baba, ana dilini neredeyse unutmuş bir Türkmen olunca Neda’nın Türkçe’yi öğrenmesi mümkün olmamış. Humus’a bağlı Sem Ali ve Kal’a köyleri de Kızhıl’dan çok farklı değil. Türkçe konuşmaya utanan kadınlar, “Sizin diliniz ağır, bizimki hafif” kıyaslamaları ve candan karşılamalara rağmen gözlerde belli belirsiz gezinen şüphe ve tedirginlik…

(Hülluk Mahallesinde Türkmen çocuklar -Halep)

Kimi yerlerde kimlik sormaya ve ufak bir sorgulamaya kadar varabiliyor bu güven sorunu. Kal’a Köyü’nün öğretmeni Cevher Barak, ilk gün heyecanla karşıladığı konuklarına ikinci gün temkinli yaklaşıyor. Güvenmek için fazla nazlanmıyor ama. Kimliği ve tarihi hakkında konuşma ihtiyacı ağır basıyor olmalı ki, “Biz bilmezik, hardan geldik. Türkiye’den mi, Rusya’dan mı, Türkmenistan’dan mı? Siz bizim tarihimizi bilir misiniz? Büyüklerimiz denizden geldiğimizi söyledi. Çok rivayet var; ama...” diyor. Barak’ın kafası karışmış görünüyor; ama tarih, ‘deniz yoluyla’ geldiklerini söyleyen büyükleri doğruluyor. 1877-78 Osmanlı-Rus savaşının kaybedilmesinden sonra Ermenilere toprak açmak için harekete geçen Rusya’nın özellikle Kafkasya’daki Türkmenleri tehcir ettiği ve onların bir kısmının Suriye’ye bir kısmının da Bekaa Vadisi’ne yerleştiği biliniyor.

Biz bin yıldır buradayız

Yörenin büyük Türkmen köylerinden Tıllıf’ta da, güvensizlikle içtenlik yan yana. Diğer Türkmen köylerinden uzakta, bir nehrin kıyısına kurulan ‘Küçük Şam’ lakaplı Tıllıf’ın ‘içtenlikli’ yüzü; demirci Ğanim ve karısı Fediye. Yetim dedesine yakıştırılan ‘acıoğlan’ lakabını soyadı olarak taşıyan Ğanim, ‘Nereden geldiniz?’ sorusunu diğerleri gibi cevaplıyor: “Burada kimse bilmez nereden geldiğini.” Suriye Kürtlerinin yabancılarla evlenmeme prensibini hatırlatan Ğanim, biraz karamsar; “Biz çok karıştık, 50 yıl sonra bu topraklarda Türkçe konuşan kalmayacak.”

(Türkmenler için 4 çocuk bile soyun kuruyacağı endişesine yol açıyor-Halep)

Humus’ta öğretmen adaylarına pedagoji dersi veren Abdullah Hacuk göç serüvenlerini, tarih fakültesinin son sınıfında okutulan ‘Selçuklular’ adlı kitaptan öğrenmiş. Kitaba göre, Türkmenlerin Suriye serüveni bin yıl önce Selçuklular dönemiyle başlıyor. Türklerin bölgeye yerleşmeleri, Büyük Selçuklu Devleti’nin Gazneliler’le yaptığı Dandanakan Savaşı sonrasına rastlıyor. 1063 yılından itibaren, özellikle Halep, Lazkiye ve Asi Irmağı boyunca Hama, Humus ve Şam bölgesine yerleşen Selçuklular şimdiki Türkmenlerin atası. 11. yüzyılda keşfedilen bu bereketli topraklar Osmanlı’nın çöküşüne kadar Türklere vatan oluyor. Sultan 1. Selim’in, 1516 yılında Mercidabık’ta Memlukluları yenerek bugünkü Suriye topraklarını Osmanlılara bağladığını ve Türkmen köylerini, hac yolunu koruyacak biçimde yerleştirdiğini hatırlatan Hacuk, “Bizim soyadımız da belki oradan geliyordur. Hacuk soyadı, Hacyükü’nün zamanla değişime uğramış hali.” diyor.

Abdullah Hacuk’un hac yolunu koruması gerekmiyor bugün; ancak, karayoluyla hacca giden Türkleri evinde misafir ederek dedelerinden miras görevi sürdürüyor. “Halid bin Velid türbesinin yanında, arabada yatan bir Türk aileyi misafir ettik. Döndükten sonra bir mektup gönderdiler. Balıkesir’in Sındırgı İlçesi’nde ‘Hacyükü’ isimli iki köy varmış. Ama gidip göremedik.” diyor.

(Şapka devriminden kaçan Hataylı Türkler Kasiyun Dağı eteklerine yerleşmişler-ŞAM)

Türkiye’de kaybolmuş akrabaları veya köyleri aramak için yollara düşmek, sadece Hacuk’un değil, çoğu Suriyeli Türkün hayâlini süslüyor. Kimi zaman da yanlış anlamaların oluşturduğu heyecan dalgası, Türkiye’den gelen bir konuğun beyanıyla hayâl kırıklığına dönüşüyor. Mesela, Kızhıl Köyü’ndeki Bekir ailesi, İstanbul’daki Bakırköy’ün, Bekirköy’le bir ilgisi olmadığını anlayınca epey üzülmüş.

Abdullah Hacuk’un bir dolu isteği var Türkiye’den. Balkanlar ve Ortadoğu’daki bütün Osmanlı yadigârları gibi o da, önünde yol açan bir ‘baba’ya ihtiyaç duyuyor; “Türkiye bize kimlik vermiyor, tamam. Biz burada kalak ve Türkmen dilini yaşatak, çok iyi; lâkin en azından gençlerimizi okutun. Humus’ta Fransa ve İngiltere’nin kültür merkezleri var. Türkiye’nin neden yok? Türkmenistan biraz yol açtı bize; ama yetmez. Ben bir vakıt zannettim ki, Türkiye hepimizi yığacak böyük bir millet olacağız. Bir lugat bir dil söylerik ne de olsa…” Hacuk’un Türkçe’si Humus Türkmenlerinde rastladığımız en iyi Türkçe; ancak o daha ötesini düşlüyor; “Türkiye’de biraz kalsam, dilimi düzeltsem, sonra Türkmenlere Türkçe öğretsem.” Dil konusundaki hassasiyetine rağmen, çocuklarına Türkçe öğretmek istemeyen anne-babalara hak veriyor. “Uşaklarım Türkçe bilmez; çünkü eşim Arap. Dili ana öğretir. Ben çok istedim; uşaklarım gider, Türkiye’de okur, oradan gelin getirirler. Böylece hem kendileri hem de uşakları Türkçe öğrenir; ama olmadı.”

(Musa Muhammed bütün Türkmenler gibi Türk kanalları izliyor-Halep)

Halep’te kunduracı Türkmenler

Şam’dan Halep’e kalkan otobüste, onlarla aynı dili konuştuğunuz için neredeyse ‘akraba’lık ilân edecek üç-beş yolcu her zaman vardır. Bilete fazla para vermemeniz için uyarır, nereden gelip nereye gittiğinizi sorar, mola yerinde çay ısmarlamak ister ve nihayet Halep’e vardığınızda, “Anam, bacılarım güzel Türkçe konuşur. Bize buyurun.” derler. Şam’da bir kunduracıda çalışan ve hafta sonları ailesini ziyaret eden Ahmed Küçük onlardan biri. Halep’in meşhur Türkmen mahallesi ‘Hülluk’ta, gelinler ve damatlar için açılmış her yeni yatak odasıyla büyüyen bir apartmanda yaşıyor. Ne kendileri ne de misafirleri için oturma odaları var; yazları hep birlikte terasta oturuyor, misafir geldiğinde odalarından fedakârlık yapıp geceyi terasta geçiriyorlar.

Evin reisi, sekiz çocuğun babası Abdurrahman Küçük, mahalle camiinin hem imamı hem müezzini. Anadolu’da kullanılan kelimeler onun da dilinde. “200 senedir buradayız. Türkiye’den geldik.” Ahmed’in küçük kardeşi Velid; “Burada gençler pek okumaz, bileğimiz işlemezse aç kalırız.” diyor. O da ağabeyi ve diğer Halepli Türkmenler gibi kunduracılık yapıyor. Aşağı ve yukarı olmak üzere ikiye ayrılan Hülluk Mahallesi’nde her evden en az iki kişi ayakkabı üretiyor.

(Türkmenler Türk milli takımını yakından takip ediyor-Lazkiye)

Biz hep gelmenizi bekliyorduk

Kimi kunduracılar, küçük, loş atölyelerden çıkan ürünlerin iç ve dış piyasada rağbet görmesiyle markalaşma çabasına girmişler. Zekeriya Oun, adının baş harfi ve soyadını kullandığı ‘Zoun’ marka kışlık botları gösteriyor. Modeller, Türkiye fuarlarından geliyor. Senede bir iki defa Antalya ve İstanbul’a uğruyor, yenilikleri takip ediyorlar. 40 yıldır Halep’te yaşayan Zekeriya Usta’nın ailesi, Türkmenlerin, kunduracılığı ve terziliği kimseye kaptırmadığının tipik örneği; altı erkek kardeş kunduracı, bir kız kardeş terzi. Üstüne üstlük, ustanın iki oğlu da kundura işinde çalışıyor. Kunduracılığı Ermenilerden öğrenen Türkmenler, fabrikayı andıran Hülluk Mahallesi’nden en fazla Rusya’ya ayakkabı gönderiyor; ama el emeği ve malzeme o kadar ucuz ki, çifti 2 dolardan satılan ayakkabı, üreticilerine mütevazı bir hayat vadedebiliyor ancak. Üstelik piyasa sadece altı ay hareketli olduğu için senenin yarısını hazır para yiyerek ya da sağda solda ufak işler kovalayarak geçirmek zorundalar. Babası, amcası, amca ‘uşakları’ ve erkek kardeşiyle kundura işinde çalışan Mehmet Bayram, “Türkiye’nin asgari ücreti, buranın en güzel maaşı. O parayla burada paşalar gibi geçiniriz.” diyor. O da, ‘birlikte yaşa, birlikte tüket’ prensibini benimsemiş diğer Türkmenler gibi, sekiz ay önce evlendiği eşini, kız ve erkek kardeşlerin oturduğu kalabalık aile apartmanına getirmiş.

(Türkmen çocuklar-Lazkiye)

Humus’tan sonra, Halep, Türkiye’nin sınır ötesinde yaşayan bir şehri gibi. Evlerde ve sokakta Türkçe konuşuluyor, düğünlerde Türk oyun havalarıyla halay çekiliyor ve Türkiye ziyaretleri aksatılmıyor. Kilit şehirler, Antep ve Kilis… Hemen her ailenin buralarda bir köyü ve yakın akrabaları var. İki ülkeyi ve yakın akrabaları birbirinden ayıran baş suçlu ise sınıra döşenen mayın. Hafız Esad’ın devlet başkanı olduğu 1970’e kadar bir taraftan diğerine rahatlıkla geçen Türkmenler’e ait hemen her hikâye, “Mayın döşenince bizimkiler bu tarafta kalmış.” cümlesiyle şekilleniyor. Bu tarih, o ana kadar Türkiye’den kopmayacaklarını düşünen Suriye Türkleri için ilişkilerle birlikte umudun da kesildiği tarih. Şimdi, düğün, cenaze, hasta ziyareti, alışveriş ve bayram görüşmeleri için geçtikleri sınırda Türk askerinin muamelesinden çok hoşnutlar. Bayram ailesinin kadınları “Sizin askerler, bayram izdihamında hanımlara çok nazik davranıyor.” diyor.

Humus Türkmenleri’nin ‘Türkçe ne işimize yarayacak ki’ düşüncesi, gündelik hayatta sanki ellerinden başka türlüsü gelmezmiş gibi Türkçe konuşan Halepliler nezdinde hiç muteber değil. Onların akıcı Türkçesine şaşırmak, bir Maraşlı ya da Manisalıya ‘Birader, Türkçe’yi nasıl öğrendin?’ diye sormak kadar anlamsız olur. Halepli Musa Muhammed, “Dilimizin Türkiye Türkçesine yakın olduğunu söylerseniz haksızlık etmiş olursunuz.” diyor. “Yakın değil aynısı. Biz Halep’te saf Türkçe konuşuruz, ekmeğe ekmek, suya su deriz.” Bir daha dönmemiş

(Akademisyen Abdullah Hacuk Türkçe metin bulmakta zorlanıyor)

Kilis’in Alimantar Köyü’nden kalkıp Halep’te evlenen dedeleri sınıra mayın döşenince köyüne dönmemiş; ama Türkiye’ye rahatça girip çıktığı günlerin geri döneceği ümidini hep saklı tutmuş. Bir de şapkanın Suriye’deki köyüne kadar gelmesini beklemiş. Şapka takarsa, yeniden Türkiyeli olacağını zannediyormuş. Torun Musa’ya göre, ‘dedesi iyi ki Halep’e yerleşmiş ve dönmeyi düşünmemiş.’ Bundan sonra da dönülmemeli. Vaktiyle Osmanlı Devleti sınırları içinde yer alan bir şehirde yaşıyorlar ne de olsa.

“Dönelim de, Türkiye devletinin sınırlarını küçültelim mi yani.” diyor Musa, “Biz soydaşlarıyız Türkiye’nin. Ankara’daki Türkler nasılsa biz de öyleyiz. İstersek gelir yerleşiriz oraya; ama burada yaşayalım. Sadece bizim için bir kolaylık olmalı.” Suriye Türkleri için ‘kolaylık’, Türkiye’ye giriş çıkışların rahat olması. Vize alırken problem çıkarmasınlar diyen de var, bizden hiç vize alınmasın diyen de… Bu taleplerin ve küçük sitemlerin arkasında, Türkiye’ye naz yapabilecekleri inancı var. “Biz burada oturup diyoruz ki, Türkiye bizim nüfusumuzu bilir, kaç kişiyiz, kimiz, nereliyiz.” diyen Musa Muhammed, zamanla hayal kırıklığına uğramış görünüyor: “Öyle zannediyorduk yani.” Anadolu’dan çok daha önce Türkleştiğine inanılan Kuzey Suriye’de yoğunlaşan Türkmenlerin bütün azınlıklar gibi çoğalma eğiliminde olduğu söylenebilir. Halep’te birbirleriyle yarışırcasına çocuk doğuran kadınlar arasında dört çocuk bile ‘soyun kuruyacağı’ endişesine yol açabiliyor. Varlığını devam ettirmek isteyen Türkmenlerin ikinci politikası ise, tamamıyla şehre yerleşseler bile köylerdeki arazilerini Araplara satmayı reddetmeleri.

(Kızhıl'da Türkmen kadını-Humus)

İstanbul ve Bursa’dan getirdiği kumaşları Halep’te satan Abdülkerim Rihavi, aşağı Hülluk Mahallesi’nin varlıklı isimlerinden. Günün modasına uygun, kaliteli kumaşlar, sentetiğe mahkum Suriyeli kadınlar tarafından kapışılıyor. Türkiye’ye gide-gele 15 pasaport dolduran Rihavi, sadece para kazanmakla kalmamış, Suriye’de yaşayanların kayıtsız kalmayı tercih ettiği ‘dünya gerçeklerine’ ilişkin kafa yormayı öğrenmiş. “Suriye de Müslüman, Türkiye de; ama aramıza sınır koymuşlar. Avrupa’da herkes rahatça dolaşıyor.” diyen Rihavi, iki ülke arasındaki olumlu gelişmeleri de “Şimdi iki ülke gardaş gibi görükiy.” cümlesiyle özetliyor. Çocukken ana-babasından Türkçe duyarak büyüyen ve kız kardeşleri bugün bile Arapça konuşamayan Rihavi, bombayı sonra patlatıyor; “Aslımız Arap bizim. Dedemin dedesi, Suriye’den Türkiye’ye göç etmiş. Bizimkiler mayın döşeninceye kadar bir orada bir burada gezmişler; ama sonunda babam burada, emmilerim orada kalmış.” Rihavi örneği, iki ülke arasındaki sınırın hiç de keskin olmadığını gösteriyor. Mardin ve Urfa’daki köylerinde ana dillerini konuşan Arapların akrabaları, Halep’te Türkçe konuşuyor.

(Lazkiye ile Antakya arasında günübirlik dolmuşlar çalışıyor-Lazkiye)

Türkiye sınırına yakın Halep köylerinde, Antep’ten yayın yapan radyolar dinleniyor ve Türk televizyonları uydu antenine ihtiyaç olmadan izlenebiliyor. Sınıra 3 kilometre uzaklıktaki Karaköprü’de askere gidene kadar Arapça öğrenemeyen gençler var. Köyün yaşlılarından Hacı Musa Kahya; “Biz iresmî Türkmenik. Türkmenin en koyusu bizik.” diyor. Yaşlıların gözde dili hâlâ Osmanlıca. Osmanlı’nın Suriye topraklarından çekilirken kütüphanelerde bıraktığı kitapların çekirdek külahı olarak değerlendirildiğini söyleyen Hasan Kahya, boş vakitlerinde Osmanlıca ‘Aşkın Gözü’ kitabını okuyadursun, gençler, Samanyolu TV ve Kanal 5’ten öğrendikleri Türkçe okuma-yazmayı ilerletmeye kararlı. 17 yaşındaki Selva Kahya, Türkiye’ye yolu düşenlerden kişisel gelişim uzmanı Oğuz Saygın’ın kitaplarını istemiş. Arapça okumayı bilmiyor; ama Türkçesini kitap okuyacak kadar ilerletmiş.

Golan’ın sürgün Türkleri

Türkiye sınırını ve sınırdaki Türk bayrağını görebilen Karaköprülüler, iki devlete de hem uzak hem yakın yaşıyor. Anadolu köylerinden bir köy sanki; ama Türkiye onlardan ne kadar haberdar? Arap topraklarında; ama o kültürden uzakta… Kendilerine has bir ‘mutluluk formülü’ üretmişler aslında; “Karnımız nerede doyarsa orası şirin bize.” Kendilerinden vergi bile istemeyen devlete de çok bağlılar.

(Misafir olduğunuz evlerden yemek yemeden çıkamazsınız-Lazkiye)

Şam’da ‘Kadem-Asâli’ minibüsleri, yolcularını bir saat sonunda, şehrin kıyısına, Türkmenlerin Filistinli göçmenler ve Bedevilerle yaşadığı Kadem semtine bırakıyor. 1967 Suriye-İsrail savaşında, İsrail sınırındaki köylerinden sürülen Türkmenler, bu semti artık ‘yurt’ bellemiş olsalar da akılları fikirleri, şimdi Yahudilerin yaşadığı köylerinde. Hepsinin içinde bir ümit, İsrail geri adım atarsa, Golan tepelerindeki yeşil köylerine dönecekler. Yahudi yerleşimcilerin, köylere taşınabilir evler kondurması da beklentilerini güçlendiriyor. Sürgünde çocuk olanlar bugün yetişkin, o günün gençleri torun torba sahibi. İşin doğrusu, aradan geçen 38 yıla rağmen ‘sonradan gelme’ halini atamamışlar üzerlerinden. Mahallenin yerlisi Arap komşularının ‘sürgün’ aşağılamalarına bir de onlarla birlikte sürülen bedevilerden farklı olduklarını anlatma çabası eklenmiş. Evde yaptığı yoğurtları küçük bakkalında satan Hayat Bekirli, “Az uğraşmadık.” diyor, “Önce bizi bedevi zannettiler. Baktılar ki, biz sac üzerinde katmer pişiriyoruz, deri tuluk içinde tereyağı yapıyoruz. Farklı olduğumuzu anladılar.” Düzgün bir Türkçeyle konuşan Hayat’ı, en mutlu eden şey, Şam’da okuyan Türkiyeli öğrencilerin, “Bibi, yemeği, aynı annem gibi yaptın, aynı annem gibi konuştun.” gibi cümleler kurması. “Kendimizi kopuk bir millet sanıyorduk.” diyor, “Bir soyumuz var, aslımız var diye sevindik.” Orta Anadolu’da kullanılan, ‘kırkım vakti, tokaç, bir çala, böğür’ gibi kelimeleri kullanan Hayat, kendini Türkiye’ye bağlayan sicimi sağlamlaştırmak ister gibi sürekli anlatıyor, bir yandan da iki aylık bebekken çıktığı ve hiç görmediği köyünün fotoğraflarını gösteriyor. Geride bıraktığı çok şey var Golan Türkmenlerinin. “İşte bak, tel var arkada, mayın var, hiç geçemeyiz oraya. Biz kaçma kaçtık, ölüm kaçımı. Kızların başına iş gelir diye, namustan kaçtık. Bak, burada, sürgünden önce dikilen ağaçların meyvesini yiyoruz.”

(Kızhıl köyünün öğretmeni Muhammed Genco kazılarda çıkan Osmanlı paralarını gösteriyor-Humus)

Kendini ‘konar kalkar Yörük’ şeklinde tanımlayan Hayat, Kadem’in de her an ayaklarının altından kayacağını düşünüyor; “Evlerimizin tapusu yok. Tarlaları saklı saklı ev ettik oturuyoruz. Biz rahat değiliz aslında, başka yere göçün derlerse göçeriz.” Hayat, endişeli görünüyor; ama mahalleyi inşa ederken yaşadıkları serüven, kolay pes etmeyeceklerinin ispatı gibi. Sürgün sonrası toparlanma sürecinde kadınların rolü büyük. Yerlilerin ucuza verdikleri tarlalarda kurulan iki-üç katlı evlerin temelinde, kadınların dokuduğu kilimlerin parası yatıyor. Hayat’ın annesi Ayşe, “Kilim dokumak imdada yetişti, Araplar ip getirdi biz dokuduk. Erkeklerin kazandığı yememize içmemize anca yetiyordu.” diyor. O vakitler hemen her ev bir dokuma atölyesi gibi çalışıyormuş; ama evler yapılıp, çocuklar evlendirilince, tezgahlar bir kenara kaldırılmış. Fatma Ahmed, kilimden para kazanmaya devam eden tek kadın.

Türkiye bizi çağıracak zannettim

Kadem’i kuranlardan biri Faysal Durmuş. Sürgünden sonra, inşaat ustası babasıyla ördüğü evlere, akrabaları ve köylüleri yerleşmiş. Bir işçi gibi duvar örse de üniversitede matematik eğitimi almaktan geri durmayan Durmuş, şimdi evinde özel dersler vererek geçindiriyor ailesini; ama ders ücretleri Türkiye’ye kıyasla ucuz olunca, eşinin ve kızının şeker kamışından sabun bezleri dikmeye devam etmesi gerekiyor. Durmuş’un eşi Fatma, Hatay Türklerinden. Şapka Devrimi sırasında, “Ben bu şapkayı giymektense, denizde boğulurum daha iyi.” deyip kendini Suriye’ye atan babası, aynı nedenle kaçan Türklerin yanına, Şam’daki Kasiun Tepesi’ne yerleşmiş. Fatma, annesini görmek için gittiği Hatay ziyaretlerinde, Türkiye’ye yerleşme kararı alsa da, dönüşte vazgeçiyor. Şam, yoksullara kucak açan bir şehir, zenginlerin zekatı ve devletin yardımıyla gül gibi geçinip gidiyorlar.

(Türkmenler geleneksel Türk misafirperverliğini hâlâ yaşatıyor-Halep)

Bir düzen kurmak için geç kaldığını düşünenler gitme arzusunu kolayca bastırabiliyor; ancak Türkiye’de üniversite okuyan Türkmen gençlerin çoğu, Suriye’ye dönmek istemiyor. Ankara’da tıp eğitimi alan Muhammed Tab, yaz tatilini geçirmek için geldiği Kadem Mahallesi’ne daha eleştirel gözle bakıyor artık; “Buradaki halimize baksana. Millet sadece ekmek parası için çalışıyor, ölümü bekleyerek yaşıyor.” Türk kökenli olduğuna bakılmaksızın ‘yabancı’ damgası yemekten yakınan Muhammed, okuldaki MHP’li gençlerle iyi anlaşamıyor. Üstelik, okulun ilk gününde hocasının isteğiyle çizdiği harita yüzünden neredeyse linç ediliyormuş. “Haritayı, ilkokuldan beri nasıl çiziyorsam öyle çizdim. Hatay, Suriye’de görünüyordu. Herkes üzerime yürüyünce öğretmen beni dışarı çıkardı.” Soyadının, ‘Türkiye Âşıklar Birliği’nin açılımı olduğunu söyleyecek kadar Türkiye’yi seven Muhammed Tab, “Sizin Türkmenlerle konuştuğunuzu duyunca, devletin bizimle ilgili araştırma yaptığını, sayımızı tespit etmek istediğini zannettim. Avrupa Birliği’nde nüfusun kalabalık olması önemliymiş, Türkiye, bizi çağırır belki diye ümitlendim.” diyor.

Kadem Mahallesi, Türkmenler için, ‘Colan’ ya da ‘Cevelan’ dedikleri Golan’ı ziyaret edebildikleri sürece güzel. 80’li yıllarda, eski evlerinin ne durumda olduğunu görmek için bölgeye gidenler, İsrail tarafında kalan köylerinin bir benzerini sınırın bu tarafında, hem de aynı isimle kurmuşlar. ‘Ayn Ayşa Cedid’ Köyü, sonuna eklenen ‘cedid’ yani ‘yeni’ kelimesiyle, sadece ‘bir köy’ olmanın çok ötesinde. Devletin verdiği taşlık araziyi, ‘Burası yeşermez, boşuna uğraşmayın’ uyarılarına rağmen, üzüm bağları ve zeytin ağaçlarıyla donatan Türkmenler için bu köy; azmin sembolü. İsrail tarafında kalan eski Ayn Ayşa Köyü’nden 13 yaşında sürülüp Kadem Mahallesi’ne yerleşen Ceyş Musa, 18 yıl önce ikinci defa göçerek, yeni Ayn Ayşa Köyü’nü kurmuş. Gerekçesi çok anlaşılır; “Memleketimizin kokusu geliyor burnumuza.” 100 haneli köyün camisinde hem müezzin hem de hizmetli olarak çalışan Musa, köyü gelişigüzel kurmadıklarını söylüyor; “Eski köylülerimizle anlaştık. Herkes az toprak satın aldı ki, sayımız kalabalık olsun. Nüfusumuzun arttığını gören devlet de, mektep yaptı, yol yaptı, elektriği, telefonu getirdi, su kuyusu açtı. Buna inkar gelmez şimdi.”

Cebel’de kaybolmuş Türkler

Köy, Şam sıcağından bunalan Kadem Türkmenleri için yayla işlevi görüyor. Evi olmayanlar akrabalarına ya da komşularına misafir oluyor. Özellikle cuma günleri, kalabalık gruplarla yola çıkan Türkmenler için piknik günü. İsrail sınırına yaklaştıkça beliren Birleşmiş Milletler’in kontrol noktası da, kimlik kontrolleri de Türkmenleri yıldırmıyor. Yabancıların bölgeye girişi konusunda ise hâlâ belirsizlik hâkim. Artık özel izne gerek olmadığı söylense de, Suriye makamlarından izin almadan yola çıkanlar kontrol noktasında minibüsten indiriliyor.

Suriye’ye Osmanlı zamanında ya da daha öncesinde yerleşen Türkmenlerden ayrı tutulması gereken Hatay Türkleri, Kasiyun dağının eteklerinde Şam’a nazır kurdukları evlerinde yoksul bir hayat sürüyor. 1950’lerde, şapka giymemek için Suriye’ye kaçmaları hem çocuklarını hem de torunlarını geri dönüşü olmayan bir yola sokmuş. Artık Suriye vatandaşı olsalar da ‘vatanım’ diye söz ettikleri Türkiye’ye pasaportla giren torunlar, dedelerinin günahına ortak olmaktan şikayetçi. Türk vatandaşlığını yeniden kazanabilmek için yıllardır mücadele eden ve tek ümidi Avrupa Birliği’nde gören Suriyeli Türkler, T.C Vatandaşlık Yasası’ndaki değişikliğin de kendilerine yansımadığını söylüyorlar. Geçen yıl Resmî Gazete’de yayımlanan karara göre, daha önce vatandaşlığı düşürülmüş olanlar, Türk eşle evli olmaları halinde vatandaşlık hakkı kazanabiliyorlardı. Şam’daki Türkiye Büyükelçiliği yetkililerinin aradan geçen bir yıla rağmen konudan haberdar olmadığını söyleyen Cebel (dağ) Türkleri, kendilerini ‘analı babalı yetim’ gibi görüyor; ancak hiçbir ülkeye ait olmayan Türklere kıyasla daha şanslı oldukları muhakkak.

Ne Suriye ne de Türkiye vatandaşı olan Ömer Hacıhasan, “Ben kaybolmuş bir adamım.” diyor. Babası 8 yaşındayken amcalarıyla birlikte Suriye’ye gelmiş ve bütün Hataylılar gibi Cebel Kasiyun’a yerleşmiş; ancak evlenip çocuk sahibi olduktan sonra yaptığı ihmalkârlığın hem çocuklarının hem de torunlarının hayatını çıkmaza sokacağını fark etmemiş. Şam’da doğduğu için Suriye vatandaşlığını, anne-babası Türk nüfus cüzdanı taşıdığı için de Türkiye vatandaşlığını hak eden Ömer Hacıhasan, yaşı ilerlediği için Suriye kimliği alamıyor; ancak 10 yıl önce başvurduğu Türkiye’nin niçin kimlik vermediğini henüz bilmiyor. “Neden bu kadar uzun sürdü.” diye soruyor, “Gerekli evrakları verdim, annemi babamı konsolosluğa götürdüm, niye alamadım?” Ona ait tek aidiyet belgesi Şam’da bir hastanede dünyaya geldiğini gösteren ‘doğum belgesi’. Bu belgeyle üniversiteyi bitiren Hacıhasan, İngilizce öğretmenliğine kayıt yaptıracağı gün, durumunu şaşkınlıkla karşılayan görevlilere; “Ben böyle bir adamım, belleme derseniz bellemeyiz, gider ‘baba hasan (yankesici)’ oluruz.” demiş. Şam’da yaşayabilmek için yabancılar gibi ikamet yenilemek zorunda kalan Hacıhasan, Türkiye’ye çıkarken de geçici bir pasaport kullanıyor. Ancak haymatlos yani vatansız olduğunu gösteren bu pasaportla yurtdışına çıkmak deveye hendek atlatmaktan daha zor. Öncelikle ziyaret sebebini açıklaması ve Türkiye’den davet alması gerekiyor. Bu durumda davet eden kişinin de küçük bir sorgudan geçmesi gerekiyor. Ve nihayet onay verildiğinde sınırdaki şüpheci nazarlara da hazırlıklı olması gerekiyor. İki ülke arasındaki ilişkilerin bugünkü kadar sıcak olmadığı dönemde, PKK militanlarının haymatlos pasaportuyla Türkiye’ye giriş yapması, hakiki ve masum vatansızları da zan altında bırakmış. Ömer Hacıhasan, 45 yaşından sonra gelecek kimliği, kendisiyle aynı kaderi paylaşan üç çocuğu için istiyor. O, özel kurslarda İngilizce öğretmenliği yaparak ailesini geçindirebildiği için şükrediyor; ancak henüz ilköğretim çağındaki çocuklarının da vatansız büyümesi ihtimali canını sıkıyor.

Bayır-Bucak Türkmenleri

Türkmenlerin, Türkiye sınırına yakın yaşadığı bir başka şehir Lazkiye. Hatay’ın Yayladağı İlçesi’ne 60 km uzaklıktaki bu sahil şehri, Suriye’nin turizm cenneti; fakat Türkmenler, hiç de şaşırtıcı olmayacak biçimde şehrin kıyısında, fakir bir mahallede yaşıyor. Halep ile Antep arasındaki bağın bir benzeri, Lazkiye ile Yayladağı arasında var. Amcalar, teyzeler sınırın iki yakasına dağılmış. Hafız Esad dönemiyle katılaşan sınır kuralları, döşenen mayınlar, iki tarafın da keyfini kaçırmış; ama bereket versin, kimse kimsenin izini kaybetmemiş. Bugün Yayladağı ve Lazkiye arasında günübirlik dolmuş taksiler çalışıyor. Akraba ziyaretleri, iki taraf arasındaki ticareti de canlandırıyor. Yayladağı ile Bayır-Bucak bölgesi için bir elmanın iki yarısı denilebilir. Türk oymaklarını Lazkiye’ye yerleştiren Osmanlı, öyle stratejik davranmış ki, Tartus’dan Tarsus’a dek uzanan Nusayri yerleşimini, hem dağa hem de sahile yerleştirdiği Bayır-Bucak Türkleriyle bıçak gibi kesmiş.

Lazkiye Türkmenlerinden MHP Genel Başkan Yardımcısı Mehmet Şandır, Bayır-Bucak bölgesindeki 54 köy, iki nahiye ve Lazkiye şehir merkezindeki iki mahallede 250 bin Türkmenin yaşadığını söylüyor. 60 kilometre derinlikte 30-40 kilometre doğu-batı istikametinde uzayan Bayır-Bucak bölgesi ile Yayladağı arasında Arap yerleşimi bulunmuyor. Sınırın Lazkiye tarafında, Muhammed Emin’in köyü Yamadı, Hatay tarafında Yayladağlı Durmuş’un köyü Kızılçat var. Durmuş, on günde bir ticari taksiyle Lazkiye’ye gidiyor. Hem o taraftaki akrabalarını ziyaret ediyor hem de bagajına doldurduğu çay, şeker ve benzinle geçimini temin ediyor. Hududa mayın döşenene dek Türkiye tarafındaki tarlaları ekip biçmeye devam eden Muhammed Emin, 30 dönüm toprağından ümidi kesmiş değil. “Bizim devlet sizinkiyle anlaşacak bu konuda.” diyor.

Lazkiye Türkmenleri için ‘meşhur’ sıfatını kullanmak abartı olmaz. Öyle ki, Suriye Türklerini araştırmak isteyenler; sadece Bayır-Bucak Türkleriyle ilgili isimlere, derneklere ve kaynaklara ulaşabiliyor. Mehmet Şandır’ın Ankara’da kurduğu Bayır-Bucak Türkleri Derneği, Suriye’de yaşayan bütün Türklerle ilgileniyor. En önemli faaliyeti ise, Suriyeli gençlere üniversite imkanı sağlaması. Her yıl 15-20 genç, ‘Türk cumhuriyetleri ve toplulukları’ arasındaki öğrenci değişimi anlaşmasına göre Türkiye’deki üniversitelere yerleştiriliyor. Ancak Suriye bir Türk cumhuriyeti ya da Türk topluluğu olmadığı için dernek, Suriyeli Türkleri getirmekte biraz zorlanıyor. Derneğin eğitim temsilcisi Ankara’da okuduktan sonra memleketine dönmeyen Bayır-Bucaklı gençlerden biri.

Suriye’deki ailesinin rahatsız edilmemesi için adını vermek istemeyen temsilci, 11 yıllık hasretinin yakın bir zamanda biteceğine inanıyor; çünkü Suriye ile Türkiye arasındaki olumlu gelişmeler bölgedeki Türkmenlerin de hayatını kolaylaştırdı. Yeni gelen öğrenciler yaz tatillerinde rahatlıkla ailelerinin yanına dönebiliyor artık. Ancak okulu bitirdikten sonra Suriye’ye dönmeyi isteyenlerin sayısı çok az. Türkiye, kasıtlı biçimde vatandaşlık şartlarını zorlaştırdığı halde dönmeyi hiç düşünmüyorlar. Eğitim temsilcisi “Kimseyi dönmeye zorlayamayız. Suriye’de iş imkanı özellikle Türkmenler için çok kısıtlı. Başka ülkelere gideceklerine Türkiye’de kalsınlar.” diyor. Dernek kurulduğu 1996 yılından bu yana 100’ün üzerinde mezun vermiş. Mezun olanların büyük bölümü sırf gidişlerini ertelemek için master ya da doktora yapıyor.

İSMET BOZOĞLAN (*) : ELMACILIĞI GELİŞTİRDİLER

Biz, Türkmenlerin doğduğu topraklarda yaşamasını istiyoruz; ama bu zamana kadar Suriye’de rahat yüzü görmediler. Özellikle Türkiye sınırına yakın yaşayanlar, “Burası yol, burası orman.” engelleriyle iç taraflara göç etmeye zorlandı. Yerlerini terk etmediler ve geçimlerini sağlamak için elmacılığı geliştirdiler. Elma, günümüzde Suriye’nin en önemli ihraç ürünü. 1991-92 yıllarında sınırdaki Türkmen yerleşim bölgelerini PKK kampı gibi göstermelerinin sebebi de yine, Türkmenleri iç bölgelere çekmekti. Biz o dönem olayın iç yüzünü bilmeyen Süleyman Demirel ile konuştuk ve müdahaleyi engelledik. Bana göre, Ermenileri azınlık kabul eden Suriye, Bayır-Bucak Türklerini de böyle görmeli. Arap kimliği taşımaları avantaj gibi görünüyor; ancak haksızlığa uğrayan Türkmenler uluslararası mahkemelere başvuramıyor, azınlıklara has okul imkanlarından yararlanamıyor.
(*) Kırıkhan Suriye Türkleri Tanıtma Yardımlaşma Derneği ve İskenderun Bayır-Bucak Türkleri Dayanışma Yardımlaşma Derneği kurucusu

MEHMET ŞANDIR (*) : TÜRKMEN POLİTİKAMIZ YOK

Bugün Suriye’de yaşayan bir buçuk milyon Türk’ün iki önemli meselesi var; sahipsiz kalmaları ve dillerini unutmaları. Sahipsizliğin getirdiği teslimiyet psikolojisi çok ciddi kültür erozyonuna sebep oldu. Türkiye, yeni dünya düzeninin tartışıldığı günümüzde, jeopolitiğinin verdiği avantajdan ve tarihinden kaynaklanan misyonundan yeterince faydalanamadı. Osmanlı sonrasında kurulan milli hükümetler yayılmacı bir dış politika takip etmemeyi genel bir politika olarak belirlediler ve dışarıdaki Türklerin varlığını kendi güçleri haline getiremediler. Bin yıl boyunca adalet içinde yönettiğimiz bu coğrafyaya yeniden huzur gelebilmesi için Türk’ün adaletinin yeniden kaim olması gerekir. Türkiye, bu misyonunu, emperyalizmin gereği olarak değil doğrudan huzur getirebilmek için küresel bir görev olarak ortaya koyabilirdi; ama yapmadı. Biz ısrarla şunu söylüyoruz; Türkiye’deki Arap asıllı bir Türk vatandaşı hangi haklara sahipse, Suriye’deki Türk asıllı bir Suriye vatandaşı aynı haklara sahip olmalıdır. Ama bunu bizim söylememiz değil Türk dış politikasının söylemesi lazım.
(*) MHP Genel Başkan Yardımcısı

KAYNAK: Aksiyon-sayı :575
Fotoğraflar: Ülkü Özel Akagündüz

CEZAYİR TÜRKLERİ

2010-02-09T14:10:00.000-08:00

TÜRKLER ÇAĞINDA CEZAYİR'DE YAŞAM

Daha önce de oralara sızmış oldukları bilinse de Türklerin varlığı Kuzey Afrika'da 15. Yüzyılın sonlarında tam olarak hissedilmeğe başlanmış ve 1918'e kadar devam etmiştir. Hemen hemen dörtbuçuk yüzyıl süren bir birlikteliğin iki taraf üzerinde de köklü etkiler yaratması tabiîdir. Bu bildiride üzerinde özellikle duracağım Cezayir'in ne derece önemli bir Türk damgası yemiş olduğunu 1589-1591 yılları arasında İstanbul'da Fas elçisi olarak bulunan Temferuti'nin yargısı kanıtlar. Elçi Cezayir'deki Ocaklıların İstanbul Türklerinden üstün olduklarını belirtir ve Cezayir kentiyle 'Küçük İstanbul' diye övündüklerini kaydeder. Cezayir gibi nüfusu nihayet ellibin civarında olan bir kentin İstanbul gibi o dönemde 15-20 misli nüfusuyla dünyanın en büyük kentlerinden biri olan - Belki de en büyüğü - bir başkentle kendini bir tutmasının kökeninde bir başka unsuru aramak gerekir: Osmanlı savunma sisteminin bir ileri karakolu ve Avrupalıları en çok ürküteni olarak uluslararası alanda oynadığı rol. Tarihe Türk Yüzyılı' olarak geçen 16. Yüzyıldaki inancı anlayabilmek için Cezayir ve Kuzey Afrika'nın daha Önceki dönemlerine bakmak yararlı olur.

Tarihin derinliklerinde bölgenin toplumları Afrika dışına taşmayan ilişkiler içinde kalmışlardır. Akdeniz'in deniz taşımacılığı açısından dünyanın en işlek iç denizi haline geldiği aşamada Fenikeliler Grekler ve Romalılar daha çok sahillerde koloniler ve kaleli liman şehirleri kurarak bölgenin uluslararası sistemin içinde yer almasına sağladılar. Kartaca karsı yöne doğru eylemler yapmışsa da sınırlı kalmaktan kurtulamamıştır. Sahil şeridinin arkasında kalan bölgelerin kısmen dağlık kısmen de çöl olması sebebiyle buralara hâkim olmak güç oluyordu. Dolayısıyla göçebe Berberiler 19. hatta 20. yüzyıla kadar iç bölgelere hâkim olmuşlardır. İslâmın hızla Kuzey Afrika'ya egemen olması da durumu değiştirmedi. Bir ölçüde Avrupa ile ilişkiler azaldı ama içerde göçebeler arasındaki çekişmeler sürdü gitti. Çoğunlukla Mısır ya da Fas ve İspanya'ya hâkim olan Müslüman hükümetler nazari yönetici güç gibi görünüyorlardı. Zaman zaman Berberilerin ön plâna çıktıkları görülmüşse de İbni Haldun'un dediği gibi bunlar 'bir çekirge sürüsü gibi' talancı olmaktan başka birşey yapmadılar. Bütün hinterland ile birlikte düşündüğümüzde Kuzey Afrika özellikle Magreb'deki toplumların asla bir merkezî yönetimin İdaresi altında birleşemediğini fark ederiz.

İslâm devletleri güçlerini kaybetmeye başlayınca Atlantik sahillerinde Portekizliler Akdeniz sahillerinde ise İspanyollar kaleli limanları ele geçirerek ya da kurarak bölgeye yerleşmeye başladılar. 15. Yüzyılda İspanya'daki İslâm devletlerinin teker teker ortadan kaldırılmasını izleyen Müslüman ve Yahudilerin ülkeden atılması ya da Hıristiyanlaştırılması eylemleri sırasında ilk kez Osmanlı donanmasının bu kitleleri kurtarma operasyonlarına giriştikleri görüldü. Mısır Memluklarının ilgisiz kalmasına karşılık Osmanlı donanması Kemal Reis komutasında hem İspanyol limanlarını vurup korku yaratarak hem de kaçanları başta Kuzey Afrika olmak üzere çeşitli Akdeniz bölgelerine taşıyarak koruyucu bîr güç olarak kendini kabul ettirdi.

1514'de Oruç Reis ve kardeşlerinin korsanlıkla başlayan girişimleriyle kısa zamanda sahil bölgesinde bir devlet kuracak düzeye gelmeleri hep içe kapanık yaşamış olan Magrebi uluslararası alana açmanın ilk işareti oldu. Hıristiyan güçlerle özellikle Rodos'tan sonra Malta'yı merkez edinen Şövalye unvanlı korsanlarla başabaş mücadele etmeye başladılar. Barbaros Hayreddin'in büyüklüğü kendinden öncekiler gibi yerel bir güç olarak kalmanın hiç bir yarar sağlayamayacağını farketmesi oldu.Yerli halk ve Berberiler de onlara yabancı dîye bakıyorlardı. Çıkar hesapları başladığında Avrupalı güçlerle işbirliğinden kaçınmadıklarına da pek çok Örnek verilebilir. Kuzey Akdenizlilerin maddi askeri ve teknik üstünlükleri karşısında ancak onlardan üstün bir güce dayanırsa ayakta kalabileceğini farketmenin bilinci ve kılıcının gücüyle fethettiği yerleri Osmanlı Sultanına sundu.Küçücük beyliklerin hatta göçebe konfederasyonlarının İslamın liderliğine oynama alışkanlığının yaygın olduğu bir dönemde böyle bir davranış gerçeklen sadece Özveriyle değil üstün bir bilinçle açıklanabilir. Avrupa'nın 'Muhteşem1 diye hayran kaldığı Kanunî Sultan Süleyman'ın Barbaros'la görüşmesini resmeden minyatürde ikisinin karşılıklı oturması da büyük amiralin davranışının ne derece büyük bir jest olarak karşılanmış olduğunu kanıtlar. Zira ondan başka bütün sultan huzuruna kabul minyatürlerinde başta sadrazam bütün devlet ileri gelenleri ayakta elpençe divan durur ya da etek öperken resmedilmişlerdir. Artık korsanlık değil devletin ileri karakolu olarak Avrupa'dan gelen saldırılan önlemekle görevli bir koruma sisteminin parçası olmak bahis konusuydu. Nitekim 18. Yüzyıl sonu Cezayirli Türk şairi Şemsi Hoca Cezayir'i 'Mücahitler Meskeni' diye niteler ve 'gaza'dan başka görevleri bulunmadığını ekler. Böylece Garp Ocakları dediğimiz Cezayir Tunus ve Trablusgarp Ocakları ortaya çıkmıştır. uslanmam.com'dan alıntılanmıştır

Devlet sisteminin içine girişle birlikte evvelce sahil şehirlerinde adalet kaçkınları ya da maceraperestlerin bir araya getirilmesiyle oluşan kadroların yerini Osmanlının son derece geliştirmiş olduğu devşirme sisteminin bir yeni uygulaması aldı. Osmanlı düzeninin coğrafyasının her bölgesini kendi özel koşullarına göre yönettiğini biliyoruz. Garp Ocakları da aynı mantığa bağlandı. 1780'lerde bir Cezayirli Türk âşık bu özel yapıyı şöyle ifade etmiştir:

Cezayir 'in üst yanı kara dağdır kaçılmaz

Alt yanımız deniz derya geçilmez

Kahbe felek kanat vermeyince uçulmaz

Kahbe felek kanat verde uçalım

Açıkçası Magreb'e gidenin başkentle taşra arasında sürekli yer değiştirebilen diğer devşirmelerin aksine bir daha geri dönmesi bahis konusu değildi. Nitekim bir diğer şiirde de 'Cezayir'e giden yiğit gelmez eğleşir' dizesi bu durumu yansıtır. Akdeniz'deki 4000 kilometrelik sahil Avrupalı korsanların ve devlet donanmalarının ani saldırılarına açıktı. Gerek nüfus yoğunluğunun son derece sınırlılığı gerekse sahil şeridi halkı ile içerdeki dağlık ya da çöllük bölgenin göçebe aşiretleri arasında hiçbir donemde önlenemeyen çatışmalar dolayısıyla bir savunmanın düzenlenmesi kolay değildi. Ayrıca korsanlığın egemen olduğu dönemde bu silahlı güç içinde yer alanların saf değiştirmesinin pek kolay olduğu biliniyordu. Kendi bölgesindeki suçları yüzünden karşı tarafa sığınan bir korsan dinini değiştirmekte de sakınca görmezdi. Bu tür kadroların toplumun çıkarlarından çok kendi çıkarlarını Önde tutmaları sebebiyle liman kalelerinin de el değiştirmesi zor olmayabiliyordu. Barbaros ve arkadaşlarının Osmanlı gücüne şartsız katılmaya yanaşmaları korsanlık statüsünden çıkmayı kabul ettikleri anlamını taşıyordu. Bu durumda kurulacak düzeni yürütecek kadroların bu tür tehlikeleri önleyecek yani hem Hıristiyanlarla işbirliğinden kaçınacak hem de ülke içi çekişmelerde taraf tutmayacak nitelikte olmaları gerekliydi. uslanmam.com'dan alıntılanmıştır

Balkanlar ve Anadolu'daki gayri-müslim çocukları devşirip TürkIeştirdikten (Türk ailelerinin yanında dil ve din öğrendikten) sonra eğitim vererek Yeniçeri olarak kullanmak yerine Garp Ocakları için doğrudan doğruya Türk delikanlıların - Çocuk değil yetişkinlerin - devşirilmesi yöntemi tercih edildi. Böylece din mezhep (Kuzey Afrikalılar genellikle Maliki Türkler ise Hanelidir; tarikatlarda da büyük farklılık vardır) ve dil bağlılıkları sebebiyle birbirleriyle dayanışma içinde bulunacakları gibi Avrupalılar ve yerlilerle bütünleşmeleri de engellenmiş olacaktı. Bu amaçla İzmir'deki Cezayir Hanı'nda Ocak Kâhyaları bazan her yıl bazan birkaç yılda bir özel bir seçmeye tâbi tuttuktan sonra birkaç bin Türk delikanlısını Yeniçeri ya da Levend olarak yararlanmak üzere gemilerle Magreb'e aktarıyorlardı.

Magreb için kurulan düzen Osmanlı'nın diğer bölgelerde uyguladığından bazı farklılıklar gösterir. Osmanlıda sınıf yapısı bulunmadığı bir tabakalaşmanın bahis konusu olduğu bilinir. Bunun anlamı .Avrupa'daki gibi sınıftan sınıfa geçmenin kabul edilmediği bir sistemin aksine tabakalar arasında bir 'sosyal akışkanlık'ın (Social Mobility) varlığı demektir. Yani yeteneklerini ispatlamak koşuluyla bir kişi bir üst tabakada yer alabiliyordu. Ancak Garp Ocakları sisteminde buna izin verilmedi. Yukarıda belirttiğimiz güvenlik gerekçeleriyle ve kontrolün Ocağın dışına kaçmaması için yönetimin sadece Anadolu'dan seçilerek getirilen Levend ve Yeniçeri kesiminin tekelinde kalmasına Özen gösterildi.Bunun sonucunda başlangıçta iki kesimli bir toplumsal yapı belirdi: Türkler ve yerli halk.Gelibolulu Âli Ocaklıları şöyle tanıtır:

"Ocaklıların eylemleri sisteme düzene bağlıydı. Müslümanlara tacirlere ve haraç veren kâfirlere ilişmezler. Hatta evvelki günahlarına-korsanlık yapmışlarsa-tövbe ederler. Bir vakit namazlarını kazaya koymayıp dindarlığı kendilerine kılavuz edinirler. Gerek Hayrettin Paşa adındaki Barbaruça gerek Salih Paşa ve Turgutça reislik denilen kahramanlıkla başkalarına üstün gelerek yükselmişlerdir. "

Bu yapının firelerine rastlansa da Ocak'ta disiplinin korunması için özel bir dikkat sarfedildiği içerideki anlaşmazlıkların dışarıya yansımamasına özen gösterildiği bellidir. Bu zorunluydu zira görevleri gelecek saldırılara karşı daima hazır bulunmayı ve ölümden korkmamayı gerektiriyordu. Dolayısıyla kuralları bozanın şiddetle cezalandırılması gelenekti. Başlıca dört görevleri vardı l. Kentin korunması 2. Avrupalılara karşı sefer 3. Vergi toplamak 4. Ayaklanmaları bastırmak için ülke içine sefer. Görüldüğü gibi ölüm oranını yükselten bir yaşam içindedirler. Yaptığımız tahmini hesaplar bu Anadolu delikanlıları ve onlara katılan az sayıdaki diğer elemanların ancak onda ikisinin yataklarında onda sekizinin ise vuruşmalarda öldüğünü ya da esir edilip forsa olarak küreğe bağlandığını gösteriyor. Ölümden kurtulan onda ikiden yarısının da savaş sakatı olabileceği akıldan çıkarılmamalıdır. Bu sebepledir ki muntazam aralarla İzmir'den taze kan getiriliyordu.

Ocağın hedefinden sapmaması İçin uygulanan disiplin hayli sertti. Aykırı davranan bir yoldaş falakaya yatırılır ve bine kadar sopa vurulurdu. 16. ve 17. Yüzyıl belgelerine dayanarak yazdığı eserde bir Fransız tarihçinin şu kaydına rastlıyoruz:

"Yoldaşlar kendi aralarında son derece uyumluydular. Toplu bulundukları ister kışla ister meyhane gibi yerlerde hiç denecek kadar az olay çıkardı. Eğer içlerinden biri elini kılıcına atarsa arkadaşlarının görevi hemen O'nu tutmak ve yargılanmak üzere Divan 'a götürmekti. "
uslanmam.com'dan alıntılanmıştır
Çok ağır suç işleyip idamına karar verilen Ocaklının infazının halkın gözünden uzakta ve kılıçla değil iple boğularak yapılması ise bir tür soyluluk tanındığını kanıtlıyor. Bilindiği gibi Osmanlı'da boğma yöntemi sultan ve vezirler gibi yüksek makamdakilere uygulanan bir infaz şeklidir. Yerli halkın görmemesinin istenmesi onlarda bulunabilecek kin duygularının körüklenmesine fırsat bırakmama isteğiyle ilgilidir. 1633'te bir Fransız konsolosu yanlış olarak artık bölgeye hiç Türk sokulmayacağını işittiğinde çok sevinip hükümetine raporla bildirmişti. Çünkü örgütlü gücün Türkler olmadan yürümeyeceğini biliyordu. Yeni Türk gelmezse de yerli halkın iktidarı ele geçirmesi ve Avrupalı müdahalelerinin daha kolaylıkla işlemesi imkânı belirecekti. Zaman zaman Ocaklı'nın sultana başkaldırıp kendi bildiğince davranması karşısında Babıâli'nin en büyük tehdidi de Türk göndermeyi kesmek oluyordu. Değişik dönemlerde üç Ocak'ta değişik sayılarda Türk bulunmuştur. Ortalama olarak Cezayir'de daima 10-15 bin Tunus'ta 4-5 bin Trablus'ta 2-3 bin Anadolu Türk'ü (Levanten Türk Rûmî Türk) bulunuyordu. Dörtyüz yıllık bir süre içinde bir milyon gencin peyderpey Anadolu'dan getirilmiş olduğu hesaplanabilir.

Ocaklıların sadece savaşmakla uğraştıklarım sanmak hatadır. Denize açılmanın tehlikeli olduğu kış aylarında ve çatışma olmayan zamanlarda Ocaklı ister istemez başka işlerle uğraşacaktı. Ocağın yapısı yoldaşların iş kurup ticaret yapmalarına engel değildi. Dükkân açabilir berberlik kunduracılık kahvecilik gibi işler yapabilirlerdi Esirlere özgürlüklerini kazanmaları için borç verme gemi sahiplerine kredi açma onlarla ortak ticarete girme işleticiliğini bir Hıristiyan esirin yaptığı meyhane açma pazarda kumaş ticareti yoldaşların görüldüğü alanlardı özellikle kahvehane işletmek ve kahvehaneye dayalı bir yaşantı türünü bölgeye yerleştirmekte Ocaklılar öncü olmuşlardır. Böyle bir iş adamı niteliğine bürünme onların Ocağın üst kademe yönetiminde görev almaları hatta en üst görev olan Dayı'lığa gelmelerine engel değildi. Uzun süre Osmanlı Devleti Ocakları İstanbul'dan gönderdiği Beylerbeyleri ya da valilerle yönetmiş ama zamanla Ocaklıların bunları simgesel hale dönüştürüp iktidarı kendi ellerine aldıkları ve icranın başına Dayı dedikleri içlerinden seçtikleri birini getirdikleri görülmüştür. Bu davranışı bağımsızlık isteği ve Osmanlı'dan ayrılma girişimi gibi değerlendirmek yanlış olur. Ocaklılar Avrupa gücü karşısında yalnız başlarına bîr sonuç alamayacaklarını biliyorlardı. Dolayısıyla İstanbul'a bağlılıktan hiçbir zaman vazgeçmemiş ama yerel İslerinde daha bağımsız olmayı istemişlerdir.

Ocaklının hayatının her gün savaşmakla geçmediği bazan aylarca bir hareketsizlik içinde kaldıkları bilinir. Böyle bir durumda hepsi de genç olan bu insanların günlük yaşantısında bazı tabiî ihtiyaçların belirmesi kaçınılmazdı. Bunların başında cinsel İlişkiler gelir. Yeniçeri Ocağı'nın temelinde bunların evlenmemeleri ilkesi vardır. Evlenip çoluk çocuğa karışan kişinin her an ölümü göze alan bir cesaret içinde olması zordur. Gerek oğlancılık gibi sapıklıkları önlemek gerekse kadınlara sarkıntılara alan bırakmamak için tek çözüm gençlerin karşısına hayat kadınlarını yani bugünkü deyimiyle genelevi çıkarmaktı özellikle dünyanın bütün liman şehirlerinde ihtiyaç duyulan bu sisteme Cezayir'de de rastlıyoruz. Ocak bölgelerinde genelev isletmesi resmî kontrol altında yapılıyordu.Aynı zamanda Gece Amiri (Kaid'i) diye de anılan Mezvar - Polis müdürü bu işle yükümlüydü. Şehirdeki güvenliği sağladığı gibi hayat kadınlarını da deftere kaydeder ödeyecekleri vergiyi toplar izinsiz çalışan olursa engellerdi. Özellikle bu kadınların kendilerine gösterilmiş yerler dışında kırlarda 'icrayı sanat' eylemelerini kesin engellerdi.
uslanmam.com'dan alıntılanmıştır
Ocaklıyı sadece hayat kadınlarıyla yetinir saymak yanlış olur. Delikanlılar yerli aile kızlarına gönüllerini kaptırabildikleri gibi yerli aile kızları da onlara abayı yakabiliyorlardı. Nitekim Cezayirli Türk şairlerinin şiirlerinde bu tür maceralara ait sayısız söyleyiş vardır. Hatla evli kadınlar tarafından davet edilmenin başına getirdiklerini anlatanlara bile rastlanıyor. Bu yaklaşım Türk ve Arap kültürlerinin kaynaşmaya başlaması sonucunu doğurmuştur. Dalyarak isimli şairin Türkçe/Arapça karma şiiri bunun ilginç bir örneğidir :

Ya hubbi talet gurbetek (Ey sevgilim uzun zamandan heri gurbetteyim)

Her kez vefa kılmaz mısın

Elma tena bihasretek (Hasretinden ölüyorum)

Ağlamağa gelmez misin?

Kesil firak eskiytini (Ayrılık kâsesinden bana içirdin)

Min aynek ermeytini (Beni gözlerinden uzaklaştırdın)

Min hicrek ebkayteni (Beni terkederek ağlattın)

Gözüm yaşın silmez misin?

Türk nüfusunun giderek artmaya başladığı 16. Yüzyılın ikinci çeyreğinden itibaren yerli kadınlarla evlilikler artmaya ve bunlardan doğan çocukların bir tabaka olarak belirmeye başlamasına tanık oluyoruz. Kuloğlu adı verilen bu kesim giderek Magreb tarihinde önemli bir rol üstlenmiştir. Kuloğlu yapısına Anadolu ve Balkanlarda da rastlanır. Ancak oralarda kadının Türk ya da Türkçe konuşan gayri^müslim olması sebebiyle ayrı bir tabaka oluşturmaktan ziyade kolaylıkla toplum içinde erimişlerdir. Oysa Magreb'de kadının Arap olması ve sadece Arapça konuşması sebebiyle çocuklarda iki dilli olma eğilimini artırmıştır. Dolayısıyla Ocaklıyla yerli halk arasında bir bağ bir köprü görevini üstleniyorlardı. Başlangıçta sayılarının az olmasına karşılık zamanla hızla arttılar. 18. Yüzyılda Cezayir şehrinin 50 bin olan nüfusunun 14 bini Türk 16 bini Kuloğlu idi. Şehirlerde yaşayan insanlar olmaları da bölge politikasında etkenliklerinin artmasına yol açtı. Cezayir Blida Medea Oran Konstantin Mila ve özellikle bir Türk şehri olmakla övünen Tlemsen'e yerleşmişlerdir.
uslanmam.com'dan alıntılanmıştır
Ocaklının toplumdaki ayrıcalıklı yeri ve servet yapma şanslarının yüksekliği sebebiyle yerli halkın üst tabakası da kızlarının onlarla evlenmelerinde yarar gördüklerinden Kuloğlu'lar giderek önemi artan bir tabaka oldu. Bu aynı zamanda Ocak nezdinde itibar kazanma arayışının bir sonucuydu. Ocaklılardan başkasının Dayı Yeniçeri ya da Sipahi Ağası gibi üst düzey görevlere getirilmesinin bahis konusu olmadığı bir düzende Kuloğlu bağı sayesinde iktidara el koyma özlemlerinin de bu girişimlerde rol oynadığı anlaşılıyor zira belirgin bir tabaka durumuna gelince bazı yan hizmetler dışında kendilerine hak tanınmadığını farketliler. Ancak ilgine bir şekilde Kuloğlu'ların da yerlilerden destek alsalar da onları işlere karıştırmamak eğitiminde oldukları görüldü. Dolayısıyla Ocaklılarla Kuloğlu'lar arasında bir iktidar çekişmesi başladı. Cezayir'de ilk kez 1596'da darbe girişiminde bulundular. Bastırıldı. 1630'da tekrar denediler bu kez iyice tasfiyeleri yoluna gidildi ve bir daha hiçbir üst göreve getirilmediler hatta hoca katip ve tercüman gibi çalışanların da işlerine son verildi. Hele 1639'de bir ayaklanmayı daha deneyince Cezayir'den iyice çıkarıldılar çevre şehirlere dağıldılar.

Osmanlı yönetiminin Cezayir üzerindeki kontrolü zayıflayıp Dayıların etkenliği artınca yavaş yavaş tekrar göze girdiler. 1747 tarihli bir af belgesi ile tekrar Ocağın hizmetine alındılar.Vergi toplama güvenliği sağlama hizmetlerine karşılık vergiden muaf oluyorlardı. Aynı dönemlerde Tunus ilk kez 1596'da darbe girişiminde bulundular. Bastırıldı. 1630'da tekrar denediler bu kez iyice tasfiyeleri yoluna gidildi ve bir daha hiçbir üst göreve getirilmediler hatta hoca kâtip ve tercüman gibi çalışanların da işlerine son verildi. Hele 1639'de bir ayaklanmayı daha deneyince Cezayir'den iyice çıkarıldılar çevre şehirlere dağıldılar. (Hüseyniler) ve Trablusgarb'da da (Karamanlılar) yönetimin Türk/Kuloğlu karışımı ailelerinin kontrollüm girmiş olması bu ara tabakanın artık iyice güçlenmiş ve kökleşmiş olduğunu kanıtlıyordu. Bazı şehirlerde nüfusun üçte birini oluşturuyor ve yönetime hâkim bulunuyorlardı. Örneğin Konstantin'de. Önemli husus Türk-Arap kültür senaaaini yaparken Türk kimliğinden kopmamaları ama yerli öğeleri de dışlamamalarıydı. Fransızlar 1827*de Cezayir şehrine egemen olunca yaptıkları ilk iş 12 bin kadar Türk'ü gemilere doldurup Osmanlı topraklarına iade etmek olmuştu. Onları yani Ocaklıları ortadan kaldırınca karşılarında hiçbir direncin kalmayacağını zannediyorlardı. Bu tahminleri Ocaklılarla Kuloğlu'lar arasındaki geçmiş çekişmelerin hâlâ devam edeceği ve bu ikincilerin kendilerine dayanarak iktidarda kalmayı tercih edecekleri zamlına dayanıyordu. Oysa tam aksi oldu Fransız saldırısına en büyük dirence Konstantin'de Kuloğlu Ahmed Bey'in başkanlığında rastlandı.

Fransız saldırısı ilk kez şehirli olmayan yerli Araplara ve bedevilere o zamana kadar sayıldıkları üçüncü tabaka olma durumundan sıyrılma imkânını verdi. Bunlar bir süredir Ticaniya Kadiriya Rahmaniya gibi tarikatların çevresinde örgütleniyorlardı ve İhvanları genellikle dinin temel ilkelerini korumak amaçlı çabalar içindeydiler. Bedevilerle Kuloğlu'ların yıldızı hiç bağdaşmamı şiir. Bunda Kuloğlu'ların vergi toplama ve yolların güvenliği sağlama görevleri sebebiyle bedevileri sıkıştırmalarının rolü anımsanmalıdır. Bir arada yaşamak durumunda kaldıklarında Kuloğlu'lar daima bir getto kapanıklığına sığınmayı yeğlemişlerdir açıkçası birbirlerine güvenleri yoktur. Bu tepkiye kısmen şehir Araplarında da rastlanır. "Bir Kuloğlu gelince köpekler havlar ya da 'Kurgul burgul (= Katır Kuloğlu) özdeyişleri tepkileri yansıtıyor. Kendilerini üstün sayan ve bunu saklamayan bir kesime karşı bu tepkiyi tabiî saymak gerekir.

Din anlayışları kendi l eri n in kine uymayan Türk ve Kuloğlu'ları dışlarken bir yandan da iktidarı ele geçirmenin hesaplarını yapıyorlardı İhvanlar. Nitekim Cezayir'in yerli kahramanı sayılan Emir Abdülkadir 1838'de Fransızların bölgeye egemen olma çabalarını hızlandırdıkları bir dönemde öncelikle ülkenin iç bölümlerinde Kuloğlu'ları tasfiye hareketine girişti. Liderlerinden Sidi Ömer'i ve yandaşlarını tutuklattı. Hayatlarını tehlikede gören 1600 Kuloğlu Fransızlara sığınmak zorunda kaldı.Bir diğer kesimi Abdülkadir'e katıldı. Aynı sırada Faslı tarikat Aybiya da ilkeleriyle onları ezme savaşımı veriyordu. Bu konudaki bilgileri bildirisinden aldığımız Kamel Filali 'Oysa baskılara rağmen Kuloğlu'lar genelde Fransızlarla işbirliğine yanaşmadılar' diyor ve ekliyor:

"Emir Abdülkadir bu önlemi herhalde onları sempati gösterdiklerinden şüphelendiği Fransızlardan uzaklaştırmak için almıştı Kuloğlu'ların bilgi sahibi ve meşruiyeti sağlayan unsurlara sahip kişiler olarak sayılarının arttığı bir gerçekti. Koloniydi idare için daha az fanatik ve sağlam eğilimleriyle daha uygun bîr muhatap olduklarından kendisine rakip sayıyor olmalıdır. Kuloğlu'lar İhvanlar türü isyancı olmak yerine hiçbir dinî kılıfa bağlanmıyorlardı. (Bir Kuloğlu olan) Hamdan Hoca'nın kendisi Fransız Devrimi'ne ve Türkiye'ye önerdiği Cumhuriyetçi modele hayrandı. Cezayir 'in işgalinin bir sömürgeci işgale dönüşmemesi koşuluyla suikastlara ve paşalar arası entrikalara son vermesinden memnundu. "

Aynı araştırmacı Kuloğlu'ların günümüzdeki durumu konusunda şu bilgileri veriyor:
uslanmam.com'dan alıntılanmıştır
"Bugün kitleler içinde bir Amerikalı melez gibi değil sadece isimleriyle tanınırlar. Yine de bilgili bir araştırmacı Türk kökenli bir melezi sokakta kolayca belirleyebilir. Özellikle fiziki tipleriyle tanınırlar: cilt kumral yapı iri uzun boylu güz yuvasının önüne eğik parlak gözler ve kemerli burun. (...) Bu melez cemaatin kaynaşması çok ağır işliyor içlerinden Osmanlı efendiliğini hâlâ öne süren hatta 'Kemalist' ilkeleri vurgulayanlar var. Güzel Türkçe konuşan ve Türk Abbas adlı bir yoldaşın ahfadından olduğunu söyleyen bir kadın torununun Mustafa Kemal Atatürk'ün eski bir portresiyle resminin çekilmesini istemişti.(...) Ellerinde Barbaros Hayreddin döneminden kalmış belgeler bulunan aileler bile var. Cezayir 'in sömürge olduğu dönemde Fransızlar halkı bölmek için Arap Berber ayırımım kullanmışlardı. Eğer Kuloğlular sömürgeciye hizmet etmek isteselerdi onları da kullanırlardı.(...) Asla ayrı bir etnik grup olma çabasına girmediler. Ülaaae ve topluma tam entegre olmuşlardı. Ve getirdikleri kültürde Cezayir kültürünün parçası olmuştur."

Yazısında Cezayir'de günlük hayatta kullanman bazı sözcükleri sıralıyor: Kaftan baklava romacî Çandarlı maskalci deli çavuş bostanci küçük Ali başterzi bölükbaşı Kara Ali Karabağlı Çolak ...

Cezayir'den aaaaen yıl fazla Osmanlı yönetimi altında kalan Trablusgarp lehçesinde Türkçe sözcükler aranınca sayılarının bine yaklaştığı farkedilebiliyor.

Not : Bu bildiride başlıca Tarih ve Toplum Dergisi'nin 32-36. sayılarında (Ağustos - Aralık 1986 ) yayınlanan "Garp Ocaklarında Anadolu Delikanlıları" başlıklı yazı dizimizden yararlanılmıştır. İlgili referanslar oradan alınabilir. Ayrıca Cezayir'de Constantine Üniversitesi öğretim üyelerinden Kamel Filali'nin 20-25 Eylül 1998'de Viyana'da düzenlenen 13.CIEPO kongresine verdiği "Leş Kulouglis : Deş Algeriens descendants des Turco-Ottomans. Histoire de la fusion d'une ethnicite dans 1'identite algerienne = Kuloğlu'lar: Osmanlı Türklerinin ahfadı Cezayirliler. Cezayir kimliği içinde kaynaşan bir kavim." başlıklı bildiriden de yararlandık.

Prof. Dr. Ercüment KURAN

2 Ocak 1492'de Endülüs Müslümanlarının hakimiyetindeki son şehir Gırnata, Katolik İspanyol hükümdarları Ferdinand ve İzabella'ya teslim oldu. Böylece İspanyollar'ın "Reconquista" dedikleri, İberya Yarımadası'nın Hıristiyanlar tarafından geri alınması hareketi tamamlandı. Bilindiği gibi, Müslüman Araplar'ın 711'de fethine başladıkları bu yarımada İslam medeniyeti 800 yıla yakın bir zamanda yüksek bir seviyeye ulaşmıştı. Endülüs hakimiyeti sona erdikten sonra memlekette kalan Müslümanlara İspanyollar "morisko" veya "mudejar" adını verdiler. "Mudejar" sözü Arapça "mudeccen"den bozma olup Osmanlı kaynaklarında çok kere "müdeccel" şeklini almıştır.

Gırnata'nın teslim antlaşmasında Müslümanlara can ve mal emniyetiyle din ve ibadet hürriyeti tanındığı halde, İspanyollar bu şartlara uymadılar ve 1499'dan itibaren onları hıristiyanlaştırmaya başladılar. Bunun üzerine müdeceller ayaklandılar. İsyan Gırnata bölgesinde geniş bir sahaya yayıldı. İspanya Kralı 1501'de çıkardığı bir fermanla Müslümanları ya Hıristiyan olmak veya İspanya'dan çıkmak zorunda bırakınca da müdecceller dinlerini korumak için dağlık bölgelere sığındılar. Bazıları da görünüşte Hıristiyanlığı kabul ettiler.

Endülüslü Müslümanlar bir çok defa Fas hükümdarlarına mektup yazarak yardım istemişlerdir. Fakat, bu sıralar İspanyol ve Portekizliler'in Mağrib kıyılarını istilaya girişmeleri sebebiyle Faslılar din kardeşleri lehine bir davranışta bulunmadılar. Gırnatalı Müslüman bir şair, XVI. yüzyıl başlarında, Osmanlı padişahı II. Bayezid'e gönderdiği manzum şikâyetnamede müdeccellerin acıklı halini arz etmiştir. Ne var ki, 1499'da Venedik'e karşı açılan savaş 1503'de Osmanlıların zaferiyle sona ermişse de, ardından İran şahı Safevi'nin kışkırttığı Alevi Türkmen aşiretleri Anadolu'da ayaklanmışlardır. Bu yüzden II. Bayezid'in Endülüs Müslümanlarının yardım isteklerini cevapsız bıraktığı kuvvetle muhtemeldir.

Gırnata'nın düşüşünden öncede, 1486 yılı ortasında, son Endülüs hanedanı olan Beni Ahmer'in bir elçisi İstanbul'a gelmiş ve Ebu'l -Beka Salih bin Şerif'in ağıtını padişaha sunarak yardım istemişti. O yıllarda Osmanlı Devleti'nin denizaşırı sefere çıkacak donanması bulunmaması ve Malta Şövalyelerinin Cem Sultan'ı 1482'den beri ellerinde rehine tutmaları bu isteğin yerine getirilmesine imkan vermemişti. Bununla birlikte, Türk Korsanı Kemal Reis'in, Osmanlı devleti hizmetine girdiği 1494'den önce, 1487 yılında gemileriyle İspanya kıyılarını vurduğu anlaşılmaktadır.

Osmanlı Türklerinin Endülüs Müslümanlarına yardım elini uzatması Kanuni Sultan Süleyman'ın saltanatı başlarında gerçekleşmiştir. Şöyle ki Oruç ve Hızır adlı iki kardeş Türk denizcisi Antalya valisi Şehzade Korkut'a tabi olarak Hıristiyanlara karşı Akdeniz'de mücadele ederken, Şehzade Selim'in babası Bayezid'in yerine, 1512'de padişah olması ve kardeşi Korkut'u öldürtmesi üzerine, cezalandırılacakları korkusuyla Mağrib taraflarına kaçmışlardı. Oruç Reis Tlemsen civarında İspanyollarla savaşırken 1518'de şehit olmuş, Hızır Reis ertesi yıl Cezayir şehrini zaptetmişti. Anavatandan uzak bu diyarda kendi kuvvetleriyle tutunamayacağını anlayan Hızır Reis, Yavuz Selim'e müracaat ederek Osmanlı devletine tabiiyetini bildirmişti. Bu arada Sultan Selim ölmüş, yeni padişah Süleyman 1520 yılında Hızır Reis'e 2000 yeniçeri ve topçular gönderdiği gibi, onu Cezayir-i garb beylerbeyliğine tayin etmişti. Bu tarihten itibaren Barbaros Hayrettin adıyla tanınan Hızır Reis, 1525'den Kapu'dan paşalığa getirildiği 1533'e kadar 70. 000 müdecceli gemilerle İspanya'dan Kuzey Afrika'ya taşıdı.

Hayrettin Paşa Kapudân-ı Deryalık görevine başlamak üzere İstanbul'a giderken, mutemet adamlarından Hasan Ağa'yı Cezayir'de vekil bırakmıştı. Memleketin batısında Vehran şehri 1509'dan beri İspanyollar'ın hakimiyeti altında bulunuyordu. Mukaddes Roma İmparatoru ve İspanya Kralı V. Karlos, Barbaros'un 1534'de işgal ettiği Tunus'u, ertesi yıl geri almıştı. 1541 Ekimi sonunda Karlos, Cezayir'i de ele geçirmek maksadıyla, büyük bir donanmayla gelerek şehrin doğu kıyısına asker çıkardı. Lakin Hasan Ağa'nın kumandasındaki Cezayir kuvvetleri karşısında yenilgiye uğradı ve çekildi. Bu durumdan cesaretlenen Gırnata müdecelleri, aynı yılın sonlarında, Osmanlı padişahına bir mektup gönderdiler. Mektupta Faslıların yardım etmemesinden şikayet olunduktan sonra, Hayrettin Paşa'nın Endülüs Müslümanlarını Hıristiyan zulmünden kurtardığı şükranla belirtiliyor, Paşanın Cezyir-i Garb Beylerbeyliğine yeniden tayini istirham olunuyordu. Ancak bu dilek gerçekleşmedi ve Hayrettin Paşa 1546 yılında öldü. Söz konusu mektupta dikkate değer bir husus İspanya'da 364.000 Müdeccel yaşadığının kaydedilmiş bulunmasıdır. Ülke nüfusu 1541'de 6 milyon tahmin olunduğuna göre, Müdeccellerin sayıları epeyce yüksektir.

1558 'de İspanya tahtına oturan II. Filip'in zamanında Müdeccellerin durumu daha da kötüleşti. Çünkü, Katolik Kilisesi'nin Engizisyon mahkemeleri memlekette kalan Müdeccel ve Yahudileri şiddetli baskı altında tuttu. 1567'de çıkarılan bir kanunla Müdeccellerin kendilerine mahsus elbise giymeleri, evlerinin kapılarını kilitlemeleri, hamama gitmeleri ve Arapça konuşmaları yasaklandı. Buna tepki olarak Müdecceller 1568 yılında isyan ettiler. İki yıl süren isyan kanlı bir şekilde bastırıldı. Cezayir-i garb beylerbeyi Uluç Ali Paşa Endülüs mücahitlerine silah ve mühimmat yollamışsa da, Kıbrıs seferine hazırlanmakta olan Osmanlı Devleti doğrudan yapmamış ve adanın fethinden sonra İspanya'ya donanma göndermeyi tasarlamıştır. Kıbrıs 1561 Ağustosunda fetholundu. Lakin, aynı yılın Ekiminde Osmanlı donanması İnebahtı deniz muharebesinde Müttefik Hıristiyan donanması tarafından bozguna uğratılınca Endülüs Müslümanlarına yardım tasarısı gerçekleşmedi.

İspanyollar Müdeccellere son darbeyi XVII. yüzyıl başlarında vurdular: Kral III. Filip 22 Eylül 1609 tarihli bir fermanla onları memleketten kovdu. 300.000 kadar Müdeccel vatanlarını terkettiler. Bu facia karşısında Osmanlı Padişahı I. Ahmed Endülüs göçmenlerine elden gelen yardımı yapmalarını Cezayir, Tunus ve Trablusgarb beylerbeyine emretti. Ayrıca İngiltere, Fransa ve Venedik nezdinde teşebbüslerde bulundu. 1610 sonbaharında elçilikle İngiltere'ye gönderilen Müteferrika İbrahim Efendi, Kral'a padişahın bir namesini sundu. Bunda "İngiltere'ye iltica eden Berberilerin İngiliz gemilerine konulup, salimen Memalik-i Osmaniye'ye yollamaları 'rica ediliyordu. Bu teşebbüs sonuç vermedi. Padişahın Fransa kral naibesi Marie de Medicis'ye yolladığı mektubun ne derece fayda sağladığı bilinmemektedir.

I. Ahmed'in Venedik dojuna 1614 Haziranında yazdığı Türkçe mektupta şöyle denilmekteydi: "... zikrolunan Müslüman müdeccel taifesi İspanya'dan kalkup memalik-i mahrûsamıza gelürken Venedik vilayetine uğradıklarında menzil ve merâhilde ve mağberlerde kendülerine ve davarlarına ve esbab u erzaklarına ahd ü emana muhalif bir ferdi dahl ü taarruz etdirmeyüb emin ve salim memalik-i mahrûsamıza îsâl eyleyesiz. Şimdiye değin hüsn-i ihtimâmınız zuhûra getürüldük acilden bu fukaranın dahi suhûlet ile dar ül-eman olan memâlik-i mahrûsamıza gelmelerine müsâadeniz zuhûru ve tahsil-i rizay-i iktizanıza bâdi ve esas-i müsâlaha ve muâhedenin istihkâm ve imtidâdı olacağında iştibah yoktur. Ona göre takayyüd gösterüb merzi ül-hal ve merfih ül-bâl revâne kılmalarına say ü himmet eyleyesiz"

Müdeccellerin bir bölümü Osmanlı memleketlerine göç ettiler. Çukurova'ya ve Suriye kıyısına iskan olunanlar üretici hale gelinceye kadar beş yıl süreyle vergiden muaf tutuldular. İstanbul'ûn Galata semtine de yerleştirildiler. Oturdukları mahalledeki cami bu sebeple Arap Camii adını aldı. Müdecellerin çoğu Fas, Cezayir, Tunus ve Trablusgarb'a gittiler. Ziraat ve sanayide gelişmiş bir toplum olduklarından yeni vatanlarının iktisadi ve içtimai hayatına katkıda bulundular. Yerli halkla karıştılar; fakat Endülüslülük şuurunu kaybetmediler. Endülüs üslubu mimari de öncelik taşıdığı gibi, Endülüs musikisi Kuzey Afrika ülkelerinde hala yaşamaktadır.

Bu yazı, Endülüs'ten İspanya'ya (TDV, İst. 1996) adlı kitaptan alınmıştır.

OSMANLI-İSPANYA MÜNASEBETLERİ VE İSPANYOL ARŞİVLERİ HAKKINDA, Prof.Dr. Halil İNALCIK

Kongre kapandıktan sonra kaldığım bir haftayı İspanyol arşivlerinde Türkiye tarihini ilgilendiren Türkçe, Arapça vesikaları araştırmakla geçirdim. Türk-İspanyol münasebetleri çok eski bir tarihe maliktir. Türk ve İspanyol tarihleri arasında görülen o kadar bariz parallellizm sadece bir tesadüf değildir. Bu, müsbet tarihi bağlardan, mümasil şartlardan ve amillerden doğmaktadır. Akdeniz'in biri bir köşesinde öteki öbür köşesinde her iki millet, biri İslamiyet'in diğeri Hıritiyanlığın müdafii olarak ortaya çıkmışlar, 16. asırda her ikisi de cihanşümul birer imparatorluğun sahibi olmuşlar, Akdeniz'de genişleyerek birbiri karşısına çıkmışlar, bu denizin hakimiyeti için mücadele etmişler ve benzer şartlar altında iktisadi ve siyasi inhitata uğramışlardır.

Osmanlılar, tarihlerinin daha ilk yıllarında İspanyollar ile temasa gelmişlerdir: Garbi Anadolu'yu istilaya girişen Türkmen kuvvetlerine karşı Bizans imparatoru Mihail Paleolog bir Katalan askeri kumpanyasını kullandı. Batı Anadolu'da umumiyetle muvaffakiyetli harekatta bulunduktan sonra imparatorla bozuşan Katalanlar Trakya'ya çekilmişler, bunlardan bir grup Osman Gazi'ye iltihak etmişti. Trakya'da o zaman akıncı grupları halinde bulunan Türklerle gah rakip gah müttefik olarak dolaşan bu Katalanlar sonra gidip Atina ve Theb'i zapt etmişler ve orada yerleşmişlerdir (1311). Onlar burada 1388 tarihine kadar hakimiyetlerini saklayarak Balkan fütuhatına girişmiş olan Osmanlılar ile ekseriya dostça münasebette bulunmuşlar, 1369 yılında I. Murad ile ittifak etmişlerdir. Bilahare Katolonya'nın sahibi Aragon hanedanından kralların Atina üzerinde iddiaları bu Katalan hakimiyeti ile alakalıdır. Aragon hanedanı Sicilya'dan sonra 1435 tarihinde Napoli arazisini de ele geçirdikten sonra Akdeniz hakimiyeti emelleri beslemeğe başlamış, bir taraftan Arnavutluk'ta, öbür taraftan Yunanistan'da siyasi gayretler göstermişlerdir. Osmanlılar buralarda yerleşince de bu gayretler haçlı emelleriyle birleşmiştir.

Rönesans'ın parlak hükümdarı V. Alfonso, Arnavutluk'ta Osmanlılar'a karşı asi Arnavut senyörlerini, evvela Araniti'yi, sonra İskender beyi himayesi altına sokmuş para ve asker göndermiş, Osmanlıları bir hayli endişeye düşürmüştür. Aragon krallarının Barselona'dali arşivi bu devirde Osmanlılar'ın Balkan harekatı ve siyaseti hakkında zengin malzemeyi ihtiva etmekte olup bunları ilk defa Romanyalı tarihçi C. Marinesco esaslı surette tetkik etmiştir. İstanbul'un zaptı üzerine Papa V. Nikola'nın teşkiline çalıştığı haçlı seferinin kumandasını Alfonso kendi almayı ve İstanbul'u kendisi için zaptetmeyi tahayyül ediyordu. İstanbul'un fethi İspanyol milleti üzerinde derin bir tesir bırakmıştır. Bunu o devirde meydana çıkmış olması lazım gelen bir İspanyol romans'ında açıkça görmek mümkündür. V. Alfonso ölünce (1458) yalnız Napoli'ye tevarüs eden oğlu Ferrante Osmanlılar'a karşı, kendi düşmanı da olan Papa ve Venedik ile birleşmekten kaçınmıştır (Osmanlılar ile dostça münasebeti gösteren bir Napoli mektubu Topkapı Sarayı arşivinde çıkmıştır, no. 6675). Fakat bu, 1480'de Osmanlılar'ın İtalya fütuhatına başlangıç olarak Otranto'yu işgal etmelerine mani olamamıştır.

Gırnata'nın, İspanyol hükümdarı Ferdinand ve İzabel tarafından istilası üzerine oradaki müslümanların istimdadına Osmanlı Sultanı Bayezid II faal olarak bir cevap verememiştir. Bu müslümanlardan bir kısmı ve tazyik gören pek çok yahudi bu devirde Osmanlı ülkelerine kabul edilmişlerdir. İspanya'dan şimali Afrika'ya geçen birçok müslümanlar buraya gelen Türk deniz gazilerinde İspanyollar'a karşı enerjik bir intikamcı ve müdafi bulmuşlardır. Bu deniz gazileri şimali Afrika'yı eski Rumeli uçları gibi serbest bir gaza bölgesi haline getirdikten ve orada yerleştikten sonra Osmanlı Sultanı'nın doğrudan doğruya emri altına girmişler, bu suretle Batı Akdeniz'de Osmanlı-İspanyol mücadelesi başlamıştır. İmparator Şarlken, yahut bizim vesikalarda bazen yazıldığı gibi "İspanya Kralı Karlo" zamanında bu mücadele en şiddetli bir hal almış, nihayet Osmanlılar Barboros Hayreddin Paşa'nın deniz zaferiyle Batı Akdeniz'de de hakimiyet kurmaya muvaffak olmuşlardır. Şu noktayı belirtmek lazımdır ki, Şarlken, dayandığı kuvvet ve temsil ettiği siyaset itibariyle bir İspanyol kralıdır.

Osmanlılar onun şimali Afrika'da İspanyol hakimiyetini kurmasına mani olmuşlardır. Ancak 1571'de İnebahtı (Lepanto) da Türk donanmasının mağlubiyeti esaslı bir İspanyol zaferidir. Denilebilir ki, 16. asır son yarısında Akdeniz tarihi bu iki imparatorluğun bu deniz üzerinde hakimiyet mücadelesinden ibarettir. Şah Abbas, Batı'da Osmanlılar'a karşı müttefik ararken bilhassa İspanyol sarayına elçilerini göndermiştir. Bununla beraber İspanya ile Osmanlı İmparatorluğu arasında esaslı iktisadi bir bağ vardır. 16. asır sonralarına doğru Osmanlı ülkesini İspanyol gümüş reyalleri istila etmiştir. İspanyolların Amerika'dan getirerek doğuya kanalize ettikleri bu bol gümüş, İspanya'nın ve Osmanlı devletinin birbirini müteakip uğradıkları enflasyonun ve iktisadi kargaşalıkların kaynağıdır. 17. asırda İngiliz ve Hollandalılar Akdeniz'e hakim oldukları zaman artık iki eski rakip İmparatorluk tarihlerinin inhitat devrine girmişler ve tekrar kendi köşelerine çekilmişlerdir.

İşte bu çok eski ve kesif münasebetlerin belgeleri bugün İspanyol arşivlerinde her iki milletin tarihlerinin en parlak sahifelerini aydınlatacak bir serginlikle mevcut bulunmaktadır.

İspanya'da muhtelif eyaletlerin, şehirlerin, manastır vs. dini müesseselerin ve bazı eski büyük ailelerin müstakil arşivleri olmakla beraber devletin idaresinde bulunan şu arşivler en mühimleridir: 1. Archivo Historico Nacional, Madrid: 1886'da tesis olunmuştur. II. Juan (1406-1454) zamanına kadar çıkan vesikaları ihtiva eder. Orta-Çağ askeri tarihi, engizisyon, üniversiteler ve deniz aşırı İspanyol müstemlekeleri bakımından ehemmiyetlidir.

2. Archivo de la Corona de Aragon, Barcelona: Burada 10.-15. asır vesikaları mühimdir. Daha öncelere ait vesikalar Al-Mansûr'un 986 da Barselona'yı zapt edip yakması sırasında mahvolmuştur. Mevcut vesikalar bilhassa İspanya İslam devletlerinin tarihi bakımından değerlidir. Osmanlı-Türk tarihi bakımından da bu arşiv fevkalade mühimdir. C. Marinesco'nun tetkikatı göstermiştir ki, arşivlerimizde Osmanlı tarihinin ilk iki asrına ait siyasi vesikaların çok mahdut olması sebebiyle bilhassa Balkan tarihinde bazı boşlukları doldurmak için Aragon arşivi çok kıymetli malzeme ihtiva etmektedir. Aragon Arşivi'nin yeni bir rehberi çıkmıştır: Los Archivos de Barcelona I. Ciudad, Direccion general de Archivos y Bibliotecas, Servicio de publicaciones del Ministerio de Educacion Nacional, Madrid 1952, Keza A. Rubio y Lluch'un Katalonya ile Şark arasındaki münasebetlere dair pek çok yazıları (bunlar için bak. B. Sanchez, Fuentes..., Madrid, 1952) burada zikredimelidir.

3.Archivo Historico de Valencia: Akdeniz tarihi için mühimdir.

Bu arşivlerden başka, Akdeniz tarihi için ehemmiyetli olan
4. Archivo Historico de Mallorca,
5. Archivo de la real Chacilleria de Granada burada zikredilmelidir.
6. Archivo de Indias, Sevilla: Bilhassa deniz aşırı İspanyol müstemlekeleri, Amerika, Filipinler ve hususiyle iktisadi tarih bakımından mühimdir.
7. Yeni-çağlar için en mühim arşiv hiç şüphesiz Simancas arşividir: Biz İspanya'da çok kısa ikametimiz esnasında ancak bu arşivi ziyaret edebildik. Archivo General de Simancas, II. Filip (1556-1598) tarafından Valladolid'den 10 km. kadar bir mesafede Simancas köyünde yapılmış bir şatoda devlet arşivi olarak tesis edilmiştir. İspanyol tarihinin parlak devri olup Akdeniz'de üstünlük için Osmanlılar ile mücadelenin en hararetli safhasına vardığı V. (I.) Karl ve II. Filip devirlerinin başlıca vesika hazinesini teşkil eden Simancas Arşivi, Osmanlı tarihi için birinci derecede ehemmiyetli arşivlerden biridir. İngiliz Arşiv İdaresi (Public Record Office) İspanyol arşivlerinden ve bilhassa Simancas arşivinden İngiliz tarihiyle alakası olan vesikaları tarattırarak 1870'ten beri bir seri halinde neşretmektedir (Calendar of State Papers, Calendar of letters, despatches and State papers relating to the negociations between England and Spain preserved in the Archives at Simancas and elsewhere). Bu serinin son 12. cildi 1949'da Royall Tyler tarafından neşredilmiştir. İngilizce tercümeleri verilen bu vesikalarda doğrudan doğruya Osmanlılar'ı ilgilendiren pek çok malzeme bulunmaktadır. Simancas Arşivin'den Türkiye'yi alakadar eden vesikalar kısmen F. Braudel tarafından kullanılmıştır. (La Méditerranée et le monde méditerranéé à l épogue de Philippe II, Paris 1949). Braudel, bu arşivin ihtiva ettiği muazzam malzemenin henüz tamamıyla tasnif edilmemiş olduğunu işaret ettikten sonra kendisinin ancak sondajlar yapmış bulunduğunu işaret eder (Kendisi, Archivo Historico Nacional de Madrid'de Osmanlı tarihi için şüphesiz fevkalade bir ehemmiyet taşıyan Confederacion entre Felip II y los Turcos'u bulup kullanamamıştır). L. Von Ranke (Die Osmanen und die spanische Monarchie im 16. und 17. Jahr. Leipzig 1878) daha ziyade İtalyan vesikalarını kullanmıştır. Simancas Arişivi'nin umumi bir rehberi Mariano Alcocer tarafından neşredilmiş olup (Archivo general de Simancas, guia del investigator, Valladolid 1923) orada Türkiye tarihini ilgilendiren serileri ve dosya numaralarını bulmak mümkündür. Mesela no: 92. serie VII: Costa de Africa y Levante correspondencia 1510-1620; no: 93. serie VIII: Expediciones maritimas en Levante...1588-1615 yılları; no: 101. serie XVI: Negociaciones de Roma , Expulsion de Moriscos, expediciones contra turcos, 1589-1618 yılları.

Simancas Arşivi'nin muhteviyatını sistemli bir şekilde tanıtmak üzere şimdiye kadar muhtelif tarihlerde olmak üzere on dokuz katalog neşredilmiştir. Bu kataloglardan tarihimizi ilgilendirenleri şunlardır:
1. Patronato Real, anos 834-1851, Edicion completa, Vallodolid 1946-1949, 2 cilt.
2. Papeles de Estado de la Negociacion de Roma, Introduccion D. Angel de la Plaza, Vallodolid 1936.
3. Papeles de Estado de la Correspondencia y Negociacion de Napoles, Por d. Ricardo Magdaleno, Vallodolid 1942.
4. Guerra y Marina, I: Epoca de Carlos I de Espana y de Alemenia, por Concepcion Alvarez Teran, Vallodolid 1949.
5. Patronato Nacional de Archivos Historicos, Papeles de Estado Sicilia, Virreinato espagnol y Negociacion de Malta, por Ricardo Magdaleno, Vallodolid 1951.
6. Secreteria de Estado Capitulaciones con la Casa de Austria y papeles de las negociaciones de Alemenia, Sajonia, Polonia, Prusia y Hamburgo, 1493-1796, por Julian, Paz, Archiv für österreich. Geschichte, Band 103, Heft 1, Wien 1912.

Bütün bu kataloglar kullanışlı bir şekilde hazırlanmış olup indeksler vasıtasıyla araştırılacak mevzuya ait vesikaların numaraları kolayca bulunabilmektedir. Fazla olarak vesikaların ait olduğu mevzu, belli başlı şahsiyetler ve tarihler kaydedilmiş olduğu için, Braudel'in de dediği gibi (mez, eser s. 1102), bazen asıl kaynak gibi kullanmağa imkan vermektedir. Bu analitik katalogların arşiv ve büyük kütüphanelerimiz için sağlanması çok faydalı olur.
Prof.Dr. Halil İnalcık, "İspanyol Arşivleri Hakkında", Belleten, XX, Ankara (1956), S. 78-80, s. 230-236 kaynağından alınmıştır.

MISIR TÜRKLERİ

2010-02-09T14:01:00.000-08:00

Dünyanın herhangi bir köşesinde ‘unutulmuş’ Türklerden söz etmiyoruz bu kez. Mısır’da refah içinde yaşayan padişah ve paşa torunları hem varlıklı hem eğitimliler. İstanbul kadar Paris’i de ziyaret ediyorlar ve Türkiye’den maddi-manevi bir beklenti içinde değiller.

Kahire’nin kalabalık caddelerinde savrulurken âdet olduğu üzere ‘Enti min eyne - Nerelisin?’ diye soran taksi şoförü, aldığı cevaptan pek hoşnut görünüyor; “Türkiye’den…” Koltuğunda biraz toparlanıyor, sırtını hafif dikleştirip, dikiz aynasına gülümsüyor; “Benim de ninem Türk’tür.” Yolcu işkilleniyor. Şimdi nedir bu? Bir yabancıyla yakınlık kurma çabası mı? Bindiğiniz beş taksiden ikisinin şoförü nasıl oluyor da aslının Türk olduğunu iddia edebiliyor? Şaşkınlık kısa sürmeli, burası Mısır ve tarihe biraz aşina olanlar muhakkak ki, bir Avrupalı turistten daha farklı bakmalı ülkeye. Gizemli piramitlerden ve bereketli Nil’den daha ötesi; 869’da Tolunoğulları ile başlayan ve 1952’ye kadar süren bir Türk hâkimiyeti söz konusu olan. Aradaki Fatımi dönemi hariç, Memluklu ve Osmanlı ile devam eden ve Kral Faruk’un tahttan indirilmesine kadar zayıflayarak da olsa süren yakın ilişkilerden bugüne kalan; yerel Arapçaya bolca karışmış Türkçe kelimeler ve halkın gururla söz ettiği ‘Türk nineler ve dedeler’ den ibaret.

Evet, Türk olmak, Mısır’da hâlâ gurur vesilesi, soyluluk göstergesi, şimdi tek kelime Türkçe konuşmuyor olsalar ve ortalama Mısırlılar gibi yaşasalar dahi, aile tarihinde sanki bir efsane gibi söylenegelen Türk geçmişine sıkı sıkı sarılıyorlar. Başka hangi ülkede, bir müze görevlisi, bir cami bekçisi Türk ziyaretçisine ‘Ahsen-ul Nas - İnsanların daha güzeli’ der ki! Yalnız, Mısır halkının bir konuda kafası epey karışık görünüyor. Türklere ‘Müslüman mısınız?’ diye soruyorlar. Evet, aynen öyle, şaka yapmıyorlar, alay etmiyorlar, gayet masumane ve gerçekten anlamak isteyen bakışlarla ‘Müslüman mısınız?’ diyorlar. Sorunun muhatabı -ki bu soruyu Hüseyin Meydanı’ndaki kaldırıma oturmuş mango suyu içerken, Fustat Çarşısı’ndan yasemin esansı alırken ya da Mısr-u Kadim’deki camilerden birinin minaresinden şehri temaşa ederken sıklıkla duymuştur- aynaya bakma ihtiyacı hissediyor, “Rabbim kimlere benziyorum? Yoksa Müslüman gibi görünmüyor muyum?”

Fazla geçmeden anlaşılıyor ki, sorunun muhatabı bütün Türkler… Peki niye soruyorlar, hele başında örtüsü olan hanımlara? İçlerinden biri, “Buraya çok yabancı geliyor, bazıları örtünüyor. Emin olmak istedim.” diyor. Cevap ikna edici değil, sebep nerede aranmalı? Soruyu yöneltenlerin cahilliğinde mi? Vaktiyle Mısır’ı gezen Avrupalı seyyahların Türk kelimesini Müslüman anlamında kullandığı hatırlanırsa… Ne tezat!..

İÇ İÇE GEÇMİŞ İKİ KÜLTÜR

Mısır’da, ‘Mısırlı Türklerin’ izini sürmek, insanları gülümsetiyor. Abartılı olduğu aşikâr bir iddiaya göre, ‘ülkenin yüzde sekseni aslen Türk’ iken böylesi bir takip, imkânsız görünüyor. Yüzde seksen gibi bir orana itibar edilemez elbette; fakat bir dönem Mısır Büyükelçiliği yapmış Yaşar Yakış’ın ‘üçte bir’ tahmini üzerinde durulabilir. Oldukça uzun süren ortak geçmişimizin bir ‘iç-içelik’ oluşturduğu muhakkak. Bugün bir yanının Türk olduğunu söyleyen; fakat başkaca bilgiye sahip olmayan Mısırlılar, Kavalalı Mehmet Ali Paşa döneminde ülkeye akın eden Osmanlı memurlarının torunları olamaz mı?

Kendilerine toprak verildikten sonra tamamıyla Mısır’a yerleşen, Arapçayı günlük dilde kullanıp, Mısırlı kızlarla evlenen ve ülkenin yeni aristokrat sınıfını oluşturan memurların zaman alan entegrasyonu, fakir ve orta halli Türkler söz konusu olduğunda tam bir erimeyle sonuçlanmış. İslam Konferansı Örgütü Genel Sekreteri Ekmeleddin İhsanoğlu, son çalışması ‘Mısır’da Türkler ve Kültürel Mirasları’nda, ‘eriyen’ Türklerin iki meşhur temsilcisinden söz ediyor. Biri, Arap dünyasının 20. yüzyıldaki en ünlü şairi, ‘emir-el şu’arâ’ unvanına sahip Ahmed Şevki Bey, diğeri büyük romancı ve entelektüel Yahya Hakkı. Mısır Türklerinin üçüncü nesline mensup olduğu halde çocukluğunda öğrenemediği Türkçeyi ileri yaşlarında, dedesinin toprağında öğrenen Hakkı’nın şu cümlesi, Türk-Mısır kaynaşmasını iyi açıklıyor: “Kendi hayatımı ve eserlerimi düşündüğümde anlamakta zorluk çektiğim şu olmuştu: Yakın Türk aslından olmama rağmen kendimi yoğun olarak Mısır toprağı ve halkı ile iç içe hissetmekteydim. Bu da beni derinden etkilemektedir.”

İhsanoğlu’nun ilginç tespitlerinden biri de, Kafkaslardan getirilen ve sarayda tam bir Türk kültürüyle yetiştirildikten sonra yerli halkın ileri gelenleriyle evlendirilen Çerkez ve Gürcü cariyelerle ilgili. Türk-Osmanlı kültürünü, anneanneler ve anneler aracılığıyla devralan üçüncü neslin kız çocukları dili unutsalar da kültürü yaşatmaya devam etmişler. Şimdilerde manzara biraz daha bulanık; büyüklerden işitilen birkaç sözden, fizikî benzerliklerden, hatta yemek kültüründen çıkardıkları ipuçlarıyla yürüyenler var. İskenderiye’deki Türk Konsolosluğu’nda tanıdığımız Mustafa Fadıl da ninesi Türk olanlardan. Babası Türk, annesi Mısırlı Babaanne, evde hep Türk yemekleri pişirirmiş. O yaşlarda yemeklerin, annesinin yaptıklarından farklı olduğunu ayırt eden Fadıl, tariflerin kaynağını Türkiye’de bulunca gerçeği anlamış. 10 yıldır konsoloslukta çalışan ve sık Türkiye ziyaretleriyle Türkçesini geliştiren Fadıl, “Uçak, İstanbul’a inerken heyecanlanıyorum. Kan çekiyor galiba…” diyor. O, ‘ninem Türk’ deyip de Türkçe konuşabilen nadir Mısırlılardan biri. Tıpkı, İskenderiye Üniversitesi Edebiyat Fakültesi mezunu Alâ Süleyman gibi.

İskenderiye Kütüphanesi’nde neredeyse fısıltıyla yaptığımız söyleşi, Alâ’nın zayıf Türkçesi yüzünden biraz yorucu olsa da, Arapçayı devreye sokmuyoruz; çünkü o, pek ender bulduğu Türkçe pratik yapma fırsatını değerlendirmek istiyor. Arap Dili ve Edebiyatı Fakültesi’nde okurken, ikinci sınıfta ek ders olarak Türkçeyi seçen ve iki yıllık bir eğitim sonucunda okuma-yazmayı öğrenen Alâ, Ezher Üniversitesi Türkoloji Bölümü öğretim üyesi Abdülaziz Ivadullah’ın İskenderiye’ye taşıdığı yardımcı kitaplardan çok istifade etmiş. Yüksek lisansını Türk Masalları üzerine yapan Alâ, son çevirdiği masaldan çok sevdiği bir cümleyi söylüyor; “Güldükçe yüzünde güller açılan, ağladıkça gözünden inciler dökülen…” Masalların ileride kitaplaşmasını istiyor; ancak Türkiye’ye gelip Türkçesini ilerletmeyi daha çok istiyor. Arkadaşlarının ve hocalarının Türk’e benzettiği Alâ, “Ninemin annesi Türk’müş. Ninem, anneme söylemiş, annem de bana… Bunun dışında bir bilgiye sahip değiliz.” diyor.

ESKİ TÜRKLERDEN KİM KALDI?

Mısır’da hâlihazırda yaşayan padişah, paşa ya da tüccar torunlarının hemen hepsi, izdivaç yoluyla Mısırlılarla akraba… Din farklılığının olmaması ve tarafların birbirlerini yabancı gibi görmemesi evlilikleri kolaylaştırıyor; ancak bir de mecburiyetler var. İskenderiye’de Türk Konsolosluğu’nun karşısındaki apartman dairesinde oturan Ayten Kutay, biri boşanma diğeri vefat yüzünden bitmiş evliliklerinden söz ederken; “Türk erkeği bulabildik mi ki evlenelim.” diyor. Tütün tüccarı babası, 1930 yılında ziyaret ettiği İskenderiye’ye yerleşince, hayata gözlerini, Akdeniz’in karşı kıyısındaki bu şehirde, ‘yarı Türk yarı Mısırlı’ açan Kutay, ‘yarı Mısırlı’ tespitini kabullenmek istemiyor. Doğup büyüdüğü, çocuklarını doğurduğu şehirde, tıpkı yabancılar gibi oturma izniyle yaşamak pahasına Mısır vatandaşlığı almadığına bakılırsa…

Ancak neticede, çocuklarının babası Mısırlı, Arapçayı en az Türkçe kadar güzel konuşuyor ve bundan sonraki hayatını İskenderiye’deki dairesinde sürdürmeye niyetli görünüyor. Koltuğunu, konsolosluğun önündeki bayrağı görecek şekilde yerleştirmiş. Oldukça düzgün bir Türkçeyle eski günlerden söz ediyor: “Babam Türk vatandaşlığını bize kaşıkla yedirdi. Evde Türkçeden başka lisan yasaktı. Türkiye’den Doğan Kardeş dergisi getirtip, evde yüksek sesle okurdu ki, düzgün Türkçe duyalım. Ağabeyim askerliğini Türkiye’de yaptı. Mısır’da ailenin tek erkek çocuğu askerlikten muaf tutuluyordu. Arkadaşları, ‘Gönderme, Mısır vatandaşlığı alsın, burada kalsın.’ dediler; ama o, ‘Katiyen’ dedi, ‘Mısırlılar onu asla Arap saymayacak, askerlik yapmazsa Türkler ters bakacak.’ Hâsılı biz Mısır terbiyesiyle büyümedik.”

Ayten Hanım’ın kızı, oğlu hatta torunu hem Türk hem de Mısır vatandaşı; Mısırlı damadının da anneannesi Türk’müş. Arkadaşları, ‘Öyle olmasaydı kızını vermezdin zaten.’ diyorlarmış. Ancak, üzüldüğü bir konu var ki, çocukları iyi anlamakla beraber Türkçe konuşamıyor. 3,5 yaşındaki torunuyla bir ümit, Türkçe konuşuyor: “Yusuf, pabucu yarım, çık dışarı oynayalım.”

NASIR GELİNCE ATTAN DÜŞMÜŞE DÖNDÜK

Ayten Kutay, İngiliz Koleji mezunu. Beş dilde okuyup yazabiliyor, İngilizcesi ve Arapçası haliyle çok iyi. Üstü açık bir arabada, yanında köpeği, kâh yüzmeye kâh at binmeye gitmeler… Kendi tabiriyle ‘şımarık bir hayat’… Sonra o sayfa kapanıyor. Cemal Abdul Nasır’ın devlet başkanlığına gelmesiyle Türklerin birçoğu ülkeyi terk ediyor. Kalanlar da eskiye kıyasla tecrit edilmiş bir hayat yaşıyor. Çocukken Türk arkadaşları var mıydı, aile gezmeleri, ev oturmaları? Kutay, çocukluk arkadaşlarını hatırlıyor, eski ‘amca’ları… “Babam buraya kozmopolit yapısını sevdiği için yerleşmişti. O yıllarda epeyce bir Türk aile vardı. İş Bankası’ndan Muhittin Bey Amca’yı hatırlıyorum şimdi, Betül Mardin ve rahmetli Arif Mardin çocukluk arkadaşlarımdı. İstanbul’a gidince onlarda kalırım hâlâ. Şimdi benim kadar eski çok az insan var burada.”

Konsolosluk bir ara kapanınca, fahri konsolos gibi çalışmış Kutay. Evini soyunma odası gibi kullanan sporcular mı dersiniz, yağmurlu bir gecede kapısını tıklatıp, Türk akrabasını arayanlar mı? Şimdi, ‘yeni’ Türklerle görüşüyor. Konsoloslukta ve Evyap fabrikasında çalışanların eşleriyle, haftalık, aylık kabul günleri düzenliyorlar.

Biz oradayken, ‘İstanbul yolu göründü.’ diyordu Ayten Hanım. Bir alınacaklar listesi vardı elinde; aralık ayında doğum yapacak kızına loğusa şerbeti -Mısır şerbeti pek ağır oluyormuş, ama İstanbul’dan götürülen loğusa şerbetinin o güne kadar bozulacağından endişe ediyor- bebeği ziyarete gelen komşulara verilmek üzere mavi boncuk -Kapalıçarşı’dan alınacak, yerini biliyor artık- ağabeyi Arif Mardin’i kaybeden Betül Mardin’e başsağlığı… Türkiye’ye inince, pasaport taşımıyormuş yanında, ne öyle yabancılar gibi… Nüfus cüzdanıyla dolaşıyor, hani biri sorsa da gösterse, ‘Ben buralıyım.’ dese… Şimdi bir düşüncesi var; çocuklarına gecekondu olsa bile İstanbul’dan bir ev satın almak. Türkiye’den ayakları kesilmesin diye…

KAVALALI DEDEMİZ OLUR

İskenderiyeli Türklerden biri de Mahmut Çamaşırcı. Onun soyu eskilere, Kavalalı Mehmet Ali Paşa’ya dayanıyor. Kavalalı, Mısır’ın babası, bizim ‘dedemiz’. Kahire’yi ziyaret etmiş bir Türk’ün en sık duyacağı isim budur. Oradaki söylenişiyle ‘Muhammed Ali Başa…’ Kahire Kalesi içindeki ülkenin tek ince minareli camii, onun adıyla anılır ve ayaküstü üç beş kelime konuştuğunuz her Mısırlı size onu hatırlatır, tanıyıp tanımadığınızı sorar. Nasıl bir cevap beklediklerini çok geçmeden öğrenirsiniz: ‘Cedduna-dedemiz…’ Mahmut Çamaşırcı’nın Mısır’a ilk gelen dedesi işte bu meşhur adamın yeğeniyle evlenmiş. Soy ağacının tepedeki yapraklarını görebilme mutluluğuna erişmiş herkes gibi Mahmut Bey de evinin duvarlarını, dedelerinin fotoğraflarıyla süslemiş. En başta Kavalalı duruyor, yanında ona damat olan ve esasen Mısır’a Osmanlı tarafından teftiş için gönderilen Hasan Paşa duruyor. İskenderiye’de kadılık yapan Ömer Hafız, 2. Hasan Çamaşırcı ve Mahmut Bey’e adını veren son kuşak dede, üçü de kadılıktan emekli. Ancak baba bir pamuk fabrikasının başına geçmeyi tercih etmiş. Bir de Osmanlı kılıcı asılı duvarda. Kılıcın üzerindeki rozete dikkatimizi çekiyor Çamaşırcı. Savaşan askerin hangi milletten olduğunu gösteren Türk bayrağı, onun gözünde soyunun nereye dayandığına ilişkin sağlam bir delil.

Evde özenle saklanan parçalardan biri de Halife Abdülmecid Efendi’nin ilk dede Hasan Paşa’ya verdiği cam bardak. Sultanın tuğrası ve ‘Padişahım çok yaşa!’ yazısıyla süslenmiş bardağın kısa; ama enteresan bir hikâyesi var. Mısır’a yerleştikten sonra, Mısır âdetlerini benimseyen Hasan Paşa, İstanbul’a, padişah Abdülmecid’i ziyarete gidince farkında olmadan bir hata işler. Sultanın eteğini öpmek yerine elini sıkmaya kalkışır ve haliyle çevredeki askerler kılıçlarını kınlarından çıkarır. Olayı önemsemeyen Abdülmecid, protokol kurallarından bîhaber bu ‘yeni’ Mısırlıyı affetmekle kalmaz, hediye olarak bir cam bardak verilmesini emreder. Mahmut Çamaşırcı’da başka hatıralar da var; bir zamanlar halterde Afrika şampiyonu olmuş bu adam, bir müsabakaya Türk haltercinin de katılacağını öğrenince duygusal davranıp yarışmadan çekiliyor. Kendisinden dinleyelim: “Benim kategorimde Raif Özel vardı; ama benden iki kilo daha zayıftı. Olur ki kazanırım diye müsabakaya girmedim. Sırf o kazansın diye.”

Evyap’ın İskenderiye’deki fabrikasında bilgisayar sistemleri müdürü olarak çalışan Çamaşırcı’nın Türkçesi epey zayıf. Babası güzel Türkçe konuşurmuş; ama anne tarafından Mısırlı olan annesi pek bilmezmiş. Osmanlıca okuyabiliyor ve konuşurken daha ziyade eski kelimeleri kullanıyor. Mesela vaktiyle kız kardeş anlamına gelen hemşire kelimesinin artık doktor yardımcısı için kullanıldığını yeni öğrenmiş. O yine de bu kelimeyi eski anlamıyla kullanmayı tercih ediyor: “İstanbul’a ilk indiğimde öyle hissettim ki herkes benim akrabam. Pasaportuma bakıp ‘Hoş geldiniz’ diyen hanım, sanki hemşirem gibiydi.” Aidiyet sorunu, Türkiye’yi iki kez görmesine rağmen, Çamaşırcı için de geçerli. İskenderiye Kütüphanesinin karşısındaki bir apartman dairesinde yaşıyor; ancak bu güzellik onu mutlu etmeye yetmiyor: “Mısır’ı çok seviyorum; ama canım burada değil. Pencereden bakıyorum, deniz, tarih, bu şehir güzel; ama benim değil. Oysa Türkiye’de her yer benim gibi. Nasıl bir şey bilmiyorum.”

İskenderiye’de, Osmanlı’nın son şeyhülislamı Mustafa Sabri’nin izini sürmeye kalkışanların neyle karşılaşacağını da şimdiden söylemeli. Bülbül sokaktaki villanın kapı zilinde oğlu İbrahim Sabri’nin ismini görürseniz hemen heyecanlanmayın. Bekçi, kapıyı açıp, burada öyle birinin yaşamadığını söyleyecek ve size villanın sahibiyle konuşmanızı tavsiye edecek. Sonuç, vaktiyle İskenderiye Üniversitesi’nde öğretim üyeliği yapan İbrahim Sabri Hakk’ın rahmetine kavuşalı çok olmuş, iki kızından birinin Kahire’de yaşadığı biliniyor. Kahire’de 18 milyonun içinde…

İskenderiye Mısırlı Türklerin sayfiye şehri… Ancak hayat Kahire’de… Ulaşım için en uygun vasıta tren. Nil kıyısındaki bereketli tarlaları seyre dalanlar iki saatin sonunda yeniden Kahire’de. Burada iz sürmek daha zor, mazeret daha bol… Metropollere özgü sorunlardan, hayat pahalılığından, komşuluk ilişkilerinin öldüğünden, akraba ziyaretlerinin kesildiğinden, çocuk için tutulan özel hocalara para yetişmediğinden şikâyet ediliyor. Ve bütün bu keşmekeş içinde Kahireli Türklere ulaşmak güçleşiyor.

DEMİREL’E TÜRKÇE SORDU, MÜBAREK TEBRİK ETTİ

Mısır televizyonunda hem spiker hem de muhabir olarak çalışan Sevim Selahattin’le buluşma mekânımızı kararlaştırmak yaklaşık bir hafta sürüyor. Nihayet karar kıldığımız Ramses Hilton’un nargile dumanından ve gürültüden girilmeyen kafesini terk edip kendimizi ordu evinin bahçesine atıyoruz. Sevim Hanım biraz çekingen ve sanki şaşkın. Sebebi sonra anlaşılıyor, şimdiye kadar röportaj yaptığı Türk politikacılardan ya da akademisyenlerden hiçbiri ona ‘Türkçeyi nereden öğrendin?’ diye sormamışken, bir gazeteci kalkıp, hayat hikâyesini dinlemek istiyor. “Demirel cumhurbaşkanlığı döneminde Kahire’ye gelmişti. Basın toplantısında Türkçe sordum. O da Türkçe cevapladı. Hüsnü Mübarek çok memnun olmuş, bana ‘Aslın Türk mü?’ diye sordu ve Demirel’e yaptığım jest için beni tebrik etti. Sonradan hem Demirel’le hem de Abdullah Gül ile Türkçe röportaj yaptım; ama ikisi de bu dili nasıl öğrendiğimi merak etmedi. Konferans için gelen doktorlar da öyle, neredeyse ben onlara soracağım; “Yahu hiç merak etmiyor musunuz, ben kimim, bu dili nasıl konuşuyorum?” Sanki Türkçe de İngilizce kadar yaygın bir dilmiş gibi davranıyorlar.”

Sevim Hanım’ın dedesi (annesinin babası) İhsan Adlı Serter, Üsküdar mutasarrıfı imiş. Cumhuriyetin ilanıyla Mısır’a yerleşme kararı alınca, kendisinden sonra gelen neslin kaderi değişmiş. Selahaddin, tam da yeni bir rejim gelmişken ülke değiştiren dedesini töhmetten kurtarmak istiyor: “Dedem, Atatürk’e karşı değilmiş, hatta onun safındaymış, tafsilatını bilmiyorum; ama annem öyle anlatıyor.” Aslen Selanikli olan annesi Kahire’de doğup büyümesine rağmen Arapça öğrenmeyi ve Mısırlılarla dostluk kurmayı reddetmiş. Mısırlı eşiyle evliliği de uzun sürmemiş. Evde, Mısır radyosunun Türkçe yayın bölümünde ve Türk sefaretinde çalışan ve yalnızca Türklerle görüşen anne İsmet Hanım ve tek kelime Arapça konuşmayan anneanne Naciye Hanım…

Bu ortam, küçük Sevim’e düzgün denilebilecek bir Türkçe kazandırmış; ama aynı zamanda annesinin hatasını fark etmesini sağlamış: “Arapçayı okulda öğrendim, hem de çok iyi öğrendim. Okula gelen bir müfettiş, kitaptan bir parçayı sesli okumamı istedi ve sonra bana dedi ki; ‘Herhalde senin bir yakının Arapça hocası.’ İçimden, ‘Ah bilsen evde kimse Arapça bilmiyor.’ diye geçirdim; ama söylemeye utandım. Annem şimdi mânen çok yorgun ve yalnız. Eskiden tanıdığı Türklerden kimse kalmadı. Arapçayı düzgün öğrenmemenin sıkıntılarını Nasır zamanında yaşamaya başlamıştı aslında. O dönem, yabancı diller yasaklanmıştı ve annem mektup bile atamıyordu. Onu görünce kendime dedim ki, Arapçayı iyi öğrenmelisin. Burada onlarla birlikte yaşıyorsun. Dilini iyi bilmezsen garip kalırsın.” Sevim Hanım’ın iki çocuğu var; Perin ve Ahmet. 18 yaşındaki Perin, Türkçesini internet yoluyla geliştiriyor ve evde annesiyle daima Türkçe konuşuyor; ancak Ahmet, dışarıda daha fazla vakit geçirdiği için Türkçe öğrenemiyor, evde olduğu zaman da İngilizce yayın yapan kanalları izlemeyi tercih ediyor.

ABBAS HİLMİ PAŞA’NIN TORUNU

Telefonun diğer ucunda Prens Abbas Hilmi var. Mısır’da prenslik mi kaldı? Kalmadı; ama o; yani Hidiv Abbas Hilmi Paşa’nın torunu, hâlâ bu unvanı taşıyor. Sesi tereddütlü; “Ben pek interview vermem; ama… Pekâla, görüşelim.” Ertesi gün, Nil kıyısındaki borsa şirketindeyiz. Prens Abbas biraz gecikiyor ve nihayet bir özür cümlesi ve kuru bir selamla karşılıyor bizi. Röportaj vermek istemediğini bir kez daha hatırlatıyor; fakat çaylar içilirken, masanın üzerine bırakılan minik ses alıcısına göz yumuyor. Türkçeyi nasıl öğrendiğini soruyoruz. O, ne de olsa Mısır’ın son kralı Faruk ile aynı soydan geliyor ve Ekmeleddin İhsanoğlu’nun titiz çalışmasında belirttiği üzere Türkçe, Kral Faruk döneminde neredeyse tedavülden kalkıyor. Kimileri, küçük yaşlarda İngilizce, Fransızca ve İtalyanca öğrendiği halde Türkçe öğrenmeyen kralı ‘kendi’ diline ilgisiz kalmakla suçluyor, kimileri de asıl hatayı babası Kral Fuad’da arıyor.

Bu tartışmalar gösteriyor ki, Prens Abbas yalnızca baba tarafına güvenseydi bugün Türkçe konuşamıyor olacaktı. Fakat Türkçe onun için tam anlamıyla ‘ana’ dili. Ana kim? İstanbul’da yaşayan son Osmanlılardan biri; Padişah Abdülmecid Efendi’nin torunu Neslişah Sultan. “Sık sık İstanbul’a giderim.” diyor Abbas Hilmi, “Annemden başka, kardeşim ve akrabalarım da orada. Kendi aramızda Türkçe konuşuruz; fakat çocuklarım İngiltere’de büyüdükleri için maatteessüf, anlıyorlar ama konuşamıyorlar.” Hem Mısır hem de Türkiye vatandaşı olan Prens Abbas da Türk asıllı bir Mısırlıyla evli. İki toplum arasındaki iç içe geçmişliği iki cümleyle özetliyor: “Tarihteki ilk Müslüman Türk devleti Tolunoğulları Mısır’da kuruldu. Burada sadece Osmanlı soyundan değil, Memluklulardan kalan Asyalı Türklerin torunları da yaşıyor.”

İnci Osmanoğlu, soyadıyla müsemma. Ufak bir değişiklikle yalnız, bir Osmanlı kızı… Sultan 2. Abdülhamid’in dördüncü kuşak torunu… Abdülhamid’in kızı Naime Sultan, Gazi Osman Paşa’nın oğluyla evlenince, İnci Hanım’ın babaannesi Adile Osman dünyaya gelmiş. Bir buçuk yıl önce vefat eden baba Kubilay Osmanoğlu, son günlerine kadar, Türkiye’den gelen gazetecileri ve belgeselcileri kabul etmiş. “Babam normal bir hayat yaşadı.” diyor İnci Hanım. Arabasını kendisi kullanan, marketten alışverişini yapıp, kahvede çayını yudumlayan bir padişah torunu. Asıl zorluğu saraydan çıkıp Fransa’ya gitmek zorunda kalan ve ardından Kahire’ye yerleşen babaanne yaşamış. Kahire’de Mısır kralından yakınlık gören ve iki yıl sarayda yaşayan Adile Osman, bir Mısırlı ile evlenip normal bir apartman dairesine yerleşince epey bocalamış. O günlere ilişkin anlatılan hatıra, bugün herkesi gülümsetiyor. Ömrü saraylarda geçen ve hiç ev işi yapmayan babaanne, evdeki ilk yemekten sonra, kirli tabakları ne yapacağını bilemeyerek şöyle diyor: “Atınız tabakları, bundan sonra ne işe yarayacaklar?” Sonra kararından vazgeçtiği ve parfüm sıkılmış bir pamukla tabakları sildiği söyleniyor.

“Siz asıl, Paris’teki halamı görün.” diyor İnci Hanım, “Oturması, konuşması, hayatıyla tam bir hanım sultandır. Ablam da öyledir, sultan havasında yaşar. Ben, babam gibi yaptım, sokağa indim. On yıldır çalışıyorum. Değişik insanlarla buluşuyorum, bir Mısırlı gibi yaşıyorum.” İnci Osmanoğlu, Kahire’nin en büyük seyahat şirketi Emeco’da, kendi deyimiyle ‘büyük müdür’ olarak çalışıyor. Kimi zaman gece yarısına kadar ofiste kaldığı oluyor ve ona göre bu, modern hayatın getirdiği bir zorunluluk. Babasının vefatından sonra İstanbul’daki aile buluşmalarına ara vermesi de, aile tarihiyle ilgili belgeleri bir kitapta toplayamaması da vakitsizlikten. “Bir buçuk senedir babamın dolaplarını açamadım. Çok sayıda kaset, belge ve fotoğraf var. Geriye bir hatıra bırakmak istiyorum; ama çalışırken bu çok zor. İyi bir aileye sahip olduğumuz için fahur oluyoruz; ama bu yemek yedirmez ki bize.”

İnci Hanım, büyük dedesinin prestijinden çocukken de istifade etmiş. İlkokul sıralarında, ‘Abdülhamid’in torunu’ diye parmakla gösterilirmiş. Arkadaşları, ‘Sen padişah torunusun, seninle oynayamayız.’ diye takılırlarmış; ancak o yıllarda, ders kitaplarına giren Osmanlı düşmanlığından da nasibini almış: “Tarih kitapları Filistin siyasetinden dolayı Abdülhamid’i methediyordu; ama ders kitaplarımızda öyle değildi. Hakikati bilmiyorlardı ya da söylemiyorlardı. Onun torunu olduğumu duyanlar, ‘Deden herkesi öldürüyordu.’ diyorlardı; ama hakikaten hiç öyle değildi. Çok iyi bir adamdı.”

DEDEMİN SARAYINA PARAYLA GİRİYORUM

İnci Osmanoğlu, dedelerinden miras, kemerli burnu da gururla taşıyor. İşin açığı, her ne kadar ‘sokağa indim’ dese de tavırlarında Osmanlı sultanlarına has bir incelik var. Babannesinin ve Abdülhamid’in kızı olan büyük ninesinin fotoğraflarına bakarken iç geçiriyormuş: “Şimdi sarayda olsaydık nasıl olurdu diye hayal kurarım. Ben de bir hanım sultan olsam. Ne rahat ne rahat…” Oysa şimdi, fotoğraflara baka baka, babasından dinleye dinleye ezberlediği mekânları ‘bir ecnebi turist’ gibi parayla ziyaret edebiliyor. Kubilay Bey de annesinin Yıldız Sarayı’nda sergilenen elbisesini görmek için para ödemiş. Ne hazin! Tıpkı, İnci Osmanoğlu ve ablası Şehnaz’ın Türkiye pasaportlarına yeni kavuşması gibi…

Çok arzu etmesine rağmen, Türkiye’yi hiç göremeden vefat eden bir babaannenin torunu oldukları düşünülürse gelinen noktanın hiç fena olmadığı söylenebilir. Ancak, İnci Hanım Türk vatandaşlığına kabul edilmelerinin bu kadar zaman almasına yine de anlam veremiyor: “Babam öldükten bir ay sonra Türk gazeteciler röportaj için geldiler, ‘Bir arzunuz var mı?’ diye sordular. Ben de dedim ki, ‘Babam epeyce Türk idi, ben de İnşallah Türk kalabilirim, vatandaş olabilirim.’ Altı ay sonra kabul edildim. Ablam on yıldır bekliyordu, o da artık Türk vatandaşı.” İnci Osmanoğlu, babasının, aile tarihi hakkında sınavdan geçirdiği ve olumlu not verdiği Mısırlı bir doktorla evli. Kızı Ferah 13 yaşında. Evde İngilizce ve Arapça konuşuluyor. Türkçe yalnızca anne-kız arasında… Türkiye Büyükelçiliği’nde çalışan kardeşi Ahmet Orhan ise neredeyse Türkçe bilmiyor. İnci Hanım en çok da yeğeni küçük Kubilay için endişeleniyor: “Rahmetli babam çok güzel konuşurdu, annem Ankaralı zaten. Ancak Ahmet’in oğlunun Türkçe öğrenememe ihtimali üzücü. Böyle olmamalı. O bir Osmanoğlu.” İnci Hanım’ın annesi, Mısır’a, paşa dedelerinden kalma mirasın akıbetini araştırmaya gelmiş ve Kubilay Bey’le tanışınca dönememiş. “Annemle Kahire’ye geldiğimde 18 yaşındaydım.” diyor Gönül Hanım ve gülerek devam ediyor; “Annem avukattı, vakıflarımızın peşine düşmüştü. Onlardan bir netice alamadık; ama ben vakıf olup burada kaldım.”

MEHMET ALİ PAŞA MÜZESİ KURMAK İSTİYORUM

Mısırlı yayıncı Macit Farak, Mehmet Ali Paşa dönemi üzerine uzmanlaşmış bir tarihçi. Ancak ona sadece uzman demek az olur. Oğlunun ismini Muhammed Ali koyacak kadar tutkun Kavalalı’ya. Mehmet Ali Paşa’nın Mısır yönetimine gelişinin 200. yılının törenlerle kutlanmasını isteyince ortalık karışmış. Paşa’nın torunlarından Yasmin Hanım ve bir grup gazeteciyle Kahire Kalesi içindeki mezara çiçek koyma teşebbüsleri de polis tarafından engellenmiş. Fakat geçen sene İskenderiye Kütüphanesi’nde bir Mehmet Ali Paşa paneli düzenlendiğine bakılırsa, yazdığı makaleler ve basın desteği işe yaramış görünüyor.

Uzunca bir dönem çıkardığı Osmanlı dergisini yorulduğu için bırakan Farak’ın şimdiki hedefi Mehmet Ali dönemine ait belgelerin, fotoğrafların ve objelerin sergileneceği bir müze kurmak. İstanbul’da Ekmeleddin İhsanoğlu ile görüşen ve padişahın o dönemde Mısır’da çektirdiği fotoğrafları isteyen tarihçi, fotoğrafların birer kopyasını bile alamadan dönünce epey üzülmüş. Kavalalı dönemi için ‘Mısır tarihinin kayıp halkası’ diyen Farak, belgelerin kasıtlı olarak yok edildiğine inanıyor: “1952’den sonra gelen hükümetler o dönemi kötülediler. İyi noktaları kapattılar. En büyük emelim Mısırlıların tarihiyle barışması. Ninemin annesi sadece Türkçe bilirdi. Bununla da övünürüz; ancak elli sene boyunca iki ülke arasındaki alâka tamamen kesildi. Birbirini tanıyan nesil öldü. Büyük ninemin akrabaları şimdi nerede ne iş yapar hiç bilmiyoruz.”

* * *

İskenderiye’deki evyap fabrikası’nda bilgisayar mühendisi olarak çalışan Mahmut Çamaşırcı’nın soyu Kavalalı’ya dayanıyor. Çamaşırcı, “Kendimi Türkiye’ye ait hissediyorum.” diyor.

* * *

Borsa şirketi yöneticisi prens Abbas Hilmi, dedesi Hidiv Abbas ile aynı adı taşıyor. Fotoğraf çektirmek istemeyen prensin annesi de Abdülmecid’in torunu neslişah sultan.

Alıtıdır...

TURK OLMAK; BIR DERLEME...

2010-02-02T00:04:00.000-08:00

(…)

Türk tarihinde gelenekçilik ve gelenekler doğrultusunda yanlaşma temel. Erol Toy, denemesinde ilginç biçimde şöyle değerlendiriyor bu yanlaşmayı, kanatlaşmayı:

“… Gelenler Sünni Selçuklu iktidarının eşit uyduları olurlar… (…) ‘Alevi Osmanlı’ sırada beklemektedir… Selçuklu çöker çökmez Sünni kanadın neyzenleri gider… Alevi kanadın ozanları gelir… Mesnevi dergaha çekilir… Nefes alana dökülür… Mevlana’nın sarığı çıkarılmış, Hacı Bektaş’ın ‘börkü’ takılmıştır… Ve Hilafetle birlikte, ‘Sünniler’ yeniden tırmanır… Devran yeniden döner… O zamana değin, Hacı Bektaş soyundan, Ahi Baba Edebali’nin ‘tutkunu’ olma moda iken, Mevlevi şeyhlerinin dizlerine yatmak ‘onur sayılıverir’!...”

Osmanlı tarihinde bu kanatlaşma süregitmiştir. (…) bir başka biçimi de dönme-devşirmelerle Oğuz-Türkmen kökenliler arasındaydı. Fatih döneminde dönme-devşirmelerin başını Zağanos (Zağnos) Paşa, Oğuz-Türkmen kökenlilerin başınıysa Çandarlı Halil Paşa çekiyordu. Savaşım Oğuz-Türkmenlerin yenilgisiyle ve toplumsal-yönetsel konumlarını yitirişleriyle sürdü. (…) Osmanlı yönetimi bu “asli unsuruna” artık pek iyi gözle bakmıyordu (Öz, Baki. Kurtuluş Savaşı’nda Alevi Bektaşiler, Cumhuriyet, İstanbul, 1997, s. 78-79).

(…)

Demokrasi, halkın kendi kendini yönetmesidir; ama Osmanlı çağında Türk halkı yönetimden büyük ölçüde uzak tutulmuştur. (…) Osmanlı çağında üst düzey yönetim kadroları Türk asıllılara yüzyıllarca kapalı tutulmuştur. Türk asıllılar arasında yönetimin üst düzeylerine erişebilenler de ancak Türk kültürüne yabancılaşma koşuluyla o zümre içinde yerlerini alabilmişlerdir. Kısacası, bilinçli bir devlet politikası olarak, Türkler büyük ölçüde devlet yönetiminin dışında tutulmuşlardır.

Bu süreç, 15inci yüzyıl ortasında, İstanbul’un fethinin hemen ardından başlar. O zamana kadar devlet yönetiminde Türk kökenli kimseler son derece etkindiler. Padişah sülalesi dışında, “hanedan” diye tanımlanan bazı güçlü aileler vardı. Bunlar Osmanlı devletinin kurucu aileleriydi, ve içlerinden çok deneyimli ve yetenekli devlet adamları yetişmişti. O “hanedan” ailelerinden biri de Çandarlı ailesiydi. Fatih Sultan Mehmet, ilkin çocukluk çağında, daha sonra da gençlik çağında tahta geçtiğinde, Çandarlı sülalesinden gelen Çandarlı Halil Paşa Sadrazamdı. Fakat, Fatih Sultan Mehmet, daha genç yaşında, çok kişilikli ve kendine güvenen bir insandı; onun için Çandarlı Halil Paşa’nın gölgesinde yaşamayı içine sindiremiyordu. Üstelik çocukluğunda tahta geçmişken, deneyim isteyen bir askeri sefer sırasında, Çandarlı Halil Paşa’nın, kendisini tahttan indirip, saltanat makamını tekrar babasına, II. Murat’a, bıraktırmış olmasını sanırım içine sindirememişti ve Çandarlı Halil Paşa’dan kurtulmak için fırsat kolluyordu. Bu fırsat İstanbul’un fethi ile eline geçmişti. Tabii, yanılıyor olabilirim, ama bence hiç inandırıcı olmayan birtakım gerekçelerle, suçlamalarla, Fatih Sultan Mehmet, fethin kendisine sağladığı büyük manevi güce dayanarak, Çandarlı Halil Paşa’yı İstanbul’un fethinin hemen ardından, sadrazamlıktan indirip boynunu vurdurmuştu; yerine Hıristiyan Avrupa kökenli bir padişah “kul”unu, bir devşirme olan Zağanos Paşayı sadrazam yapmıştı.

Çandarlı Halil Paşa’nın katlinden ve yerine Zağanos Paşa’nın getirilmesinden sonra, iki yüzyılı aşkın bir süre, doğuştan Türk olan hiçbir kimse Osmanlı İmparatorluğunda sadrazam olmamıştır. O süre içinde, sadrazamların tümü vezirlerin komutanların da büyük çoğunluğu devşirme padişah “kul”ları idi; yani enderunda yetiştirilmiş Hıristiyan Avrupa kökenli çocuklardı.

(…)

Osmanlı yönetimi mutlakiyetçi bir yönetimdi; ve padişahlar, hele Fatih Sultan Mehmet gibi iddialı padişahlar, kendi iktidarlarının, otoritelerinin, hiçbir kimse veya kesim tarafından sınırlanmasına tahammül edemezlerdi. (…) kardeşlerini katletme hakkını tanıyan bir yasa da çıkartmıştı ve bunu devlet güvenliğinin bir gereği olarak göstermişti.

(…)

Türk kökenlileri yönetimden olabildiğince uzak tutma politikası da bu sınırsız iktidar isteğinden doğuyordu. Çünkü kurucu millet olarak Türklerin bazı ayrıcalıkları, doğuştan bazı hakları, özgürlükleri vardı. Türk kökenliler padişahın kulu, yani kölesi sayılmazlardı. (…) sadece Müslüman Türkler iktidarı denetleyip sınırlayabilecek durumdaydılar. O yüzdendir ki, Fatih Sultan Mehmet, bu yetkiye sahip olan ulusu devlet yönetiminin tamamen dışına itmek istemiştir ve bunu başarmıştır; ondan sonraki padişahlardan da birçoğu aynı uygulamayı sürdürmüştür.

Yine o yüzdendir ki, Türkler, büyük bir devletin, bir imparatorluğun kurucusu oldukları halde, o devlette yönetime ve siyasete katılabilme alışkanlığını edinme fırsatını yeterince bulamamışlardı.

Halkın yönetime katılımı, yalnız doğrudan katılımı değil dolaylı katılımı bile, önlenebilsin diye, Osmanlı çağında, halkla devlet arasına din, dil, ve kültür engelleri dikilmiştir. Arapça, Farsça ve Türkçe gibi kökenleri, yapıları birbirinden tamamen farklı üç dilin karışımından oluşan yapay ve acayip bir dil, “Osmanlıca” denen dil oluşturulmuştur ve halk bu dili anlayamamıştır.

(…)

Devlet halk arasına örülen bu dil duvarıyla da halk yönetimden dışlanmış; halkın cahil ve bilgisiz kalması güvence altına alınmıştır.

Osmanlı yönetimi Müslüman Türk halkının özellikle din konusunda cahil tutulmasına siyasal açıdan büyük önem vermiştir.

Osmanlı devleti teokratik bir devletti, din temeline dayalı devletti; ve Müslüman Türk toplumunu din kurallarına göre, Şeriata göre yönetmek iddiasındaydı. Oysa, gerçekte padişah ve üst düzey yönetici kesim, din kurallarını kendi siyasal amaçlarına ve çıkarlarına göre yorumlayarak uyguluyorlardı.

Eğer halk din konusunda bilgili olsaydı, bu yorumları ve uygulamaları tartışacaktı ve belki de bazılarını reddedecekti. Oysa Osmanlı yönetimi bu yetkiyi elinde tutmak istemiştir.

(…)

Osmanlı döneminde köylerin çoğunda cami bile yoktu; köy ve mahalle camilerinde bilgili hocalar yoktu. Hatta Müslüman Türk halkı kendi kutsal kitabını kendi dilinde okuyup anlayamazdı. Arapça aslına bile erişemezdi; çünkü Kur-an’ı Kerim ancak el yazması olarak çoğaltıldı; el yazması nüshalar da, tabii, çok azdı ve pahalıydı (…)

Okul kitaplarında, matbaanın, Türkiye’ye Almanya’daki ilk Gutenberg matbaasının kuruluşundan 279 yıl sonra geldiği okutulur; Türk toplumunun o yüzden cahil kaldığı öne sürülür. Oysa bu kesinlikle doğru değildir; matbaa Osmanlı topraklarına çok daha erken gelmiştir. Gutenberg’in geliştirdiği baskı tekniğiyle Almanya’da basılan ilk kitap 1448 tarihini taşır. 1495 yılında, yani ondan sadece 47 yıl sonra da, İstanbul’da ilk matbaa kurulmuştu; yine o yıllarda Selanik ve İzmir’de matbaalar kurulmuştu. Ancak bu matbaalarda sadece Musevi ve Hıristiyan cemaatlerinin kitapları basılabilirdi. Türkler için kitap basabilen matbaanın Osmanlı topraklarında ilk kez kurulması içinse 279 yıl geçmiştir. 279 yıllık gecikmeyle İbrahim Müteferrika tarafından kurulan bu matbaada bile İslamla ilgili kitapların basılmasına izin verilmemiştir. Çünkü Museviler ve Hıristiyanlar için matbaalar kurulunca Osmanlı yönetimini tedirgin edici bazı gelişmeler olmuştur. Bu matbaalarda Tevrat ve İncil basılmayla başlandıktan sonra, o cemaatler kendi dinlerini daha iyi öğrenmeye başlamışlardır ve aralarında ciddi tartışmalar çıkmıştır. Dinsel konularda başlayan bu tartışmalar giderek siyasal tartışmalara dönüşmüştür. O yüzden, Osmanlı yönetimi “neyimize lazım, bizim din kitabımız basılıp Müslüman Türk halkı arasında da böyle tartışmalar ortaya çıkmasın” diye, Kur-an’ın baskı tekniğiyle çoğaltılmasını yasaklamıştır.

Din temeline dayalı bir devletin, kendi Müslüman halkından kendi din kitabını esirgemiş olması korkunç bir çelişkidir.

Türkler için matbaa kurulduktan sonra Kur-an’ı Kerim’in matbaada basılmasına izin verilmemesi hiç de inandırıcı olmayan bir mazerete bağlanmıştır; hattatların çıkarı zedeleneceği için buna izin verilmediği öne sürülmüştür. Oysa, dünyanın büyük bölümüne hükmeden Osmanlı padişahlarının gücü herhalde üç-beş hattata da yeterdi. Asıl amaç, Türk halkını kendi dini konusunda bilgisiz, cahil tutmaktı.

Kur-an’ın Türkçesi ise, el yazması olarak bile, 15. yüzyıl ortalarından Osmanlı çağının sonuna kadar yasaklanmıştır. Türkçe Kur-an ancak laik Cumhuriyet döneminde basılmaya başlamıştır.

(…)

1666 yılında, dördüncü Sultan Mehmet’in Başçevirmeni Ali Bey, Musevilerin ve Hıristiyanların kutsal kitaplarını Tevrat’la İncil’i Türkçe’ye, hem de halk Türkçesine çevirmişti. Yani, Osmanlı Şeriat devletinde, Müslüman Türk halkı, kendi kutsal kitabını kendi dilinde okuyamazken, isterse Musevilerin ve Hıristiyanların din kitaplarını kendi dilinde okuyup anlayabiliyordu.

Bu gibi önlemlerle, Osmanlı çağında, halkla devlet arasına birer din duvarı, dil duvarı ve yönetim duvarı örülmüştü.

(…)

Osmanlı çağında Türkler o kadar etkisiz duruma getirilmek istenmiştir ki Türklükleri bile unutturulmaya ve devleti Türklükten soyutlamaya çalışılmıştır.

Yakın çağlar tarihinde, Osmanlı Devletinden başka, kurucu ulusun veya kendi vatanının adını taşımayan bir devlet bilmiyorum. İngiltere, Amerika, Almanya, Fransa, İsveç, Hollanda, Bulgaristan ve daha nice devlet; hepsi ana etnik unsurun adını, veya o devletin kurulu bulunduğu ülkenin adını taşır. Osmanlı Devleti ise bir ulusun da bir ülkenin de adını değil, sadece bir sülalenin adını taşıyor (…)

Türkleri devlet yönetimi dışında, ve yönetimi etkileyemez durumda tutmak o kadar önemli bir devlet politikasıydı ki, Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’u fethettikten hemen sonra, kentten kaçan Rumları tekrar geri gelip İstanbul’a yerleşmeye çağırmıştır; ayrıca birçok Ermeni topluluklarını da zorla veya özendirici önlemlerle İstanbul’a yerleştirtmiştir. Türk kökenlileri dışlarken; bir yandan da Türklerin İstanbul’da nüfus bakımından ağırlık taşımasını ve yönetimi etkilemeye kalkışmasını önlemeye çalışmıştır.

(…)

O çağlarda bugünkü milliyetçilik kavramı da yoktu (…) Bugün, çağımızın bakış açısından yadırgasak bile, o çağda devletin menfaati padişahlara göre öyle gerektirdiği için öyle davranılmıştır.

Yine o nedenlerdir ki, İstanbul’un fethinden sonra, Fatih Sultan Mehmet, kendine “Türk İmparatoru” değil, “Kayser-i Rum” ünvanını vermiştir. “Kayser-i Rum”da Roma Sezarı demektir (Ecevit, Bülent. Toplumsal Kültürün Türk Siyasal Yaşamına Etkisi, Demokratik Sol Parti Yayını, Ankara, 1995, s. 22-31).

HASRET BİTİYOR’UN DEŞİFRESİ (19)

550 YILLIK MÜCADELE Son günlerde bir OSMANLILIK salgını var. Hem de öyle bir salgın ki, kurtulabilene helal olsun. Kimi kendini OSMANLI, kimi kendini BİZANSLI, kimi de ROMA’lı ilan eder oldu. Türkiye’nin en son ‘IN’ kavramı budur. ‘OUT’ kavramı ise hiç değişmez. Mütedeyyin Türkler, yani ‘ZENCİ’ Türkler, 551 yıldır ‘OUT’ konumundadır. Günümüzde, Osmanlının son zamanlarındaki “devşirilememiş devşirmeler”in ve hain “dönme”lerin yerini, günümüzde “kemikçiler” almıştır. (…) OSMANLI, BİZANZLI, ROMALI OLMAK ‘IN’ TÜRK OLMAK ‘OUT’ Ben, daha önce yazdığım gibi OSMANLI ve OSMANLI ÇOCUĞU değilim. Çünkü benim nesebim belli. Ben SELÇUKLU’yum, ben ‘ZENCİ’ Türk’üm. Çünkü, “641 yıllık Osmanlı tarihinde 215 sadrazamdan 79’u Türk, 20 sinin milliyeti şüpheli, 116 sı dönme ve devşirmedir.” (M. MÜFTÜOĞLU YÜZ KÜÇÜK ADAM) HESAPLAŞMANIN MİLADI, FATİH’İN ÇANDARLI’YI BOĞDURDUĞU GÜNDÜR Osmanlıyı çökertenlerin başını ‘devşirmeler‘ çekmiştir. Devşirmelere de nesebi karışık padişahlar yüz vermiştir. ‘Kan çeker’ tabiri, ne kadar da yerinde bir tabirdir. Devşirme geleneğinin kökünde, Anadolu’da bir zamanlar bağımsız beylikler yönetmiş ailelerin çocuklarının zenginlikleri yeter. Bu ailelerin divanda bir nevi temsilcisi durumunda olan üyeler, hem fert olarak, hem de toplu olarak Osmanlı Hanedanı için bir tehdit durumundaydılar. Ayrıca padişah, bu Türk vezirlerin bulunduğu divanda ‘astığı astık kestiği kestik’ davranamıyor daha dikkatli daha tedbirli daha akılcı olmaya zorlanıyordu. Konstantinapol’ün fethinden hemen sonra Fatih, ÇANDARLI HALİL PAŞA’yı boğdurmuş ve yerine Vezir-i Azam Rum Mehmet Paşa’yı getirmiştir. ÇANDARLI görünürde fethe karşı olduğu için halledilmişti, bu iddiayı desteklemek için Bizans’tan rüşvet aldığı da söylenmişti. Ancak mesele köksüz, sahipsiz, türedi ve sıradan olmayan ‘Onlar’ın yani Türklerin, hem padişaha ayak bağı, hem de devşirmelerin önünde engel oluşturmalarıydı. Edirne Sarayı’nda Türk vezirlerin ciddi, sorgulayıcı, danışmacı ve akılcı tavırları padişah II nci Murat’ı bile yıldırmıştı. Üstelik Çandarlı Halil Paşa Bizanslı tüccarlarla ortak iş yapan çok zengin bir ailenin de çocuğuydu. İyi bir tüccardı. Konstantinapol’ün fethi için yapılan planlamalarda ‘büyük haçlı akını olur’ endişesi ile tedbirlilik sergilemişti. Buna rağmen Rum Mehmet ve arkadaşları olan diğer devşirmeler Konstantinapol’ün ekonomik olarak talan planlarını yapmış ve bu nedenle fethin bir an evvel olmasını istemekteydiler. Kaybedecekleri bir şeyleri yoktu. Osmanlı mağlup olursa Osmanlı’yı içten bozguna uğratmış kahramanlar olacaklar, Osmanlı galip gelirse Konstantinapol’ün yağmasını kendi soylarına yaptıracaklar ve Osmanlı Devlet Yönetimi’ne hakim olacaklardı. Fetih tamamlandı ve ikinci ihtimal şiddetle gerçekleşti. Konstantinapol’ün fethi ile de Anadolu Türkleri’nin bugünlere uzanan hüsranı başladı. Muhteşem (!) Osmanlı Hanedanı’nın dünyayı titreten dirayetli (!) padişahları, pençik oğlanlarının Anadolu Türkleri’ne zulümlerini, katliamlarını, tecavüzlerini görmezden geldi ve göz yumdular. Aslında haksız da değildiler ve son derecede normal davranışlar sergilediler. Çünkü onların da anaları pençik oğlanlarının analarıyla soydaş ve hattâ hısımdılar. Konstantinapol de hiçbir dönemde Türk dokusuna kavuşamadı. İshak Paşa’ya kadar da (1469-1472) Türkler Konstantinapol’e yerleşemediler. Çünkü Türklere töre ve yasaya rağmen değer üreten kaynaklar değil, evler layık görüldü. Gayri Müslimlere de ticari kazanç sağlayan yerler verildi... PENÇİK OĞLANLARI’NIN OĞLANLIKLARI Osmanlı Devlet Yönetimi ‘Ehl-i ilimden ehl-i örfe geçti’ Osmanlı’da ilmiye sınıfı başlarda genellikle Türklerden oluşmaktaydı. Ehl-i örf’ün muhatabı ise devşirme sistemi idi. Ehl-i örf’ün etkinliği de doğal olarak Türkleri devlet yönetiminden uzak tutuyordu. “Meşrutiyet çağında İslamlık fikri Abdülhamit’ten, Türklük fikri Rusya Türklerinden, Osmanlılık fikri devşirme idareci-memur (bürokrat) kadrosundan gelmiştir. Bu üç başlı uyuşmaz dünya görüşünün birbiriyle çekişerek Osmanlıyı 10 yıl içinde kesin çöküntüye götürmesine neden şaşılır?”( NOTLAR-SOSYALİZM TOPLUM VE GERÇEK-KEMAL TAHİR- 1992) DİRAYETSİZ FATİH VE DEVŞİRME HAİN VEZİRLERİ 1 nci Murat döneminde 1/5 oranında ‘vergi’ olarak alınan ‘pençik oğlanları’, vergilerin bile hükümdarı oldular. Çandarlı’dan sonra onun yerine vekâleten getirilen İshak Paşa, Mahmut Paşa ve nihayet Rum Mehmet Paşa daha sonra tekrar ve asaleten İshak Paşa. İşte devşirmeler geçidi başlıyordu. İçel, Antalya, Konya üzerine seferlere çocuklar gibi sevinerek giden Gedik Ahmet Paşa’lar Arnavutluk seferine çıkmamakta direnir ve muhteşem, yeri göğü titreten (!) Osmanlı padişahlarının emirlerini yerine getirmezler, binbir bahane bulurlar; işte pençik oğlanlarının tutumu... KAYNAK: http://www.anayurtgazetesi.com.tr/haberdetay.php?no=312&il=guncel_dizi&tarih=2004-12-12

http://cyarsiv.azbuz.com/blog/yazi/oku/5000000011269902/HASRET-BITIYOR8217UN-DESIFRESI-19

Devamını da okuyun:
http://cyarsiv.azbuz.com/blog/yazi/oku/5000000011269926/HASRET-BITIYOR8217UN-DESIFRESI-20

KATRANI KAYNAK KAYNAK, OLUR MU ŞEKER. CİNSİNİ...

(…)

Bir taraflarını yırtarak “Ben Osmanlıyım” diye bağıranlar, Osmanlı tarihini “saray beslemesi” tarihçilerin kaleminden okudukları için bu yaygaralarla ortalıkta dolaşırlar. Genelde aynı kişiler için “Ergenekon” da kutsaldır. Ama nedense bu yaratıklar, bir operasyona “Ergenekon” isminin verilmesi karşısında sessiz ve alakasız kalırlar.

Fatih Sultan Mehmet, ön cephelerde Türklerin bulunduğu birlikler sayesinde İstanbul’a girdikten sonra Türkleri nedense unutmuştur. Karşınızda terbiyemi bozmamak için “unutmuştur” diyorum…

“Saray Beslemesi” tarihçiler ve “kulaktan dolma” Osmanlıcılar, bu “unutma” operasyonuna o kadar güzel kılıflar hazırlamışlardır ki; “ihanet” bile bu “kılıflar” karşısında “cüce” kalır.

Bahane ya da kılıf nedir?

“Fatih, İstanbul’un asıl fethini yapmak için, şehri yeniden inşa etmek istiyor” “Bu nedenle de bulduğu bütün Rumları, Ermenileri, Musevileri şehre yerleştiriyor” Ama Türkler, Fatih Sultan Mehmet için 2 nci ve belki de tasnif dışı sıralamada olduklarından İstanbul’a alınmıyor, gelebilenlerin de geri dönmesi için elden ne gelirse yapılıyor.

Fatih’in bu tercihi “İstanbul’u gerçekten fethetmek için yaptı” diyenlere, kimseler kalkıp da Türk evladı Çandarlı’yı katlederken en seçme Rumları neden Veziriazam yaptı diye soramıyorlar. Sebebini mi sordunuz:

“Katranı kaynat kaynat olur mu şeker, cinsini öptüğümün cinsine çeker” özlü sözü ile size cevap verebilirim. Ne mi demek istiyorum? İsteyen Fatih’in “anası”na baksın; nerede ömrünü tamamladığına ve nerede “vefat” ettiğine baksınlar derim. Molla Gürani’nin, Akşemseddin’in Fatih’i ve İstanbul’u neden terk ettiklerini araştırsınlar derim…

Sonuç olarak; Türklük karşısındaki saldırıların başlangıç noktası 29 Mayıs 1453’tür. Türklüğün savaşı 555 yıldır sürmektedir.

Peki, İstanbul ne zaman Türkleşmeye başladı? Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ün “mübadele” anlaşmalarıyla.

“SARAY BESLEMELERİ”NDEN İNCİLER…

Şimdi sizlerle yine “saray beslemeleri” tarafından allanıp pullanmış, bugüne intikal edinceye kadar da başına teller takılmış bazı alıntıları paylaşmak istiyorum:

“Fatih Sultan Mehmet, Bizans’ın alınmasından hemen sonra, İmparatorluk sarayını gezip incelediği sırada, zindanda yaşlı bir papazı gördü. Yanına vardı ve ona;

“Efendi! Neden hapsedildin, suçun neydi?” diye sordu,

O da; “Sultanım! İstanbul kuşatıldığı sırada İmparator beni huzuruna davet etti ve bana; “Aziz Peder! Türkler İstanbul’a girebilecek mi?” diye sordu. Ben de ilmime güvenerek Ona; “ Efendim ne yazık ki, Türkler buraya hâkim olacaklar” dedim. İmparator hiddetlendi, işkenceyle beni buraya hapsettirdi.” dedi.

Fatih bu olaydan oldukça etkilendi ve papaza şu soruyu yöneltti; “Aziz Peder! İstanbul, bir gün gelir de bizim elimizden de çıkar mı?” dediğinde Papaz; “İçinizdeki fesatçılar, düşmanlar, kendi çıkarlarını düşünüp, devleti soymaya kalkarlarsa ve birde taşınır, taşınmaz mallarını yabancılara satıp, onlardan medet umar duruma düşerlerse, o zaman İstanbul bir başkasının eline geçer” dedi.

Bu söz üzerine Fatih’in tüyleri ürperdi ve oracıkta dizlerinin üzerine çöktü, ellerini açıp “Ya Rab! Ülkemde böyle fesatçılara, devlet düşmanlarına fırsat verme. Onları gazabına uğrat, birlik ve beraberliğimizi bozma” diye niyazda bulundu.”

Saray beslemesi yalakaların süslediği “reklamları” izlediniz… Sanki kendisi o fesadın başı değilmiş gibi..

Şimdi gelelim sadede;

Fatih İstanbul’u aldı ve Türkleri sadece İstanbul’da anasının soyundan gelenlerin “pislikleri”ni temizlesin, onlara hizmetçi ve uşak olsun diye tam 3,5 yıl sonra kabul etti. Ve bu Türkleri bostanlara, şimdiki tabirle varoşlara yerleştirdi. Günter Wallraf’ın “En Alttakiler Türkler” kitabına itiraz edip, Fatih’e benzemeye çalışanlara duyurulur.

(…)

(Kaynak: http://cemyaren.blogspot.com/2008/02/katrani-kaynak-kaynak-olur-mu-eker.html )

(…)

Dini canlanma, yoksul halk açısından gerçekte, acılardan, tehlikelerden bir kaçışı, bir avuntu bulmayı ifade etmekteydi. Ama birçokları açısından bu durum bir menfaat kapısıydı. Meşrutiyet dönemi şeyhülislamlarından Musa Kazım Efendi, bu durumu şöyle anlatmaktadır: “Mürtekiplerin (rüşvetçilerin) büyükleri arasında geçen zatlar, ayıplarını örtmek, günahlarını saklamak için daima namaz kılarlar; seccadelerini resmi makamlara bile taşıtırlardı. Rahmetli Abidin Paşa (Kanuni Esasi Komisyonu üyesi) feylesof bir zat olduğu halde (o zaman feylesof demek dinsiz demekti) başını seccadeden kaldırmazdı. Mabeynde ve Babı Ali’de makul ve beğenilir kişi olmak için mutlaka post-nişin güruhuna katılmak zorunluluğu vardı… Halifelik, Tanrılık seviyesine yükseltildi. Saray dolaylarında dergahlar açıldı (Gültekin, Mehmet Bedri. Laikliğin Neresindeyiz, Kaynak Yayınları, İstanbul, 1995, s. 230).

ÇITAKLAR

2010-01-31T15:09:00.000-08:00

ÇITAKLAR

“Şarki Rumeli’de yerleşmiş bulunan bir kısım Türk halkına “Çıtak” adı verilmiştir. Halk arasında dönüp dolaşan rivayetlere göre, bunlar, Hıristiyan unsurlardan ayırt edilebilmeleri için çitlerini kireçle boyamışlar ve “Çiti-ak” anlamına gelen “Çıtak” adı ile anılmışlardı.

Bilindiği üzere, bugünkü Türkçemizde “Çit” ağaç dallarından örülmüş korunak anlamına gelmektedir. Çitmek tabiri de, bir şeyin ayrıntılarını veya iki parçasını biri birine örerek birleştirmek manası taşımaktadır. Bazılarınca bu kelime “Çatmak” fiili ile karıştırılarak “Çıtak” ismini “Croise” kelimesiyle aynı anlamda telakki edilmiş ve bu saf Türklerin, yerli halkla karışmış bir unsur olduğu sanılmıştır. Böyle bir düşünüş bu tesalüpün bir sıhriyet neticesi olduğunu kabullenmek demek olur ki, Türklerin Müslüman olmayan veya sonradan islamiyeti kabul eden unsurlarla birleşmekten son derece kaçındıkları ve sonradan Müslümanlığı kabul edenleri daima “Dönme” olarak aralarına dahi karıştırmadıkları göz önüne alınınca böyle bir telasübün varid olmayacağı kesinlikle anlaşılmış olur.

Eski Türkçede “Çit” kelimesi, “Sınır, uc, kenar” gibi anlamlara gelmekte “Ak” ise “Yer, mevki, bölge, ülke” gibi anlamlara gelmektedir. Her iki kelimenin bir araya gelmesinden oluşan “Çitak” kelimesi, “kenar memleket, kıyı-köşe yer” demek olur ki “Çitak” böyle yerlerin halkı manasına gelir. Bu manası ile “Çitak” Fransızca’daki “Banlieue” “Faubourg” halkı demek olur.

Çok eski devirlerde, kalelerin savunma alanı dışında kalan yerlerde ilk savunma hattı olarak çitler örülür ve arkalarına toprak yığılarak siperler vücuda getirilmiş ve böylelikle düşman bir süre kaleden uzak tutulurmuş. Sınırlarda da bu çeşit mânialar vücuda getirildiği için oralara “Çit” denilmesinin âlem olduğu düşünülebilir. Bu ilk savunma hattı ile kale arasında kalan bölgede yaşayan halka bu adın verilmiş olması mümkündür. Sonraları bu bölge genişletilerek “Dağlılar”la “Şehirliler” arasında kalan ve dağ eteklerine kadar uzayan saha halkına “Çitak” denilmiştir. Çıkış ve türeyişi kesin olarak bilinmemekle beraber, bu kelime, Türk’den ayrı bir unsura verilmiş bir ad olmayıp bir zümrenin adı olarak kullanılmıştır. Nasıl ki, “Manav” adı, Filibe halkı tarafından “Anadolulu” manasında kullanılmaktadır."1

“Osmanlılar Balkanları istila ettikleri zaman buralarda daha evvel gelmiş Bulgar, Peçenek, Kuman vesaire gibi İslavlaşmış yahut Bizans’ın tesiri ile Hıristiyan olmuş Türklere tesadüf etmişlerdi. Rumeli’de ve hassaten Makedonya’da Türkler kendilerini iki kısma ayrılıyorlardı.

1. Yürükler. 2. Çıtaklar.

Çıtakların şiveleri ile yürük şivesi birbirinden farklı idi. Yürük şivesi daha ziyade Anadolu’yu hatırlatır. Birçok kelimeler Anadolu’dan getirildiği gibi muhafaza edilmiştir. Bu fark sade lisanda değildir. Kıyafette gelenek ve görenekte şarkılarda kendini gösterir. Mayadağ yürükleri arasında şöyle bir rivayet vardır. Türkler buraları istila edince askerler yerlilerin evleri ile yeni gelen Türklerin evlerini birbirinden fark edemezlermiş. Müslüman olan ahalinin evlerine Hıristiyan evi zannedip girerlermiş. Bundan şikâyet olunmuş Türk komutanı (Müslüman olanlar çitlerini ak etsinler) diye emir vermişler. Bundan çitak kelimesi meydana gelmiş.”2

Bulgaristan’ın, o zamanki adıyla Filibe (Plovdiv) vilayeti İstanimaka (Asenovgrad) ilçesinin Borova köyünden 1914 yılında göç etmiş olan Karadağlılar, Bulgaristan’da Bulgarlar ve Pomaklar tarafından Çıtak olarak adlandırılıyorlardı. Bulgaristan’dan aynı zamanlarda Çan ilçesine göç etmiş olan Pomaklar tarafından da Çıtak olarak adlandırmalarına rağmen, yerli köyler (manavlar) ise Çıtak diye bir tanım bilmedikleri için olsa gerek Karadağlılara Pomak diyorlardı.

Bulgaristan’dan 7 yaşında gelmiş olduğunu söyleyen Arif Kahraman, kendisiyle 1997 yılında yapılan röportajda: “Bize Çıtak diyorlar, şimdi ne Gırcalı ne de Çıtak diyorlar. Pomak diyorlar ama Pomak değiliz, biz Türkçe konuşuyoruz… Çıtak, evin duvarlarını çit ile yapar ve ak sıva ile sıvar; Çıtak ona derler” demiştir. Kendisine, atalarınız Borova’nın yerlisi miymiş, yoksa başka bir yerden; Anadolu’dan Borova’ya gitmiş olabilirler mi? sorusuna ise: “Yok, yok başka yerden değil, Borova’nın yerlisiymişler”3 cevabını vermiştir.

Karadağ’a göç edenlerden hiç kimsenin, Bulgaristan’a Anadolu’dan veya başka bir yerden göç edildiğine dair pek bir şey bilmemesi ve bu konu hakkında fazla bir şey söylenmemiş olması; Karadağlıların, Balkanlara Karadeniz’in kuzeyinden gelen Peçeneklerin, Kuman-Kıpçakların ve Uzların bakiyeleri oldukları ve de Osmanlının Rumeli’yi fethinden önce oraya yerleştiklerini gösteriyor.

TARİHİ

Karadeniz’in kuzeyinden Balkanlara gelen Peçenekler, Uz-Türkler ve Kumanlar’ın bakiyeleri olduklarını varsaydığımız Çıtakların tarihine bakmak için, Atanas Manov’un, Gagauzlar (Hıristiyan Türkler) kitabından bir miktar alıntı yapacağız.

“Rus Türklük bilimci Golubovskiy’e göre, Türk kavimleri Avrupa’ya doğru iki koldan yürümüşlerdir: birileri Orta-Asya’dan Rus bozkırlarını aşarak, ötekilerse güneyden, İran’dan geçerek… Ancak, hepsi de bir ve Oğuzlar adı altında…

Bunlardan ikinciler Selçuk Türkleri ve aynı zamanda Osmanlı derler ki, adını ilk devlet başkanının adından alır. Ancak Orta-Asya’dan Rus bozkırlarına doğru “Türkler” adıyla yürüyen birinciler, ayrı ayrı adlar almıştır: Peçenekler, Uz-Türkler ve Kumanlar ki, bunların her biri ayrı ayrı siyasal bağımsızlık sahibiydiler. Bunlar IX. Yüzyıla doğru Volga ve Gyank ırmakları arasına yerleşmişlerdir.

1036 yıllarına doğru Kumanlarca kovalanan Uz-Türkler, Volga ve Don ırmaklarının batı yörelerine yönelmişler, buralarda Peçeneklerle karşılaşmışlardır. Peçenekler arasında kavga çıkmış, orduları iki bölüme ayrılmıştır. 80.000 kişiden oluşan birinci bölüm kendi yasal önderleri olan Tirah Han’ın yönetiminde kalmış, 20.000 kişilik bir güç olan ikincisi de Uz- Türklere saldıran Kagen Han’ın yönetimine girmiştir. Ancak bu ikinci bölüm yenilerek Tuna’ya ve Silistre’ye doğru çekilmek zorunda kalmıştır. Bizans kaynaklarına göre, Kagen kendisini burada garnizon komutanına tanıtarak bütün ordusuyla birlikte Bizans uyruğuna kabul edilmiştir. 1048 yılı öncesine rastlayan zamanlarda voyvada Kagen iki atası ve 20.000 Peçenekle birlikte Hıristiyan olarak herhalde Dobruca’da olması gereken, Tuna üzerindeki Drister kasabasının yakınlarında bulunan sınır kasabalarında yerleşmek hakkını kazanmıştır.

Tiran Han ise, 80.000 kişilik ordusuyla olduğu yerde kalmış, Uz-Türklerle savaşımdan çekinmiştir. Bununla birlikte sonunda bu da çarpışmış, yenildikten sonra Tuna’nın buz tutmasından, Bizans güçlerinin çekilmiş olmasından yararlanarak ordusuyla birlikte Tuna ırmağını geçmiştir. Ancak imparator bunlara karşı bir ordu gönderdiğinden, Peçenekler aman dilemiş, Bizans yönetiminde kalmayı kabul etmişlerdir. Başkanları İstanbul’a gönderilerek Hıristiyan edilmiştir. Silahları elinden alınanların bir bölümü Sofya ve Niş yörelerine gönderilmiş, başka bir bölümü de toprak işlemek zorunda bırakılmıştır. Ama bu işe alışmamış olmaları nedeniyle bu sonuncular sürekli ayaklanarak Tuna yöresinde kendi adamları çevresine toplanmışlar, böylece imparatorluğu dert ve endişeye sokmuşlardır. Bizanslılar bunlarla uzun savaşlar yapmak zorunda kalmışlardır (1048-1053).

1055 yılında Kumanlarca kovalanan Uz-Türkler, Preslav Rus Beyliğine yönelmişlerdir. 1060 yılında Rus prensleri Uz-Türkleri kovalayarak bunları, Peçenekler gibi, Tuna ırmağını geçmeye zorlamışlardır. Yunanlı tarihçi Pararigopulo, bu sorun üzerine şunları yazar: ‘

1065 yılı Tuna’nın kuzey yörelerinde Uzlar ya da Oğuzlar adını taşıyan başka bir Türk ulusu ortaya çıkmıştır… Skilitsi’ye göre 600.000, Zonara’ya göre 60.000 kişiden oluşup sayısız, her tür kayıklarla Tuna ırmağını geçmiş, orada bulunan, kendilerini geçirtmemek isteyen Bulgar ve Yunanlılardan oluşan ordu güçlerini dağıtarak bütün Bulgar boşluklarına dağılmışlardır...’

1224 yılında Ruslarla Kumanlardan oluşan ortak ordunun Moğollarca yok edilmesi üzerine, Rus sınırları üstünde yaşamakta bulunan Uz-Türkler, kitle halinde, aileleriyle birlikte göçe zorlanarak Tuna’yı geçmişler, Türk kavimlerinden Peçeneklerle İlk-Bulgarların yaşamakta bulundukları Dobruca’ya gelip yerleşmişlerdir.

Bunlardan Hıristiyan olanlar Karadeniz kıyılarında ve Silistre, Mankalya, Kavarna, Balçık, Varna vb. daha içerlek yörelere yerleşmişler, buralarda bugüne değin Uzlar ya da Oğuzlar halinde kalarak milliyetlerini, dilleri olan Türkçeyi korumuşlar: ancak, Hıristiyanlığı kabul ettikten sonra Gagauzlar adını almışlardır. Moğollarca bozguna uğratılan Kumanlar ise, Bizans imparatorluna göç etmek zorunda kalmışlar, bunların bir bölümü Hıristiyan Uz-Türklerle birleşmişler; ikinci bir bölümü ise, İlk-Bulgarlarla ve Müslüman Peçeneklerle (Müslüman Gacallar) karışmışlar; en büyüğü olan üçüncü bölüm de Trakya ve Makedonya’ya inerek oralarda Bizanslıların kendilerine verdiği topraklarda yerleşmişlerdir.

Dobruca ve Karadeniz boylarına yerleşen Oğuzlar, İlk-Bulgarlar ve Gagauzlar arasında Hıristiyanlık hızlı bir biçimde yayılmasına karşılık, Deliorman’da yoğun biçimde yerleşmiş olan Peçenekler, ortak bir ad olmak üzere Türkler ve Gacallar ya da şimdi taşıdıkları Çitaklar adı altında Müslüman olarak kalmışlardır.

Soydaşları olan Osmanlıları ise, XIV. Yüzyılda Balkan yarım adasında görüyoruz. Osmanlıların buralarda ortaya çıkışı, Gacallar tarafından arzu edilen bir şey olmuştur; çünkü ilkin aralarında din ayrımı yoktu. İkincisi, “Kangli” kavminden gelen Peçenekler, soyca Osmanlılara en yakın bulunuyordu. Onun için Osmanlıların bu topraklara yayılmasıyla Peçenekler hiçbir baskı duymamışlardı; çünkü dilleri, dinleri, ahlakları arasında hemen hemen hiçbir ayrılık yoktu.” 4

İgnat Bedrov, İstoriya Borovo, Sredni Rodopi adlı eserinde, Karadağlıların Bulgaristan’dayken yaşadıkları Borova köyü için:

“İlk kayıtlı belge (Borovo için, tarih XI. yüzyıl 1083), ismi Rodoplardaki başka yerleşim yerleri ile beraber alınmıştır; Baçkova (Tipika) kilesesinde bulunan rahip Grigori Bakuıyani tarafından yazılmıştır.

Daha sonraki kayıtlar Osmanlı kaydı, 1576 yılında Pazarcık kadısı Celep Keşanite tarafından yapılmıştır. Kayıtlarda Filibe vilayetindeki hayvan yetiştiricileri sıralanmıştır. Nahiye Konuş, Borovo ona bağlı. Mecburen 25 ve 25 ten fazla koyun vermeleri gerekiyor vergi olarak. Bu kayıtta Borovo’lu (Stoyan, Dragan’ın oğlu) 25 koyun vermiş, onunla birlikte Beliçanski [Beliç] ve Diraniski [Direnovo] hayvan yetiştirici isimleri geçiyor. 1576 dan 1878 yılı dönemine kadar köy için çok az bilgi bulunuyor. Evrakların büyük bir bölümü o dönem için bozulmuş, yok olmuş veya okunmuyor. Tahminen onların [kayıtların] çoğu Türkiye ve başka ülkelere götürülmüş.”5 diye yazıyor.

Bu alıntıdan da anlaşılacağı üzere, Bulgaristan’da Çıtak olarak adlandırılan Karadağlıların atalarının Balkanlara gelişi, diğer Türk kavimleri ile aynı döneme denk geliyor.

DİLLERİ

Çıtaklar tarihin her döneminde Türkçeyi kullanmış ve karıştıkları farklı dinden ve milletten toplulukların içerisinde de dillerini koruyarak geçmişten günümüze bu dili konuşmuşlardır.

“Çıtaklar, Rumeli’de yaşayan bir Türk boyu. Eski istatistiklere göre, çıtakların aşağı yukarı 40 000 kişi olduğu ileri sürülebilir. Çıtak Türklerinin dil bakımından Rumeli Türkleri arasında özel bir grup meydana getirdikleri anlaşılıyor. Kıpçak Türkçesinin bir kalıntısı olan bu grubun dilinde Rumeli’nin öbür ağızlarına göre birçok farklar vardı. Bu farklar gerek Rumeli gerek Anadolu Türkçesi bakımından “kaba” sayılıyordu. Bu sebeple Çıtak adı sonradan “kaba adam”, “dağlı”, “köylü” gibi bir takım anlamlar almıştır. Bunlardan başka, bu ad bugün Rumeli ve Anadolu’nun birçok yerinde “titiz, yaramaz, kavgacı, huysuz” anlamlarında kullanılır.

Deliorman ve Dobruca Türklerinin dili üzerinde birçok Türkologlar (T. Kowalski, Gy. Nemeth v.b.) çalışmışlarsa da Çıtak ağzı bugüne kadar araştırılmamıştır. Bu sebeple bu ağzın diyalektolojik özelliklerini bilmiyoruz.”6

Çıtak ağzı için bugüne kadar herhangi bir araştırma yapılmamasına rağmen, Gacallarla Gagauzların dili arasındaki benzerliği ve bunun Osmanlıcadan farklılığı üzerine bir fikir edinmek için, Atanas Manov’un Gagauzlar (Hıristiyan Türkler) adlı eserinde yer alan, bazı sözcüklerin karşılaştırmalı bir çizelgesine Karadağ (Çıtak) ağzını da ekleyerek aşağıya alıyoruz.

Gacalca/ Gagauzca/ Osmanlıca/ Karadağ/Çıtakça

ôlum /ôlum /Oğlum /ôlum

Tauk/ Tauk/ Tavuk/ Tauk

Sîret/ Sîret/ Seyret/ Siyret

Begir/ Begîr/ Beygir/ Biygir

Doru/ Doru/ Doğru/ Dôru

Dîl/ Dîl/ Değil/ Diyl

Dîşirim/ Dîşirim/ DeğişirimI Diyşirim

Bâlamış/ Bâlamış/ Bağlamış/ Bâlamış

Bârmak/ Bârmak/ Bağırmak/ Barmak

Çârmak/ Çârmak/ Çağırmak/ Çarmak

Âşam/ Âşam/ Akşam/ Avşam

Îşi/ Îşi/ Ekşi/ Îşi

Bâ/ Bâ/ Bağ/ Bâ

Âç/ Âç/ Ağaç/ Âç

Âlık/ Âlık/ Ağalık/ Âlık

Daul/ Daul/ Davul/ Daul

İne/ İne/ İğne/ İyne

Ayrıca, çizelgede yer alan Gacalca ve Gagauzca ağzının, Çıtak ağzı ile çok önemli bir benzerlik gösterdiğini de belirtmek gerek. Atanas Manov aynı eserde:

“Dobruca ve Karadeniz boylarında yerleşen Oğuzlar, İlk Bulgarlar ve Gagauzlar arasında Hıristiyanlığın seri bir surette yayılmasına mukabil, Deli ormanda kesif bir suretle yerleşmiş olan Peçenekler, müşterek bir ad olmak üzere Türkler veya Gacallar veyahut elyevm [bugün] taşıdıkları Çitaklar namı altında Müslüman olarak kalmışlardır”7 diye yazmaktadır.

Bu satırlardan hareketle de, Gagauzlar, Gacallar ve Karadağlı Çıtakların aynı etnik kökenden, dilden ve kültürden geldikleri sonucuna varılabilir.

1-Balkanlı Ali Kemal, Şarki Rumeli ve Buradaki Türkler, Elhan Kitabevi 1986 Ankara, say. 283-284.

2-19. Asırda Makedonya Yürük Folkloru, Gökçen İbrahim, (www.refikengin.com)

3-Arif Kahraman 1911-1998, röportaj tarihi: 1997

4-Manov Atanas, Gagauzlar -Hıristiyan Türkler- Varlık Neşriyatı Ankara 1939 say. 10, 11, 12.

5-Bedrov İgnat, İstoriya Borovo -Sredni Rodopi- Rod Yayınevi, Sofia 2003 say. 9.

6-Türk Ansiklopedisi Cilt XII Milli Eğitim Basımevi, Ankara 1966. Çıtaklar maddesi, say. 493-494.

7-Manov Atanas, Gagauzlar -Hıristiyan Türkler- Varlık Neşriyatı Ankara 1939 say. 13-17.
http://urumelindengeldik.com/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=42&Itemid=22 adresinden alıntılanmıştır.. Yazarına teşekkürlerimiz ve saygılarımızla

Teşkilat-ı Mahsusa ve Batı Trakya Cumhuriyeti’nin Teşekkül Sebepleri

2010-01-27T11:21:00.000-08:00

Teşkilat-ı Mahsusa ve Batı Trakya Cumhuriyeti’nin Teşekkül Sebepleri

Balkan jeopolitiğindeki bütün gelişmeler Batı Trakya Türk Cumhuriyeti lehinde olmasına rağmen; Enver Paşa ve trio’sunun girişimleriyle 29 Eylül 1913 Osmanlı-Bulgar detantı bahis mevzuu edilerek Batı Trakya Türk Cumhuriyeti mülga hale getirilmiştir. Bu mümtaz Türk Cumhuriyeti’nin mülga hale getirilmesi ne dün, nede bugün ve hatta atideki müstakbel nesillerin asla tasvip etmeyeceği iğrenç bir ihanettir.

TÜRKİYE, İstanbul: Batı Trakya Türk Cumhuriyeti’nin teşekkülü Balkan Türklüğü ve evlad-ı fatihan nezdinde de ve keza Türklük dünyasında coşkun bir sevinç halesi meydana getirmişse de; kısa süre sonra herhangi mucip bir sebep olmadığı halde; mülga ve münfesih hale irca edilmesi ise; kat’iyetle yalnız Batı Trakya Türklerini değil; bütün Balkan Türklüğünü manevi bir hüsrana sevk etmiş olup; toplumu adeta demoralize etmiştir.

Halbuki teşekkül eden bu devlet antibulgarist bir özellik ifade etmesine rağmen; Bulgar monarşist hükümet yetkilileri sosyopolitik diyaloga geçmiş ve böylelikle “Batı Trakya Cumhuriyeti”nin meşruiyetini resmen tanımıştır. Bu ciddi gelişmeye paralel Elefterios Venizelos yönetimindeki hükümet ise; defakto siyasi münasebet kurmuş ve cumhuriyet sorumlularına gönderdikleri “mesaj”da “Eğer Batı Trakya Cumhuriyet yöneticileri kurtuluş harekatını Tuna boyuna ve diğer yörelere teşmil edeceklerse en az 30 bin kadar “Yunan silahlı gücü”nü Batı Trakya Türk Cumhuriyeti sorumlularına her an verebileceklerini açıkça ifade etmişlerdir.
Balkan jeopolitiğindeki bütün gelişmeler Batı Trakya Türk Cumhuriyeti lehinde olmasına rağmen; Enver Paşa ve trio’sunun girişimleriyle 29 Eylül 1913 Osmanlı-Bulgar detantı bahis mevzuu edilerek Batı Trakya Türk Cumhuriyeti mülga hale getirilmiştir. Mücahitler bu girişime süratle ve şiddetle karşı çıkmış ve Dimetoka-Soflu güzergahında istasyon çevresinde yapılan uzun süreli savaşta mücahitler 38–40 şehit vermelerine rağmen; ittihat-terakkici siyasi mütegallibeler ise; 100’den fazla zayiat vermişlerdir. Bu gayet acı, üzücü ve müessif gerçekler ve bu facialar manzumesi toplumdan itinayla gizlenmiş ve görgü şahitlerince “gündeme getirmesi” ise önlenmiştir. Kaldı ki bu yöre insanı yıllarca ittihat-terakkici “siyasi mütegallibe”lerin çok yönlü psikolojik tehdit ve baskılarına açıkça muhatap olmuştur. Şu husus tarihi bir gerçektir ki; bu mümtaz Türk Cumhuriyeti’nin mülga hale getirilmesi ne dün, nede bugün ve hatta atideki müstakbel nesillerin asla tasvip etmeyeceği iğrenç bir ihanettir.

Bu hazin faciayı kaç kişimiz biliyor?

Bilindiği gibi; Balkan harbinde tarihi Edirne müstevli barbar ve sadist Bulgarlarca uzun süre muhasarada kalmıştır. Bir taraftan Edirne’deki Yahudilerin kesif provakatif faaliyetleri ve diğer taraftan da muhasara dışında sarp mevkilerdeki “Mehmetçik”leri demoralizeye yönelik menfi propaganda faaliyetleri gösterilmiştir. Müslüman Türk Milleti bir taraftan muhasaranın verdiği psikolojik debrasyon ve diğer taraftan ise, açlıktan inim inim inlerken ve Türk Ordusu’ndan muzafferiyet beklerken; ittihat-terakkici ve PTT’ci Talat adamları – ajanları vasıtasıyla çemberden ve istihkamlardan Türk askeri birliklerinin yoğun olduğu mevkiye girerek savunmadaki erata hitaben; “Bulgarlara karşı müdafaada bulunmanız gereksizdir. Çünkü Bulgarlar galip gelecektir. Fazla ve gereksiz zayiatı önlemek için teslim olunuz…”Vs. vs..

PTT’ci Talat efendinin belirli mevzilerdeki savunma birliklerindeki erata yönelik bu tarz menfi konuşmaları görevli zabitan süratle Edirne müdafaa komutanı(merhum) Şükrü Paşa’ya detaylı tarzda intikal ettirmişlerdir. Şükrü Paşa PTT’ci Talat’ın bu vahim ve müessif faaliyetlerini ayrıca ilgili “divan-ı harb”e intikal ettirdiğinden hakkında tutuklama, aksi takdirde; firara teşebbüs ettiğinden “vur kararı” çıkarmışsa da; bulunduğu yöredeki “X”ajanları vasıtasıyla zamanından evvel, firar ettiğinden infaz edilememiştir.

İşte; “evlad-ı fatihan” yüzyıllarca huzur içerisinde yaşadığı yörelerde içteki “patalojik düşman’ların ve hainlerin cephelerde, kentlerde ve önemli yerlerde yaptıkları “açık ihanet”leri sonucu kısmen de olsa mağlup edilmiştir. Bu meş’um ihanetler uzun yıllar Balkanların muhtelif bölgelerindeki bütün savaşlarda tezahür etmiştir. Şerefli Türk Ordusu’nu düşman güçler değilde; içimiz ve milli sinemizdeki menfur unsurlar zaman zaman ric’atlere mecbur etmiştir. Edirne muhasarasındaki PTT’ci Talat’ın hareketinde oldukça küçük bir “ihanet örneği”dir.
Enver Paşa’nın kesin emriyle 1914’te Ağustos’un son haftalarında Doğu’ya Sarıkamış’a her biri sırtındaki yazlık elbiselerle 90–100 bin Mehmetçik-Asker sevk edilmiştir. Rus Çarlık ordusuyla savaşmak için…

Kısa sürede mevsimin süratle ve tamamen kışa dönüşmesi ve kar tipisinin fasılasız devam etmesi çevreyle de her türlü ulaşımın kesilmesi sonucu en az 60–70 bin Mehmetçik-Asker yazlık elbiseler içersinde dondurucu soğukta kıvrana kıvrana onbinlerce-yüz binlerce adeta bilerek ve isteyerek hazin ölüm faciasını girdabına atılmıştır. Kim ve kimler tarafından mı? Darbeci ve İttihat-Terakki’ci Enver’le Talat ve avanesi tarafından… 6–7 yüzyıllık muhteşem imparatorluk 6–7 yıl gibi kısa bir süre de tarih sahnesinden ebediyen silinip gitmiştir. Kimler tarafından mı? Hürriyet havarileri tarafından. Bu hazin ve vahin facialar manzumesini bu Millet unutmadı ve asla da unutmayacaktır.
Teşkilat-ı Mahsusa Batı Trakya Cumhuriyetini Neden Teşekkül Ettirdi?

Teşkilat-ı Mahsusa ilk olarak 1909’larda şekillenmiştir. Çekirdek anlamındaki Teşkilat-ı Mahsusa 1911’de Bingazi’de Enver Paşa komutasında bağımsız birliklerle İtalyanlara karşı başarı göstermiştir. İstanbul’a kahraman olarak dönen Enver Paşa, I. Balkan Savaşı yenilgisinin ardından, Çatalca Savaşı’nda da başarısını tekrarlamıştır.

Bu savaşta Teşkilat-ı Mahsusa da katif bir şekilde rol oynamıştır. Teşkilat-ı Mahsusa, İttihat ve Terakki ile birlikte devletin içinde ve savaşın göbeğindedir. Başında da Enver Paşa’nın dostu olan ve çete savaşlarının uzmanı sayılan Süleyman Askeri Bey vardır. Teşkilat-ı Mahsusa tarih kitaplarında bulunmayan, anlatılmayan küçük vur-kaç eylemlerinin ardından, böylesine büyük bir eylemi başarıyla gerçekleştirebilmiştir. Bulgarların işgaline uğrayan bu bölgede 15 Ağustos 1913’te Kuşçubaşı Eşref ile Süleyman Askeri komutasında başlatılan direniş ve saldırı faaliyeti, 15 gün gibi kısa bir sürede ekibin istihbarattaki başarısı sayesinde sonuçlandırılır. Çünkü başındaki komutanların hepsi, özellikle Enver Paşa ve Süleyman Askeri bölge siyasetini, ekonomisini ve özellikle dil ve coğrafyasını çok iyi bilmektedirler.

Eşref bey
Batı Trakya’da Bulgar işgaline karşı mücadele eden Teşkilat-ı Mahsusa kadrosu şöyle oluşmaktadır:
Kuşçubaşı Eşref(Sencer), Binbaşı Süleyman Askeri, yüzbaşılar; Kısıklı Cemil (Irak’ta şehit düştü), İlyas Seçkin (sonra general), Fahri (şehit oldu), Akalı Kasım, Beşiktaşlı Ekrem, İhsan Eryavuz, Çolak İbrahim, Kısıklı Ali Rıza, Hilmi, üsteğmenler; Manastırlı Halim (Irak’ta şehit düştü), Fuat Balkan (sonra yüzbaşı), Fahri, Şehreminli Sadık, Ömer Lütfü Suman, teğmenler; Beykozlu Reşat, Nişantaşlı Sıtkı (şehit oldu), Filibeli Halim Cevad, Beykozlu Hasan, Tahsin, Refik, Besim, sivil istihbaratçılar; Manastırlı Hüsrev Sami, Hacı Sami (Kuşçubaşı Eşref’in kardeşi), Çerkes Reşid (Çerkes Ethem’in kardeşi), Çakır Efe, Sabancalı Hakkı, Tatar Hasan, Karakaş İbrahim, Silahçı ,Hüseyin, Karagümrüklü Etem Nuri, Cihangiroğlu İbrahim (Kafkaslyalı), Giritli İsmail Kaptan, Mamaka Mustafa Kaptan, Said Kaptan. Tğm. İşkeçeli Arif (sonradan Garbi Trakya Hükümet-i Muvakkate’sinde faal). Teşkilat-ı Mahsusa, Meriç nehrinin ötesindeki bu eyleminde sadece toprak kurtarmakla kalmamıştır. İşinde usta olan her gizli servisin yapacağını yapmış ve aldığı topraklar üzerinde bir de geçici hükümet kurdurmuştur.

Fuat BALKAN

İşgal edilen topraklar üzerinde 31 Ağustos 1913 tarihinde ilk Türk Cumhuriyeti kurulmuştur. Süleyman Askeri Bey bölgenin İslam halkından ileri gelenleri Enver Paşa’nın gayretleriyle Gümülcine’de bir genel kongreye davet etmiştir. Bundan önce kurular “Muhacirin Müdüriyeti İdaresi”nin başına da Süleyman Askeri getirilerek bu tür hareketleri rahatça yapabilmesi sağlanmıştır.

Gümülcine’de Süleyman Askeri, “BATI TRAKYA MUHTAR TÜRK ÇUMHURİYETİ’nin ve Batı Trakya Muvaffak İslam Hükümeti” adı altında bir hükümetin kurulduğunu da ilan edecek düzeyde etkili çalışmıştır. İlan edilen Cumhuriyeti ve hükümeti, Yunanlılar ve Bulgarlar tanımak zorunda kalmışlardır. Hükümet hemen para ve pul bastırmıştır. Hükümetin geçici başkanlığını da teşkilatın güvendiği Gümülcine Belediye Başkanı getirilmiştir. Oluşturulan hükümetin üyeleri şunlardır: Cumhurbaşkanı Hafız Salih Efendi, Hafız Ali Galip, Hacı Saffet Bey, Hüseyin Paşa, Mehmet Paşa, Hacı İsa Efendi, Şükrü Bey, Süleyman Askeri, Hilmi Paşa, Kuşçubaşı Eşref (Sencer).
Teşkilat-ı Mahsusa’nın iki numaralı adamı Süleyman Askeri de yeni Cumhuriyet’in Genelkurmay Başkanlığı’nı yürütür. Ordunun temel kadrosu ise; şu gerilla subaylarından oluşmuştur:

Batı Trakya Genelkurmay 2.Başkanı Çerkes Raşit, Harekat Şube Müdürü Üsteğmen Manastırlı Halim, Topçu Kuvvetleri Komutanı Yüzbaşı İhsan Eryavuz, Süvari Kuvvetleri Komutanı Yüzbaşı İlyas Seçkin, Ağır Kuvvetler Komutanı Üsteğmen Ömer Lütfü, Akıncı Kuvvetler Komutanı Üsteğmen Sırçifeli Ekrem, Akıncı Kuvvetler İkinci Komutanı Üsteğmen İskeçeli Arif, Hücum Taburu Komutanı Yüzbaşı Kısıklı Cemil, Milli Kuvvetler Komutanı Kuşçubaşı Eşref Sencer, Kuvayı Milliye Müfreze Komutanı Manastırlı Hüsrev Sami, Kuvayı Milliye Müfreze Komutanı Cihangiroğlu İbrahim…
“Ordunun Edirne üstüne hareketi sırasında hükümetçe neşrolunan beyannamede, ordumuzun Meriç nehrini katiyen geçmeyeceği açıkça taahhüt edilmişse de, o zaman ordu zihniyetinin ruhu olan bazı kimseler bu taahhüdün isabetsizliğini dikkat nazarına alarak hükümet bağlı olmayan yarı resmi bir Teşkilat-ı Mahsusa (Hususi Teşkilat) nın Meriç nehrinin öte tarafında kendi istediği gibi hareket etmesine göz yummak esasını başkumandanlığa ve hükümet kabul ettirdiler. Ve bu Teşkilat-ı Mahsusa akıllı ve süratli bir hareketle Mesta Kası vadisine kadar bütün Batı Trakya’yı işgale muvaffak oldu. Garbi Trakya kıtası Edirne vilayetinin Ortaköy ve Kırcaali kazalarıyla bütün Dedeağaç ve Gümülcine sancaklarını ve nüfusun yüzde 95’i İslamlardan terekküb eden mühim bir bölgedir. Bu kıtayı işgal eden Teşkilat-ı Mahsusa’nın başında şehit Süleyman Askeri Bey bulunuyor ve Çerkes Yüzbaşısı Reşit ve İzmirli Eşref ve kardeşi Sami ve yine Yüzbaşı Fehmi Beylerle daha bazı zevat asli erkanını teşkil ediyorlardı.”

Süleyman Askeri’yle Hafız Ali Galip’in samimi işbirliğinin mahiyeti

Mezkur tarihte Rodop ve Batı Trakya’daki Türk unsurunun içersinde belirli fakültelerden mezun olanların sayısı oldukça gayet mahdut idi. Bu tarihlerde ise; Hafız Ali Galip İstanbul’da üniversite (yüksek öğrenimini) takdirle tamamlamış olup; istikbalde “hakim” olmayı tasarlamaktadır. 31 Ağustos 1913’te Garbi Trakya Türk Cumhuriyeti”nin süratle teşekkülü pek çok önemli sebeplerden Süleyman Askeri’yle Hafız Ali Galip’i yan yana getirmiş ve kısa sürede son derece samimi olmalarına vesile olmuştur. Bu samimiyet Süleyman Askeri’nin vefatına (Kuttul Ammara’da intiharına) kadar fasılasız devam etmiştir. Tamamen mevsuk ve mahfuz kaynaklardan Süleyman Askeri’yle Hafız Ali Galip’in diyalogu incelendiğinde; son derece müspet gelişmelere vesile oldukları gayet vazıh olarak ta görülmektedir. Garbi Trakya Cumhuriyetinin teşekkülünün akabinde Gümülcine’de “Balkanlı Müslüman Türkler I.Kongresi” yapılmıştır. Bu kongre vesilesiyle bilhassa ibtida Balkanlı “Evlad-ı Fatihan” arasında süratle “milli” ve “dini!” tesanütün oluşması arzu edilmiş ve semereside kısa sürede görülmüştür.

Hafız Ali Galip’e Kimler Muarız Oldu?

Hc. Hafız Ali Galip’e muayyen zamanlarda bazı unsurların müfterilik ve tezvirat yaptıkları esefle müşahede edilmiştir. Bu kişiler ki her biri bilinmekte olup; hayatları süresince her biri çevrelerinde “apolitik” ve analfabetik” hasletlerle malul oldukları açıkça gözlenmiştir. Bu müfteri muhbir ve müptezellerin tamamı sosyokültürel ve sosyopolitik “nosyon” ve “formasyon”dan da mahrum olduklarından daima “müstevli” yönetimlere “piyon”luk yapmışlardır. Yıllarca devam eden fasılasız yıkıcı-bozguncu kesif propagandalara rağmen; “Evlad-ı Fatihan” toplumunu iğfal ve ifsat etmeye muvaffak olamamışlardır ve her yıkıcı girişimleri hüsranla sonuçlanmıştır…Üstad Hafız Ali Galip, Bulgar yönetimleri tarafından olduğu kadar bilhassa Yunan yönetimlerince de sık sık gerekçesiz tutuklanmış, tehcir edilmiş ve çok yönlü psikolojik baskılara maruz kalmıştır.

Bütün bu insanlık ve vicdan dışı yapılan mezalimlere rağmen; fikri dinamizmi ve tefekkürü fasılasız çevresine her zaman aksiyon aksettirmiştir. Bu haslet ve özellikleri vefatına kadar fasılasız olarak devam etmiştir. Çünkü şahsında “milli misyon” yapıcı ve “siyasi misyon” daima aksiyon ifade etmiştir. Müstebit yönetim üstattaki bu “aksiyon özellikleri”ni pasifize etmek için bütün hukuk sistemlerini çiğnemiş ve insanlık dışı mezalim şekillerin fütursuzca uygulamıştır.
Bir toplumu daima zinde yapan “fikri aksiyon” özelliğidir. Bilhassa “Milli Misyon”dan mülhem bütün fikir hareketleri muzaffer geleceğin başlıca müjdecisidir. Bu fikri meziyet ve faktör özellikleri bilindiği takdirde; muhasım devletler de rejimler, yönetimler ve icraat sistemleri ne kadar değişirse değişsin bu unsurlar için hüsran mukadderdir. Bu unsurlar ne zaman ki, fanatik bir Türkofobi heyulasıyla azmışlarsa her birinin akıbeti feci felaketlerle sonuçlanmıştır.

Süleyman Askeri bey

Süleyman Askeri’nin Biyografisi ve Özellikleri

Vehbi Paşa’nın oğlu Süleyman Askeri, 1905 yılında, Harbiye’den Kurmay Yüzbaşı olarak mezun olmuş ve 1908 hareketinde yer almıştı.
Manastır’daki görevi sırasında faal bir subay olarak dikkati çekmiş ve Meşrutiyet sonrasında Kolağası olarak Bağdat Jandarma tensik ve ıslahına memur edilmişti, Binbaşı rütbesine yükselen ve Jandarma Mektebi öğretmenliği yapan (1913) Süleyman Askeri, bu görevden önce Trablusgarp’a giderek Bingazi’de çalışmıştı. Görevi Onuncu Kolordu Kurmaylığı idi. Makedonya çete takipleri sırasında Rumeli zabitanları arasında cesareti ve askeri bilgisi ile dikkati çekmiş, Şemsi Paşa hadisesi içinde yer almış ve lider vasfı ile ön plana çıkmıştı. Manastır’da Şemsi Paşa’nın katlinden sonra fedai Teğmen Atıf’ı kaçıran Süleyman Askeri ve arkadaşları olmuştu. Merkez Taburu Talim Muallimi sıfatını taşımış ve askerlik hayatının bu en hareketli devresini “İlan-ı Meşrutiyet” ile sessizliğe terk etmişti. Süleyman Askeri, Bağdat’a Nuri Bey giden kadar, ikinci palanda kalan bir subaydır.

Basra Valiliği ile Basra Fırkası Kumandanı Askeri, “Üç Paşalar Hadisesi”nde Enver ve Cemal Paşa tarafından yer almış, bu yüzden Talat Paşa ona daima temkinli davranmıştı. Harbi Umumi’de Teşkilat-ı Mahsusa’nın liderliğine gelmiş ve Enver Paşa’dan sonra ikinci adam olmuştu.

Süleyman Askeri’nin, Şuaybiye Muhaseresi’nin sonuçlarına bakılarak askeri bilgiden yoksun bir kumandan olarak nitelendirilmesi hem yanlış, hem de haksızlıktır. Birçok yazar onun çeteci kimliği üzerinde durarak, düzenli orduya komuta edebilmek tecrübesinden yoksun bulunduğunu ima ederler. Bu görüşlere bakılırsa Süleyman Askeri düzensiz ve topluma birliklerini yeterli derecede sevk ve idare edememiştir.
Ordusunun dörtte üçü askeri bilgiden yoksun aşiret mensubu olan on yedi bin Arap-Kürt mücahidinden oluşuyordu. Düzenli ordu mensubu asker sayısı ise, bini bile bulmuyordu. Bu şartlarda bir kumandan başka hiçbir şey yapamazdı. Üstelik karşısında düzenli bir ordu vardı. Savaştaki kaybımız üç bindi ama İngilizler de altmışı subay, bin kişi kaybetmişti. Osmanlı Ordusu, şartlarını oluşturduğu bir orduydu. Onun sorumsuz ve düzensiz aşiret mensupları ile savaşa girdiğini söylemek ve bu mücahitlere inandığını vurgulamak ve tüm bunları Süleyman Askeri’nin bizatihi kendi inisiyatifi ile yapıldığını söylemek doğru değildir.

Süleyman Askeri bu görünüş içindeki bir orduya komuta etmek zorunda kalmıştır ve başka seçeneği de yoktur. İntihar sebebi kişisel hatasından çok “askeri onur”undan kaynaklanmıştır. Genel sonucu, mağlubiyeti ve bu mağlubiyeti ihanetle getirenlerin “askeri onuru”nu da üstlenmiştir. Şuaybiye’de o kadar kurmandan varken hesabı Süleyman Askeri’ye çıkarmak dikkat çekicidir. Ali İhsan Paşa (Sabis) Irak harekatını incelerken Şuaybiye Muhaseresi’nin taktik ve stratejisini hatalı bulur. Ali İhsan Paşa’nın kendini haklı bulduğu, ama İsmet İnönü ile Mustafa Kemal’in hatalı bulduğu Milli Mücadele muhabereleri de vardır. Bu yüzden her muharebenin analizinin şartlara göre yapılması gerekecektir. Askeri’nin yerine komutanlığı alan Nureddin Paşa da Basra’yı geri alamamıştır.

Mustafa Kemal Gizli Servis’te

Teşkilatın organizasyonu altında, üyeleri arasında, bir süre görev alan önemli bir ad da Mustafa Kemal’dir. Teşkilat hakkında geniş bir araştırmayı bu konudaki en önemli kaynak olan Eşref Kuşçubaşı’nın anlatımları ve belge destekleriyle gerçekleştiren Phillip H.Stoddard, Teşkilat-ı Mahsusa adlı Princeton Üniversitesi’ne sunduğu doktora tezinde bu konuyu gündeme getirmektedir. Mustafa Kemal teşkilatın kadroları arasında sayılmaktadır. Eşref Sencer de kadroları arasında onun adını saymaktadır. Atatürk de Balkanlar’daki mücadeleler ve 31 Mart vakasının ardından, topraklarını savunma gereğini duyan pek çok gönüllü subay gibi (kaldı ki Teşkilat-ı Mahsusa’dan öte İttihat ve Terakki’nin içindedir, hatta bir ara bu teşkilatın kurucusu olduğu savı da yakın çevresince iddia edilmiştir) teşkilatın organizesi altına girmiştir.

Mustafa Kemal, Ekim 1905’te Şam’da gizli olarak Vatan ve Hürriyet Cemiyeti’ni kurmuştur. Daha sonra bu küçük ve etkisiz cemiyetler birleşerek İttihat ve Terakki çatısında toplanmıştır. Mustafa Kemal, İttihat ve Terakki’ye 29 Ekim 1907’de üye olmuştur. Bu Üyeliğin ardından İttihat ve Terakki kendisini 1908’de Avusturya-Macaristan hükümetinin Bosna Hersek sınırına yaptığı yığınak ile ilgili bilgi toplamak için gizlice ve askeri istihbarat amaçlı olarak kasım ayında Bosna’ya gönderilmiştir. Mustafa Kemal bu görevi yerine getirirken ilk kez çıktığı yurt dışı görevinde Taşlıca’da 35, Tugay Komutanı olan Binbaşı Fevzi Çakmak ( daha sonra Mareşal Fevzi Çakmak ) ile de tanışır ve ondan çok bilgi toplar. Dönüşte gayri resmi gizli raporu veren Mustafa Kemal’e göre yığınak, Sırplara karşı yapılmaktadır.
Daha sonra diğer gönüllü subaylarla birlikte Mustafa Kemal’de Trablusgarp cephesinde Teşkilat-ı Mahsusa ile hareket etmiştir. Mustafa Kemal’e Trablusgarp’a ilk gidiş görevini veren İttihat ve Terakki Cemiyeti’dir. Mustafa Kemal’in Bingazi’ye varış tarihi 1908’in Eylül sonudur. Trablusgarp’taki Fransız Konsolosu A.Alrick’in Dışişlerine gönderdiği raporda bakın neler yer alıyor;
Batı Trakya Türk Cumhuriyeti bilhassa genç subaylarca ve keza Balkan jeopolitiğiyle jeoetniğini gayet iyi bilen başta Hafız Ali Galip ile Paşmaklı asıllı dersiam Hafız Salih Kayalı ve daha pek çok mümtaz zevat cumhuriyetin önemli mevkilerinde süratle sorumlu görevler alması “apolitik” vasıflı fanatik İttihat-Terakkici zevatı çok yönlü endişeye sevk etmiştir.

Araştırmacı-Yazar Ahmet Aydınlı’nın Analizleri'nin Son/2. Bölümü
Ahmet Aydınlı, Araştırmacı -Yazar

TÜRKİYE, İstanbul: Mustafa Kemal, Ekim 1905’te Şam’da gizli olarak Vatan ve Hürriyet Cemiyeti’ni kurmuştur. Daha sonra bu küçük ve etkisiz cemiyetler birleşerek İttihat ve Terakki çatısında toplanmıştır. Mustafa Kemal, İttihat ve Terakki’ye 29 Ekim 1907’de üye olmuştur. Bu Üyeliğin ardından İttihat ve Terakki kendisini 1908’de Avusturya-Macaristan hükümetinin Bosna Hersek sınırına yaptığı yığınak ile ilgili bilgi toplamak için gizlice ve askeri istihbarat amaçlı olarak kasım ayında Bosna’ya gönderilmiştir. Mustafa Kemal bu görevi yerine getirirken ilk kez çıktığı yurt dışı görevinde Taşlıca’da 35, Tugay Komutanı olan Binbaşı Fevzi Çakmak ( daha sonra Mareşal Fevzi Çakmak ) ile de tanışır ve ondan çok bilgi toplar. Dönüşte gayri resmi gizli raporu veren Mustafa Kemal’e göre yığınak, Sırplara karşı yapılmaktadır.
Daha sonra diğer gönüllü subaylarla birlikte Mustafa Kemal’de Trablusgarp cephesinde Teşkilat-ı Mahsusa ile hareket etmiştir. Mustafa Kemal’e Trablusgarp’a ilk gidiş görevini veren İttihat ve Terakki Cemiyeti’dir. Mustafa Kemal’in Bingazi’ye varış tarihi 1908’in Eylül sonudur. Trablusgarp’taki Fransız Konsolosu A.Alrick’in Dışişlerine gönderdiği raporda bakın neler yer alıyor:
‘’Muhtemelen Selanik, İttihat ve Terakki Komitesi üyesi olan bir Türk Subayı (Mustafa Kemali kastediyor ) birkaç günden beri bu civarda olup bitenler ve kişiler hakkında soruşturma yapmaktadır. Kendisinin daha şimdiden birçok yüksek memur ve eşrafı Anayasaya ve onun başlıca ilkelerini sadakat yemini yapmaya davet ettiği, hürriyet ilkesi konusunda dindaşlarının menfi davranışlarıyla ve ya hiç değilse tereddütleriyle karşılaştığı söylenmektedir.’’
Atatürk’ün bölgeye ikinci kez gidişi ise gönüllü olaraktır ve Teşkilat-ı Mahsusa’nın saflarındadır. Yanında Teşkilat-ı Mahsusacı arkadaşı, yakın dostu Ömer Naci’de vardır. Ömer Naci daha sonra, Teşkilat-ı Mahsusa için Kerkük’te çalışmalar yaparken 28 Ağustos 1916’da Ölecektir. İttihat ve Terakkinin en güçlü hatiplerinden biri olarak tanınır. Atatürk 23 Kasım 1916’da bu arkadaşının ölümünden duyduğu üzüntüyü not defterine kaydedecektir. Enver Paşa gönüllü subaylardan oluşturduğu gruplarla Trablusgarp’ta İtalyanlara karşı mücadele verecektir. Grup, Teşkilat-ı Mahsusa tarafından oluşturulmuştur. Mustafa Kemal’in yanında teşkilatın lider kadrosundan Eşref Sencer (Kuşçubaşı) tarafından şöyle dile getirilir.
‘’Osmanlı askerleri olarak hassasiyetimizi yenebileceğimiz bir düşmana rehin verircesine teslim etmenin ayıbını yaşayamazdık.’’

Atatürk ve Teşkilat-ı Mahsusa

Teşkilat-ı Mahsusa’nın askeri gücü dikkatten kaçırılmayarak İttihat ve Terakki’nin bir gücü olduğu reddedilemez. Mustafa Kemal, Teşkilat-ı Mahsusa’nın yapısı ve icraatlarına çeşitli vesilelerle temas etmiştir.23 Kasım 1913 tarihinde defterine düştüğü ‘’Naci’nin ölümüne büyük Üzüntü’’ notu ile bu teessürünü ifade etmiştir. Naci dediği, Teşkilat-ı Mahsusa için Doğu İslam Ülkelerinde canını veren Ömer Naci Bey’dir.

Mustafa Kemal, Teşkilat-ı Mahsusa’yı şöyle tarif edecektir: ‘’Enver Paşa Teşkilat-ı Mahsusa adına bir örgüt kurmuştu. Bunun amacı Osmanlı ülkeleri dışında Makedonya’da, Mısır’da, Afrika’da, Acemistan’da, Türkmenistan’da özetle Osmanlı ulusal amaçlarının yapılabildiği her yerde, özel amaçlar güderek’’
Mustafa Kemal bu tarifinden sonra, Süleyman Askeri’nden şöyle söz edecektir.’’Bağdat’ta İngilizlerle çarpışmalarda yenildiği için üzülen, kendisini asan Süleyman Askeri Bey, bu konuda Enver Paşa’nın en ileri yardımcılarındandı’’
Burada dikkat çeken iki nokta var. Birincisi Mustafa Kemal’in Süleyman Askeri hakkında yanlış bilgilendirilmesidir. Süleyman Askeri kendisini asmamış vurmuştur. İkincisi ise temas ettiğimiz gibi, Askeri’nin Teşkilatı Mahsusa’da Enver Paşa’nın en ileri yardımcılarından biri olduğunun, Mustafa Kemal tarafından vurgulanmasıdır.

Batı Trakya Cumhuriyetinin İstiklal Marşı Nasıl Yazıldı?

Batı Trakya Türk Cumhuriyeti’nin teşekkülünün akabinde; Hafız Ali Galip Efendi yanında bulunmakta olan Gen. Kur. Bşk.ını Süleyman Askeri’ye hitaben;’’Muhterem kumandan, Milletimiz var olduğu sürece ve Cumhuriyetimiz de baki kaldıkça; sizler bu necip Milletin nezih kalbinde ve hafızalarda daima minnet ve şükranla anılacaksınız…Nihayet sizlerin azimli gayretleri ve elbette ki yüce ALLAH’IN lütfüyle devletimiz teşekkül etti. Milli bayrağımızda layık olduğu yerler de zirvelerde dalgalanmaktadır. Bütün bu pek hoş gelişmelere rağmen; milletimiz ciddi bir fikri boşluk içersinde olduklarını açık açık ifade etmektedirler. Sizlerden devletimizin bekası adına istirham ediyorum. Cumhuriyetimizin bütün özelliklerini ve elbette geleceğimizi ifade eden “milli marş”tan “devlet marşı”ndan yoksunuz. Lütfen himmet buyurunuz ve bu fikri boşluğu izale ediniz. “dindiğinde; “maruf bir şair liyakatini haiz olmadığım halde; arzunuz vechiyle yazmaya gayret edeceğim. Bu mevzuda müsterih olabilirsiniz! Kısa süre sonra; Süleyman Askeri yalnız Batı Trakya Türklerini değil; Balkanların gelindeki Türk toplumunu ciddi bir Rönesans götürebilecek fikir ve mesajları ifade eden gayet veciz özellikli “milli marş” yapılmıştır-yazılmıştır.

Batı Trakya Türklerinin Milli Bayrağının Özelliği

Batı Trakya Cumhuriyeti’nin bayrağındaki ay yıldız Türklüğü, yeşil İslamiyet’i, siyah çekilen eza ve cefayı, beyaz ise kurtuluşu ifade ediyordu. Teşkilatı Mahsusa’nın hangi görüşlerle kurulduğu sorusunun cevabı da Süleyman Askeri, Eşref Kuşçubaşı, Hacı Sami gibi önderlerin olduğu Batı Trakya’da böyle verilmişti.
Batı Trakya Türk Cumhuriyeti’nin bu özel bayrağı Osmanlı Devleti bayrağı ile bütün resmi dairelere çekilmişti. İdari ve adli makamlar, Balkanlar’daki gerillacı Fuat Balkan’nın ifadesi ile “fedakar” insanlar tayin edilmişti. Batı Trakya Hükümeti’nin kurulması ile noktalanan Balkan harekatı, Teşkilatı Mahsusa lider ve elemanları için bir “eylem pratiği” hususiyeti taşımıştı. Batı Trakya hareketinde Enver Bey ile Ortaköy görüşmesinden sonra katılanlara bakmakta yarar olacaktır. Süleyman Askeri Bey, Trabzon Redif Tümeni Kurmay Başkanı’dır ve Süleyman Zeynelabidin takma adıyla oradadır. Yüzbaşı İlyas, Üsteğmen Ömer Lütfi (Sumar), Yüzbaşı Cemil (Kışkılılı), Yüzbaşı Fahri, Yüzbaşı Kasım (Akalı), Manastırlı Halim (Irak cephesinde Şehit), İskeçeli Arif, Fuat Baklan, Beykozlu Reşat, Şehreminli Çerkez Sadık, Yüzbaşı Ekrem (Beşiktaşlı), Yüzbaşı İhsan (Bahriye eski vekili), Manastırlı Hüsrev Sami. Gizli teşkilatların önemli isimlerinden biri olarak ortaya çıkacak olan Hüsamettin Ertürk, harekete katılanlar arasında Çerkez Ethem’in ağabeyleri Tevfik ve Reşit Beylerin adını vermektedir.

Teşkilatı Mahsusa Muharip Zinde Güç Özelliğindedir.

Trakya harekatında yer alan gönüllüler sıradan ve “toplama” birlikte değildi. Savaşmayı biliyorlardı ve inanıyorlardı. Akıncı müfrezelerinin yanında “çete” olarak adlandırılan gruplar aslında “vurucu tim” niteliklerine sahipti. Ortaköy üzerine gönderilen ve Batı Trakya’ya giren (15 Ağustos 1913) 116 kişilik kuvveti Eşref Bey idare ediyordu. Yanındaki 15 subay ve askerler seçkin savaşçılardı. Teşkilatı Mahsusa bir istihbarat örgütünün işlevlerinin geniş bir yelpazesini teşkil eder. Bu manada bir örgüt anlayış ve sistemine Osmanlı tarihinde daha önce pek rastlanmaz. Her şeyden önce kabul etmek lazımdır ki Teşkilatı Mahsusa Avrupa tarzında bir kuruluştur. Bazı yerli niteliklerine rağmen, Batılı tarzda kurulmuştur denilebilir. Alman gizli servisi ile irtibatı, ortaklaşa bazı faaliyetleri olmakla beraber Almanların teşkilatın kuruluşunda öncülük yaptıklarına dair elde şimdilik bir bilgi yoktur. Teşkilat tamamen Enver Paşa’nın Avrupa’da bulunduğu sırada kazandığı tecrübenin sonucudur diyebiliriz.

Teşkilatın ilk lideri Süleyman Askeri’nin güçlü bir subay kadrosu vardı.Beylerbeyli Hayrı (Piyade Yüzbaşı) Filibeli Halim Cahid, Yüzbaşı Lütfü, Şehreminli Sadık, Harputlu Avni (Süvari Yüzbaşı), Eğinli Hasan Rıza (Doktor),Nihat Sezai (Topçu Mirlivası), Küçük Arslan Bey (sıhhiye).Alay’ın Irak’a intikalinden önce Bağdat’a İstikam Yüzbaşısı Kasım, Jandarma Yüzbaşısı Nuri Bey gönderilmişti. Yusuf Setvan bir Alman denizaltısıyla Afganistan’a gönderilmiştir.

Teşkilatı Mahsusa’nın Hedef Seçtiği Bazı Devletler

Teşkilat bir takım gerçekçi ve belirli amaçlara sahipti. İç güvenliği sağlamak, devletin varlığı için hayati öneme sahip olduğu düşünülen Türklerin hakimiyetini korumak, Osmanlı sistemini hangi grupların ideolojilerin tehdit ettiğini ortaya çıkarmak için casusluk, düzenli ordu birliklerine yardımcı olmak ve icabında onların yerini almak için çete savaşları yapmak bunlar arasında idi. Aynı zamanda oldukça genel hedefleri de vardı. Osmanlı Devleti’nin daha fazla toprak kaybetmesini önlemek ve bulunduğu İtilaf Devletleri sömürgelerinde ayrılık tohumları ekmek gibi.

Teşkilat öncelikle Fas, Tunus, Cezayir, Trablusgarp, Bingazi, Afrika ortaları, Mısır, Habeşistan, Sudan, Zengibar, Somali, Malay Adaları, Açe Adaları, Belucistan, Afganistan, Rus ve Çin Türkistan’ı, Hive, Kuzey Kafkasya, Azerbaycan, Güney Kafkasya, Moğolistan, Kırım, Arnavutluk, Trakya ve Makedonya gibi bölgelerde yapacağı propaganda ve diğer faaliyetlerle İslam’ın parçalana, dağıtılan ruhunu yavaş yavaş canlandıracaktı. Diğer taraftan Osmanlı Devleti’nin Avrupa’daki siyasi ehemmiyetini arttırmak, Avrupalıların Birinci Dünya Harbi öncesi yaptıkları paylaşma palanlarını akamet uğratmak ve harp esnasındaki imhalarına engel olmak amacını taşıyorlardı. Diğer bir ifade ile teşkilatın birinci amacı ve görevi, Türkiye ve İslam alemindeki dağınıklığı gidererek İslami bir ruh etrafında birleşmek, ikinci hedefi ve görevi ise, batılı devletlere yönelik çalışmalarla Osmanlı Devleti’nin siyasi önemini anlatarak arttırmak, onların planlarını bozmak ve işgallerine mani olmaktı. Teşkilatın yukarıda çerçevesi çizilen amaçları kısaca Türkçülük ve İslamcılık olarak da ifade edilebilir.

Güya Hürriyetçi Trio İstibdattan bahsederken, Müstebitlikte Örnek Olmuşlardır. Bilindiği gibi; “ittihat –terakki”nin hürriyet havarilerinden olan maruf “trio”su imparatorluğun icra ve mutlak hakimiyet mercilerini ele geçirdikten kısa süre sonra; tarihin pek ender görgü şahidi olduğu mütegallibelilere şahit olmuştur. Yıllarca imparatorluğun dahilinde olduğu kadar haricinde de pek çok “illegal örgüt”ler kurduran ve kendilerini adeta “hürriyet havarileri” ilan eden unsurlar, bu “trio” kısa süre sonra; mütegallibeliğin zirvesine çıkmıştır. Konuşan ağızlar konuşmaz, gerçekleri gören gözler görmez ve yalnız gerçekleri işiten kulaklar işitmez olmuştur. Böylelikle imparatorluğun vatandaşları “asosyal” duruma getirilmiştir.
En az 5–6 yüzyıl savaşlardan uzak, husumetlerden habersiz ve gerçek huzurlu, neşe ve şevkle dopdolu bir hayat yaşayan imparatorluğun vatandaşları 5–6 yıl içersine bir cehennem hayatı yaşamaya mahkum edildiği gibi; imparatorluğun en münbit eyaletleri de elden ve hakimiyetten biri bir çıkmıştır. Darbeci ve ihtilalci illegal “İttihat –Terakkiciler imparatorluğun bütün eyaletlerinde ve en hücra yörelerinde dahi yıllarca yaptırdıkları ve yaptıkları propagandalar da devlet yönetimini ele geçirdiklerinde imparatorlukta fakir ve işsiz kişi kalmayacağı gibi; kişiler hür düşünceye ve hür fikirlere sahip olacaklarından tefekkür bakımından da İsviçre’yle Fransa’nın da elbette ki fevkinde “olacaklardır” gibi kesif propaganda yapmışlardır. Tarihi bir gerçeği ifade etmek gerekirse; 1908’den itibaren ve bilhassa 1911’den sonraki yıllarda İmparatorluğun şipşirin ve münbit eyaletleri elden çıkmaya başlamıştır. Bölge bölge yapılan savaşlar ise; zaferle değil de hüsranla ve gayet acı hezimetlerle neticelenmiştir. Çünkü iktidarda olanların ciddi bir genel siyasi ve genel bir kültür formasyonundan yoksun olmalarından imparatorluk parçalanmış ve yüz binlerce ve milyonlarca İmparatorluğun “asli unsurları” asirdide yurtlarından vatan cüda olmuşlardır.

Batı Trakya Cumhuriyeti Neden Lağvedildi?

Batı Trakya Türk Cumhuriyeti bilhassa genç subaylarca ve keza Balkan jeopolitiğiyle jeoetniğini gayet iyi bilen başta Hafız Ali Galip ile Paşmaklı asıllı dersiam Hafız Salih Kayalı ve daha pek çok mümtaz zevat cumhuriyetin önemli mevkilerinde süratle sorumlu görevler alması “apolitik” vasıflı fanatik İttihat-Terakkici zevatı çok yönlü endişeye sevk etmiştir. Mezkur tarihte ise; Yunanistan Başbakanı Elefterios Venizelos ise; ısrarlı girişimleri sonucu Batı Trakya Türk Cumhuriyetiyle “defakto” diplomatik münasebetler kurulmuş ve Cumhuriyet yetkililerine göndermiş olduğu müstacel bir telgraf mesajında “eğer cumhuriyetin siyasi hudutlarını Tuna boyuna kadar teşmil edeceklerse; 30 bin kadar Yunan zinde gücünü Batı Trakya Türk genelkurmayının emrine her an tevdi etmeye hazır” olduklarını ifade etmiştir. Bu gelişmelere paralel Bulgar Monarşi Devleti de Batı Trakya Türk Cumhuriyetinin meşruiyetini resmen tanımıştır. Böylelikle Batı Trakya Türk Cumhuriyeti Balkan jeopolitiğinin ve jeoetniğinin zeminine gayet muhkem bir şekilde temel atmıştır.
Eldeki mevsuk belgelere göre; Gen.Kur.Bşk.P.Kur.Bnb.Süleyman Askeri ile Hafız Ali Galip sık sık yaptıkları istişare toplantılarda yüzyıllardır Balkanlarda mukim olan evladı fatihan torunları istikbalden emin olmaları için, başta Bulgaristan’da dahil Makedonya, Epir Eyaleti, Arnavutluk, Kosova ve Bosna-Hersek eyaletinin iştirakleriyle “Balkan Federatif” yahut ta “Konfederatif” bir devlet sisteminin süratle uygulanmasının elzem olduğu fikri oluşmuştur. Bu “sosyopolitik” ve “sosyoetnik” sistemin münhasıran Balkanlara şamil olması kararı alınmışsa da; Batı Trakya Cumhuriyetinin teşekkülünden kısa süre sonra; gerekçesiz ve afaki faraziyelerle mülga hale gelmesinin akabinde I. Cihan harbinin çıkması Balkan Türkleri için adeta bir “katastrof” ve “kaos” özelliği ifade etmiştir..
Balkan ve Batı Trakya Türkleri tarihin herhangi bir yüzyılında kayıt etmediği sevinçle ve coşkuyla kurdukları “milli cumhuriyet”leri kısa bir zaman sonra; hem de herhangi mucip bir gerekçe olmadığı halde; mülga hale gelmesi yalnız Batı Trakya Türkleri değil; daha hala Balkan Türklerinin tamamı kadın-erkek, yaşlı-genç tedavisi imkansız bir ızdırap içerisinde kıvranmaktadır. Çünkü bu “milli cumhuriyet” düşmanlar tarafından değil de; aynı milletin ve aynı toplumun mensuplarınca mülga hale getirilmiş ve herhangi mucip bir gerekçe katiyen olmaksızın yıktırılması affı mümkün olmayan “ebedi mücrim”liktir ve suçtur. Bu ızdırabın şiirsel özelliğini merhum Osman Yüksel’in daha fazla Rumeli ve Balkanlılara ithaf etmiş “şiir”li mısralarla ifade etmeyi zaruri görmekteyim.
Bin yıl oldu toprağına basalı,
Hayli oldu kılıçları asalı,
Bülbüllerin onun için tasalı…
Sazlar kırık ayar tutmaz telleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?!..
Yol görünür, Sultan emir verirdi;
Dalga dalga orduların yürürdü!..
Hamlemizden dağlar taşlar erirdi”..
Andırırdık coşkun akan selleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?!
Ferman çıkar, dal kılıçlar takınır,
Gölgemizden bütün cihan sakınır!..
Meydanlarda rabbe dua okunur.
Dolu dizgin aştık nice çölleri,
Biz neyledik o koskoca elleri.
Batı Trakya Bizsizdir;
Yosun tutmuş camilerin ıssızdır,
Boynu bükük minareler öksüzdür.
Açmaz olmuş Gümülcine gülleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?!..
Rodopların ak başları yaslıdır,
Serdengeçti gönül artık usludur.
Rüzgarları bile matem seslidir”..
Zafer, zafer der eserdi yelleri,
Biz neyledik o koskoca elleri?!..

Batı Trakyalı Mücahitleri Makro Planın Gerçek Hedefleri

Batı Trakya Cumhuriyetinin müessiz ve mücahitleri yalnız 16 vatansever subay ve 100 mücahitten müteşekkil olup; bu 116 mücahit Meriç ve Arda nehirleri vadilerinden itibaren Batık Trakya’nın geneliyle Rodop’un platonlarındaki Bulgar monarşist müstevli alay, tabur, tugay ve tümenleri 2 hafta gibi kısa bir sürede bazılarını kısmen ve bazılarını tamamen imha etmişlerdir.

Bu son derece her biri vatansever-hürriyetsever 116 dev idealistin 15 Ağustos’ta başlattığı “tenkil harekatı” 31 Ağustos’ta başkenti Gümülcine’de dünya kamuoyuna ilan edilen deklarasyonla tam bağımsız “Garbi Trakya Cumhuriyeti” nin resmin teşekkül etmiş olduğu ilan edilmiştir. Balkandaki bu ilk milli Türk Cumhuriyeti tamamen “hafi belge”lere göre; şu 3 zevattan oluşmakta idi. Prens Sabahaddin, Kur.P.Bnb.Süleyman Askeri ve Hafiz Ali Galip. Prens Sabahaddin’e göre; Garbi Trakya Türk Cumhuriyeti kısa sonra; Makedonya’nın geneliyle Bulgaristan, Tesalya, Epir –Yanya, Arnavutluk, Kosova ve Bosna-Hersek’le birleşerek süratle “Balkan Federatif Birliği” veyahut ta “:Balkan Konfederatif Birliği”ni oluşturmaktır.

Çünkü Prens Sabahaddin’in fikrine göre; Balkanlı “evlad-ı fatihan”ların etnik bekalarını meskun oldukları yörelerde kesin teminat altına alabilmek için, Balkan jeopolitiğinde bu tarz bir teşekkülün süratle kesinleştirmek zaruridir. Aksini düşünmek hamakattır. Kaldı ki 6–7 yüzyıl namütenahi bir ırk, din, dil ve milliyet-etnik unsur tefriki katiyetle yaşattığımız Balkanlı bütün unsurlar bu teşekkülü iştiyakla ve süratle benimseyerek ve açıkça desteklemelidir. Sarahatle şu gerçeği ifade edeyim ki, Balkanların sathında yaşamakta olan etnik topluluklar ne fanatik Panelenistleri, Panbugaristlerin ve Panalavistlerin hakimiyetine terk edilemez. Bu itibarla daha bugünden itibaren Balkanların genelindeki bütün Müslüman-Türkleri ve “evlad-ı fatihan”ları geleceği katiyetle çok yönlü teminat altına almak tarihi, mili ve vicdani vazifemizdir.

Kaynak : Araştırmacı-Yazar Ahmet Aydınlı’nın Analizleri

BALYOZ?!

2010-01-20T00:02:00.000-08:00

Soru: Balyoz ne işe yarar?

Cevap: Makam aracı içinde kilitli kalmış devlet büyüklerini kurtarmaya...

Düşünceler?!...

2010-01-18T00:06:00.000-08:00

Yandaki haritaya baktıktan sonra, Haiti'de olan deprem ve/veya sonrası ile ilgili -eğer sizce varsa- gariplikleri yorumlamaniz...

ÇOK ÇABUK UNUTUYORUZ VESSELAM...

2010-01-16T00:01:00.000-08:00

"2 sene kadar once bir Kraliçe gelmişti memlekete..."

OKUYUN...

2010-01-15T00:33:00.000-08:00

DURUM ANALİZ /

AKP, “SÖZDE DEMOKRATİK AÇILIMLAR” ÜZERİNDEN KAYBETTİĞİ KAMUOYU DESTEĞİNİ, İSRAİL İLE YAŞANAN KURGU “ALÇAK MASA KRİZİ” ÜZERİNDEN GERİ ALABİLİR Mİ

YA DA

(...)

Hayrullah Mahmud: "Durum Analiz?!"

Yavşak!..

2010-01-06T01:01:00.000-08:00

Adam gelmiş 62 yaşına, cüssesinin ve kişiliğinin kaldıramayacağı ne kadar makam-mevki varsa sırayla oturmuş; şimdi de gözünü daha yüksek rakımlara diktiğini ayân beyan haykıracağım diye kirletmediği değer, çürütmediği kavram bırakmıyor. Konuştukça ruhlarımız çöplüğe dönüyor, ağzını açtıkça dünyayla irtibatımızı kesip inzivaya çekilme isteğine kapılıyoruz. “Her şey senin olsun, yeter ki sus; yeter ki o pişkin suratını televizyon ekranından uzatma!” diye yalvarasımız geliyor…

Şımarıklık, sorumsuzluk had safhada. Siyasi hayatında “başarı” namına tek bir örnek yok ama demagoji, ortalığı karıştırma, mağduru oynama, kin kusma deyince ikinci bir rakip bulamazsınız. Şaklaban, mağrur, bencil ve acımasız…

Hayatta acıdığı tek bir kişi var, o da kendisi. Kendine ne zaman acısa ağlamaya başlıyor ve onun ağlamasıyla birlikte başlıyor müthiş bir çevre kirlenmesi. Bu adam ağlamaya başlamışsa, anlıyoruz ki aç nefsi başta kendisi olmak üzere hepimize yeni bir oyun hazırlıyor. İçinde sürekli “Sen daha yukarılarda olmalısın, daha ön planda olmalısın, ikincil roller sana yakışmıyor” diye fısıldayan bir sesle dolaşıyor.

Aslında refikleriyle de sorunlu. “Üçüncü adam” olmayı bir türlü hazmedemiyor. “Birinci adam” olma fırsatını açıkça “Beni aday gösterin” diyemediği için kaçırdı. O noktada gösterdiği bu basiretsizlik üç yıldır içini yakıp kavuruyor. Mütevazı görünmek pahasına kaçırdığı post için ağıt yakıyor.

Hayatı travmalarla dolu. Tarihte hep kaybetmiş ve aslında hep kaybedecek olanların ruhları tarafından ele geçirilmiş zavallı bir zombi. Hayatının tek amacı, bu kötü ruhların intikamını almak. Bu ülkeyle, bu ülkenin temellerini oluşturan bütün değerlerle sorunu var. Her fırsatta kin kusuyor, kendince alaya alıyor, dalgasını geçiyor.

Bunu yaparken de orta malı esprilerden, reytingi yüksek eğlence programlarından başka referansı yok. Kullandığı her kelimeden yaşına başına yakışmayan ilgi alanlarına sahip olduğunu, vaktini ucuz televizyon programları seyrederek geçirdiğini, kaderin ve tarihin kahredici bir oyunu sonucu kendisine teslim edilmiş olan Türkiye Cumhuriyeti kurumlarına karşı hiçbir sorumluluk duymadığını, gününü gün etmekle meşgul olduğunu anlıyoruz.

Suratta devamlı ağlamakla sırıtmak arası bir ifade. Duruma göre biri veya diğeri devreye giriyor.Bazen konuşurken sesi titremeye başlıyor, sonra ardından hüngür hüngür bir ağlama geliyor. Koskoca adam kameraların önünde hiç hicap duymadan kadın gibi ağlıyor. Konuştuğu konuyla ağladığı konunun çoğu zaman alâkası bulunmuyor ama olsun, onun canı ağlamak istiyor. Çünkü hayatı zavallı olmak, zavallılığı oynamak ve zavallılıktan medet ummakla geçmiş. Bundan başka “kazanma” yöntemi bilmiyor.

Bazen de üstüne şımarık bir neşe geliyor. Gülmesini kontrol edemiyor, ergenlik çağındaki delikanlılar gibi kızarıp bozararak kötü espriler yapmaya başlıyor. Bu kontrolsüz neşe ne zaman ağlamaya dönüşecek diye ekran başında endişeye kapılıyorsunuz. Tam bir nevrotik. Kişiliği uç noktalarla merkez arasında sürekli gidip gidip geliyor. Bu çarpık ruh hali çevreyi rahatsız etmeye başlayınca, başından geçmiş bir aile faciası hatırlatılıyor, “Büyük bir acı yaşadı, anlamak lazım” diyerek merhamet duygularına sığınılmak isteniyor. Oysa, sevdiklerimizi kaybetmek, bizi daha kaderci, daha sakin yapmaz mı? Hırslarımızdan daha fazla arınmaz mıyız?

Ama hayır, hayatın bu kuralı onun için geçerli değil. Oturmamış bir kişilik, doymayan bir ruh ve hiç sönmeyen intikam ateşi…

Abartma, ortalığı birbirine katma, kendini dünyanın merkezi zannetme, yel değirmenleri ile savaş, maceracılık, devletin kurumları birbirine girdikçe surata yerleşen o arsız mutluluk…

O iflah olmaz şımarıklık, doymamışlık…

Ağız ishali olma, lafın nereye gideceğini bilemeyiş, kalıbının adamı olamayış…

Kıpır kıpır gözler, oynak bir kişilik ve bütün bunların arkasında saklı duran sefil bir korkaklık…

Televizyonda karşınıza her çıktığında ona dikkatlice bakın. Her gün biraz daha uçuruma yaklaşan ülkemizin en temel sorununun, “yavşaklık” olduğunu görmeye başlayacaksınız…

Kaynak: Açık İstihbarat.com

İŞSİZLİK Nedir?!

2009-12-25T00:43:00.000-08:00

23 yaşında umutların en çok, hayallerin en yoğun olduğu ve daha hayatın başında, en güzel yıllarında insanı içinden çıkılmaz bir hal ve ruh halinde bırakıp, sizi hayatın oyun alanı dışına atan kabullenmesi en kolay ama en kötü olay.

Yaşadığınız stres dolu günler uzadıkça, kırdığınız kalp sayısı da o kadar artıyor.

Artık insanları anlamamaya, derdinizi anlatamamaya başlıyorsun ya da öyle hissediyorsun.

İçinden sövüyorsun ama yine sen duyuyorsun.

Aylardır görmediğin, zamanında saatleri su gibi harcadığın dostların ile buluşmalar eskisi kadar eğlenceli geçmemeye başlıyor.

Küçük ayrıntılardan zevk alan dostları anlayamıyor, onları tanıdığından şüphe etmeye başlıyorsun.

İçinden onlara sövüyorsun, onları yine anlamıyorsun.

Her gün ziyaret ettiğin siteler sırasıyla yenibiriş, kariyer ve secret cv oluyor.

Sabah akşam başvurulan iş ilanlarının alınan eğitim ile paralellik taşısın istiyorsun ama krizi de bahane eden patronlar yüzünden ne iş olsa yaparıma yöneliyorsun.

Tanıdıklara, konuya komşuya haber veriyor, sizi arayacak birilerini bekliyorsun.

Yine sövüyorsun.

Nasılsa kriz var, aradan master çıksın hem cvmizi yakışıklı yapar diyorsun.

Kaydını yaptırıp her hafta sonu bir dünya yol gidiyorsun.

Bütün herkes hafta sonu eğlenirken sabahtan akşama kadar derslere giriyor, karma karışık olan zihne okulda öğretilen verimliliği, etkinliliği sokuyorsun ama olamıyorsun.

Yine sövüyorsun.

Master programlarından yararlı olsun diye mba yapıyorsun.

Aynı sınıfı doktorlarla, mühendislerle paylaşıyor, nerde çalışıyorsun sorusu sana geldiğinde "özel bir şirkette işsiz olarak çalışıyorum" diyorsun.

Espiri olarak anlayıp gülüyorlar yine anlamıyorlar.

Bu sefer kendine sövüyorsun.

Yok mide agrısıydı, yok baş agrısıydı, yok çıkan yaralar, bezelerdi diye doktora gidiyorsun.

Kocaman hortumu agzından sokturuyor, içini görüyorsun.

Bir şeyin yok stresten bütün bunlar diyorlar.

Önemli olan iç güzellik diyip dalga geçiyorlar.

Çıkıyorsun; çıkarken yine sövüyorsun.

Normal zamanda muhattap almayan kişiler dışarda seni gördügünde soracakları soruyu tahmin ediyor, basını egip uzaklasmak istiyorsun ama kaçamıyorsun.

"Eee iş buldun mu bakıyım" sorusuna cevap için kafayı kaldırdıgında, sakallardan anlıyorlar.

"Bulursun elbet açlıktan kim ölmüş. Hem ...." diye devam ediyorlar "hayırlısı" diyor, susturuyorsun ve kaçıyorsun.

Ayıp olmasın diyorsun ama yine sövüyorsun.

Seviyorsun ama söyleyemiyorsun.

Sadece sevdiğinle kalıyorsun.

"Kriz var ülkede. Zaten kriz olmasa işsizlik hep var, bu dönemde nasıl iş bulayım" diyemiyorsun zaten ne anlar kız krizden.

Hem daha askerlik var.

Kime sövecegini sasırıyorsun.

"Hamdolsun" diyorsun.

"Hep mutlu olmaz ya hayatlar, bizimki de böyle demek" diyorsun.

Bekliyorsun..

Nereye kadar, bilmiyorsun..

Kaynak: